ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ನಿರಾಳಲಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ!!!

       ಇಂದು ಅದ್ಯಾಕೋ ಮನಸು ತುಂಬಿ ಬಂದಿದೆ...ಅದರ ಕಾರಣಕರ್ತರಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ ನಿರಾಳಲಾಗಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.

           ಮೊದಲನೆಯ ಕೃತಜ್ಞತೆ  ನನ್ನೊಡೆಯ ಶ್ರೀರಾಮ ಮತ್ತವನ ಬಂಟ ಹನುಮನಿಗೆ!
   ಬದುಕಿನ ಪಥಗಳು ಮರುಭೂಮಿಯಾಗಿದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಓಯಸಿಸ್‍ಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ದಾರಿ ತಪ್ಪದಂತೆ ಹಲವು ಬಾರಿ ಕೈಹಿಡಿದು ನಡೆಸಿ, ಮರಳು ದಿಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಲುಗಳು ಹೂತುಹೋದಾಗ ಎತ್ತಿಕೊಂಡೇ ನಡೆದವನಿಗೆ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಶತಶತ ಪ್ರಣಾಮಗಳು!

     ಇಂದು ಅಪರಾಹ್ನ ಕ್ಯಾಂಪ್ ಮುಗಿದು ಮನೆಯ ಕಡೆ ಧಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದವಳಿಗೆ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಗಿರಿಯವರಿಂದ ಲಿಫ್ಟ್ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಇಲಿಗಳ ಹಾರಾಟ, ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಸುಡುವ ಬಿಸಿಲು... ಇವೆಲ್ಲದರಿಂದಲೂ ಪಾರಾಗಿ ಬೇಗ ಮನೆ ಮುಟ್ಟಿದೆ. ಆತ್ಮೀಯ ಗಿರಿ ಕಾಮತ್ ಅವರಿಗೂ ಹಾಗೂ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದ ನನ್ನೊಡೆಯನಿಗೂ ವಂದನೆಗಳು!



           ಅಮ್ಮನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಬೀಗದ ಕೈ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟವಳಿಗೆ ಮೃಷ್ಟಾನ್ನ ಭೋಜನ ಕಾದಿತ್ತು! ಅಮ್ಮ ತಟ್ಟೆ ಹಾಕಿ, ನನಗೋಸ್ಕರ ತಯಾರಿಸಿದ ಬಾಳೆಕಾಯಿ ಉಪ್ಕರಿ, ಸೋರೆಕಾಯಿ ಹುಳಿ, ಮೆಣಸಿನ ಬೋಂಡ, ಕ್ಯಾಬೆಜ್ ಅಂಬಡೆ....ವ್ಹಾ...ತುಂಬಾ ದಿನಗಳ ನಂತರ ಸುಗ್ರಾಸ ಭೋಜನ ಬಡಿಸಿದರು! ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ ಇಳಿದು ಹೋಗಿರುವೆನೆಂದು ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆತಂಕ... ಗಂಜಿನೀರಿನಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು, ತುಪ್ಪ ಹಾಕಿ ಕುಡಿಯಲು ಆಗ್ರಹ. ಧನ್ಯೋಸ್ಮಿ!!!
ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನನ್ನ ತಮ್ಮಂದಿರ ಮೇಲೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ ಎಂದು ನನಗಿತ್ತು ಒಂದಿಷ್ಟು ಮುನಿಸು. ತುಂಟ ತಮ್ಮ ಮತ್ತು ಕಲಿಯಲು ಒಂದಿಷ್ಟು ಹಿಂದೆಯಿದ್ದ ತಮ್ಮಂದಿರ ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತ ಅಂತಹುದೇನಿಲ್ಲದ ನನ್ನ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಾತಂಕವಾಗಿದ್ದಳು ನನ್ನಮ್ಮ. ನನಗಾದರೋ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಂಹಪಾಲು ಬೇಕಿತ್ತು..ಆ ಸಣ್ಣ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮನ ಕಷ್ಟಗಳು ನಮಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಈಗ ನನ್ನ ಪಾಲಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಪ್ರೀತಿಯ ಸಿಂಹಪಾಲೇ ದೊರಕುತ್ತಿದೆ! ೪೩ ವರ್ಷದ ಮಗಳಿಗೆ ಕೈತುತ್ತು ನೀಡಲೂ ತಯಾರಿದ್ದಾಳೆ ಅಮ್ಮ. ಇಂತಹ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಪಡೆದ ನಾನು ಧನ್ಯಳು. ಅಮ್ಮ, ನೀನಿಲ್ಲದ ಬದುಕು ಊಹಿಸುವುದೂ ಕಷ್ಟ. ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ನಾನು ಅವಳ ಋಣ ತೀರಿಸುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡಿದರೆ ಆಕೆಗೆ ಸಿಟ್ಟೇ ಬರುತ್ತದೆ. ಅವಳದು ಒಂದೇ ಮಾತು- “ತಾಯಿ, ಮಕ್ಕಳ ಮಧ್ಯೆ ಋಣದ ಮಾತು ಎಂದೂ ಬರುವುದಿಲ್ಲ”. ಸರಿಯಮ್ಮ, ಆದರೆ ನನ್ನ ಆಶಯ ಏನೆಂದು ಕೇಳಿ. ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ನೀವು ನನ್ನ ಮಗಳಾಗಿ ಹುಟ್ಟಬೇಕು!

      ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೂ ಚಿತ್ರಕಲೆ ಮತ್ತು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸೆಳೆತವಿತ್ತು. ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಬರಹಗಳು ಕಸದ ಬುಟ್ಟಿ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದವು, ಇಲ್ಲವೇ ನನ್ನೊಡಲಲ್ಲಿಯೇ ಸಾವನ್ನಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದವು. ೨೦೧೧ರ ಕೃಷ್ಣಾಷ್ಟಮಿಯಂದು ಹುಟ್ಟಿದ ಕವನವನ್ನು ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದೆ. ಕಾಗುಣಿತದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಹಿತವಚನದಿಂದಲೇ ತಿದ್ದಿದ ಗುರು ಹಿರಿಯರೆಲ್ಲರಿಗೂ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು!

      ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನು, ಬರಹಗಳನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವ ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಬಂಧುಗಳಿಗೂ, ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಮಿತ್ರರಿಗೂ ಕೋಟಿ ಕೋಟಿ ನಮನ!
   
      ನನ್ನಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸವಿಟ್ಟು, ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಕ್ಯಾಂಪಿನಲ್ಲಿ, ತಮ್ಮ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಲುದಾರಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ ಆರ್. ಎಕ್ಸ್ ಯಜಮಾನಿಯರಾದ ವಂದನಾ ನಾಯಕ್, ಗಾಯತ್ರಿ ಭಟ್ ಮತ್ತು ಲಿಟ್ಲ್ ಅಬಿಯ ಒಡತಿ ರೇಶ್ಮಾ ಬಾಳಿಗಾ ಅವರೆಲ್ಲರಿಗೂ ನನ್ನ ಹೃದಯಪೂರ್ವಕ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳು!

ಅವಳ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳಿಂದ..

ಮನು ಅದೇನೋ ಹೇಳಿದನು,

ಇವನು ಅದೇನೋ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.

ಚಿತ್ರಗುಪ್ತನ ಲೆಡ್ಜರಿನಲ್ಲಿ ಗಂಡಿಗೂ ಹೆಣ್ಣಿನ ಕರ್ಮಗಳಿಗೆಲ್ಲಾ ಸಮಾನ ಎಂಟ್ರಿ ಮತ್ತು

ಜವರಾಯ ಸಮಾನ ನ್ಯಾಯ ವಿಚಾರಣೆ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದ್ಮೇಲಾದ್ರೂ ತಾನು ಏನು ಮಾಡಿದ್ರೂ ನಡೆಯುತ್ತೆ ಎನ್ನುವ ಹಮ್ಮು ಇಳಿಯುತ್ತೇನೋ!!!

-ಅವಳ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳಿಂದ

ಪರರೆಲ್ಲರಲ್ಲೂ ಹುಡುಕುವ ಜಾಣಕುರುಡನು!

ಪರರ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಚಲನೆಯಲ್ಲೂ ಹುಡುಕುವೆ ಹುಳುಕು
ಮೈಯಲ್ಲೆಲ್ಲ ಸಾವಿರ ಕಣ್ಣುಗಳು ಉದ್ಭವವಾಗುವವೇನು ನಿನಗೆ!

ಸ್ವಂತ ದೋಷಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಜಾಣಕುರುಡಿನ ಮುಖಕವಚ ಧರಿಸುವ ನೀನು
ಬೇಸ್ತುಬೀಳಿಸುವೆ ನಿಜರೂಪ ಮರೆಚಿ ತೋರುತ್ತ  ಅಮಾಯಕ ನಟನೆ!

ವಿಠೋಬನಿಗೊಂದು ಪತ್ರ!

 ವಿಠೋಬ,

ಮಾತು ಮಾತಿಗೂ ಪ್ರಿಯ ಸಖ ನೀನು ಅಂತ ಹೇಳ್ತೇನೆ ಏನೋ ಹೌದು! ಅದನ್ನೇ ಮುಂದುವರೆಸಿ ಗುರೂವೂ, ಮಾಯಿ ಬಾಪ್.. ಬಂಧು.. ಸರ್ವಸ್ವವೂ ನೀನೇ ಅಂತಲೂ ಹೇಳ್ತೇನಲ್ಲ.

ಆಫ್ಟರ್ ಆಲ್, ರಕ್ತ ಮಾಂಸದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಕಾಯವಿದು. ಹಲವಾರು ಬಾರಿ ಧರ್ಮ-ಅಧರ್ಮ, ಸತ್ಯ-ಅಸತ್ಯ, ನ್ಯಾಯ-ಅನ್ಯಾಯಗಳ ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ನಾನು ಮಾಡಿದ್ದೇ ಸರಿ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎಸಗುತ್ತೇನೆ. ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ, ಮನೆಯವರು ಮಗುವಿಗೆ ಕೊಡುವ ಸಂಸ್ಕಾರ ಬಲು ಮುಖ್ಯ! ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನದು ಯಾವಾಗಲೂ ಸಿದ್ಧ ಉತ್ತರ- ಹಿಂದಿನ ಎಲ್ಲ ಜನ್ಮಗಳ ಸಂಸ್ಕಾರದ ಫಲ ಈ ಜನ್ಮದ ನಮ್ಮ ನಡವಳಿಕೆ! ನಲ್ವತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಮೇಲೆ ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಯೋಗ್ಯತೆ ಏನು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ.. ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮುಖವಾಡಗಳ ಹಿಂದಿನ ಮುಖದ ಅನಾವರಣವಾಗುತ್ತದೆ. ಹೋಗ್ಲಿ ಬಿಡು, ಆದರೆ ಯಾವುದನ್ನೂ ಇದಂ ಮಿತ್ತಂ ಅಂತ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವೇ ಇಲ್ಲ.. ಯಾರ ಮೇಲೆ ಯಾವಾಗ ಯಾಕೆ ನೀ ಕರುಣೆ ತೋರಿಸ್ತಿಯೋ ಅಂತ ಹೇಳೋದು ಬಿಲ್ಕುಲ್ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ!

||ತ್ವಮೇವ ಮಾತಾ ಚ ಪಿತಾ ತ್ವಮೇವ ತ್ವಮೇವ ಬಂಧುಶ್ಚ ಸಖಾ ತ್ವಮೇವ|
ತ್ವಮೇವ ವಿದ್ಯಾ ದ್ರವಿಣಂ ತ್ವಮೇವ ತ್ವಮೇವ ಸರ್ವಂ ಮಮದೇವ ದೇವಮ್||

ಮೊದ ಮೊದಲು ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿಕೊಟ್ರು.. ಸುಮ್ನೆ ಅದನ್ನ ಹೇಳ್ತಿದ್ವಿ. ಆದರೆ ಬಹುಶಃ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ಗೋಪಾಳನ ಕತೆ ಕೇಳಿದಾಗಿನಿಂದ ನನ್ನ ಭಾವವೂ ಬದಲಾಯ್ತು.. ಅಂದಿನಿಂದ ಒಂಟಿತನ ಕಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ನೀನು ಇಲ್ವೇ, ಹನುಮಂತ ಸದಾ ಜತೆ ಕೊಟ್ರಿ. ನರಹರಿ, ನಿನ್ನಲ್ಲಿಗೆ ಬರುವುದೆಂದರೆ ತವ್ರು ಮನೆಗೆ ಬರುವ ಹಾಗೆ ಅಲ್ವೋ! ಆ ದಿನ ವೃಂದಕ್ಕ ಹೇಳಿದಾಗಿನಿಂದ ಕನಸು ತನ್ತಾನೆ ಮೂಡಿತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಕನಸುಗಳ ರೆಕ್ಕೆ ಕಳಚಿ ಪುಕ್ಕಗಳೆಲ್ಲ ಉದುರಹತ್ತಿದವು. ನಿರಾಸೆ ಸಹಜ ತಾನೆ! ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಹತ್ರ ತಾನೇ ಹೇಳ್ಕೊಳ್ಳಬಹುದು.. ಮತ್ತೆ ಭಕುತರೆಲ್ಲ ಭಾವಕೆ ಮುಕುತಿ ನೀಡುವವನು ನೀನಲ್ಲದೆ ಬೇರೆ ಯಾರು.

ಬಾಪ್ಪಾ, ಆಯಿ, ನಿಮಗಿಬ್ಬರಿಗೂ ಇಲ್ಲಿಂದಲೇ ಸಾಷ್ಟಾಂಗ ನಮಸ್ಕಾರಗಳು.
ಇಬ್ಬರೂ ಈ ಏಕನಾಥನ ಕನ್ನಡೀಕರಿಸಿದ ಅಭಂಗವನ್ನು ಕೇಳಿರಲ್ಲ!




ಭೀಮಾ ತೀರದಲಿದೆ ಪಂಡರಿ, ಅದೇ ನನ್ನ ತೌರು
ಆಯಿ ಮತ್ತು ಬಾಪ, ನನ್ನ ವಿಠ್ಠಲ ರಕುಮಾಯಿ||

ಪುಂಡಲೀಕನು ನನ್ನ ಬಂಧು
ಜಗದವಿಖ್ಯಾತಿ ಅವನದು||

ನನ್ನ ಸಹೋದರಿ ಚಂದ್ರಭಾಗಳು
ಪಾವನ ಮಾಡುವಳು ಎಮ್ಮನು||

ಜನಾರ್ದನಿಗೆ ಶರಣು ಏಕನಾಥನು
ಮರೆಯಲಾರನು ತನ್ನ ತೌರನೆಂದಿಗೂ||

ಅವಳ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳಿಂದ

“ಬದುಕಿನ ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನ ಚೌಕಟ್ಟನ್ನು ತೆಗೆದು ಬಿಡು... ಎಳೆದೆಳೆದು ವಿಸ್ತರಿಸು, ಕುಂಚವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೋ. ರಂಗುಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ಒಮ್ಮೆ ಬೀಸಿ ಬಿಡು. ಮತ್ತೆ ನೋಡಂತೆ, ಕ್ಯಾನ್ವಾಸಿನ ಮೇಲಿನ ಬಣ್ಣಗಳ ಪ್ರತಿಚ್ಛಾಯೆ ನಿನ್ನ ಮನದ ಗುಡಿಯ ಗೋಡೆಗಳಿಗೂ, ನಿನ್ನೀ ತೊಗಲಿಗೂ ಅದ್ದಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಕೇಳು, ನನ್ನ ಹೆಸರನೇ ಬದಲಿಸಂತೆ!”

-ಅವಳ ಡೈರಿಯ ಪುಟಗಳಿಂದ

ಹ್ಮ್.. ಹೌದಲ್ವಾ! ನೀ ಹೆಸರನ್ ಬದಲಿಸಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಸಾಕಲ್ವ!

ಕುಣಿತ..

ನೆಲವ ಮೆಟ್ಟಿ ಕಾಲನೆತ್ತಿ ಗಾಳಿಯಲಿ ಹಗುರವಾಗಿ ಗೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದು ಮಾಡುತ ಹಾರಾಡುವುದು ಮಾತ್ರ ಕುಣಿತವಲ್ಲ..

ಸೋಲಿನ ನೆತ್ತರು, ಗೆಲುವಿನ ನಗು ಎರಡರಿಂದಲೂ ದೂರ ದೂರ..

ಹೆಜ್ಜೆ ಸದ್ದು ಮಾಡದೆ ಒಲವಿನೆತ್ತರ ಹಾರುವುದನೂ ಕುಣಿತವೆನ್ನಬಹುದೇ!

 -ಪ್ರೇರಣೆ ರೂಮಿ

To dance is not to jump to your feet
and raise painlessly in the air like dust.
To rise above both worlds is to dance in
the blood of your pain and give up your life.

ಇದು ಭಾಗ್ಯ ಇದು ಭಾಗ್ಯವಯ್ಯ..

ಇದು ಭಾಗ್ಯ ಇದು ಭಾಗ್ಯವಯ್ಯ..

---------------------------

“ಥೂ ನಿಮ್ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ.. ಒಬ್ಬರ ಫೋಟೋ ಆದ್ರೂ ಪೇಪರ್ನಲ್ಲಿ ಬರ್ಲಿಲ್ಲ..”

ಅಜ್ಜನಿಗೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳ, ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳ ಫೋಟೊ ಪೇಪರ‍್ನಲ್ಲಿ ಬರ‍್ಬೇಕಂತ ಮೂಗಿನ ತನಕ ಆಸೆಯಿತ್ತು. (ಸ್ಕೂಲ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ರ‍್ಯಾಂಕು ತೆಗೆಯಲಿ.. ಏನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಲಿ.. )

 ಕೊನೆ ಘಳಿಕೆ ತನಕ ಅವನ ಆಸೆಯನ್ನು ಯಾರೂ ಇಡೇರಿಸಲು ಶಕ್ತವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

 2012ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯ ಡೆಕನ್ ಹೆರಾಲ್ಡ್‌ನಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಂದರ್ಶನ,

ಮತ್ತು ಇವತ್ತು ಸಖಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಲಘುಬರಹ...,  

ಅದೂ ನಾ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ... ಅದು ತನ್ತಾನೇ ಬಂದ ಭಾಗ್ಯ!

ಅಜ್ಜನ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ..

“ಅಜ್ಜ, ಕೊನೆಗೂ ನಿನ್ನ ಆಸೆ ನೆರವೇರಿತು.. “

ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಕವನ ಕವಿತೆಗಳೂ..

ಫೇಸ್‌ಬುಕ್ಕೂ ಮತ್ತು ಕವನ ಕವಿತೆಗಳೂ..
-----------------------------------

“All Facebook poets are cordially invited to attend a meeting which will be held at 8 am today.”

ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ ಮೆಸೇಜು ಬಂದದೆಂದು ನೋಡಿದರೆ ಏಳು ಗಂಟೆ!

ಈಗ ಏಳುವರೆ.. ಅಯ್ಯೋ ಎಲ್ಲಾ ಹಾಳು ಮಳೆಗಾಲದಿಂದ!

ಮಳೆಗಾಲ ಅಂತ ಮೂರು ದಿನಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಹಿಟ್ಟು ಮಾಡಿದ್ದೆ. ನೋಡಿದರೆ ಸೂರ್ಯನ ಪ್ರತಾಪ ವೈಶಾಖಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು.. ಆಗೀಗ ಬೀಸಿ ಬರುವ ಗಾಳಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹನಿ ಸುರಿದು ಸೆಕೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆ. ಹಿಟ್ಟು ಹುಳಿಯಾಗಿ ದೋಸೆ ಕಾವಲಿಯಿಂದ ಮೇಲಕ್ಕೇಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ಸ್ಟ್ರೈಕ್ ಮಾಡ್ತಿದೆ.

ಯಾವಾಗ್ಲೂ ಎಡಗೈಯಲ್ಲಿ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್ ಮೆಸೇಜು ನೋಡುತ್ತಾ ಬ್ರೇಕ್‌ಫಾಸ್ಟ್ ರೆಡಿ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ. ಇವತ್ತು ಹೇಗೂ ಆ ಸಪ್ಪೆ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ಮೆಸೇಜುಗಳಲ್ವಾ ಅಂತ ಉದಾಸೀನ ಮಾಡಿದ್ದೇ ತಪ್ಪಾಯ್ತು.

’ಛೇ! ಎಂತಹ ಒಳ್ಳೆಯ ಅವಕಾಶ. ಅಲ್ದೇ, ನಾನೂ ಕವಯಿತ್ರಿ ಅಂತ ಮಾನ್ಯತೆ ಬೇರೆ.’

ಕೆಲವೇ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಮನೆಯ ನೋಟವೇ ಬದಲಾಯ್ತು. ಗೊರೆಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಪತಿ ಮಗಳ ಹೊದೆಕೆ ಎಳೆದ ರಭಸಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರೂ ಭೂತ ನೋಡಿ ಬೆಚ್ಚಿದವರ ಹಾಗೆ ಎದ್ದರು. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತವಾಗಿ, ಆದರೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಹೇಳಿ,

“ಮ್ಯಾಗ್ಗಿ ಮಾಡ್ಕೊಳ್ಲಿ”

ಎಂದ್ಹೇಳಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಹಾಗೆ ಬಿದ್ದದನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ನೋಡದವರ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ನಾನು ತಯಾರಾಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ನಡೆದೆ

ಛೇ, ಹಾಗೆಲ್ಲ ಐದು ಹತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ತಯಾರಾಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ನನ್ ಕೈಯಿಂದ ಸಾಧ್ಯನಾ? ಸುಧಾದಲ್ಲಿ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲೇ ಸಾರಿ ಉಡಲು ಬರುವ ಲೇಖನ ಓದ್ಬೇಕಿತ್ತು. ಉಮಾ ಅವರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗ್ಬೇಕಿತ್ತು. ನಂಗೆ ಫುಗ್ಗೆ ಕೈ ಬ್ಲೌಸ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತೆ ಅಂತ ಎಲ್ರೂ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಕೊನೆಗೂ ಚೂಡಿದಾರವೇ ಗತಿ.

ಕಾರಿನ ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದಿತ್ತು.

“ಪ್ಲೀಸ್ ಮೇಡಂ, ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಕೊಳ್ಳಿ”

ಕಣ್ಣು ತೆರೆದಾಗ ಝಗಝಗಿಸುವ ಅರಮನೆ ಎದುರು ನಿಂತಿದ್ದೆ.

ಅರೇ, ಇವ್ರು ಆರತಿ ಘಾಟಿಕರ್.. ಆಹಾ, ಅನುರಾಧಾ ಬ್ಲೂ ಚುಡಿದಾರ್ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತೆ. ದಿವ್ಯಾ, ರಜನಿ, ಪ್ರೇಮಕ್ಕ, ಉಷಾ, ಗೀತಾ ಕೋಟೆ, ಸುಗುಣ, ಸೌಮ್ಯ, ಭಾರತಿ, ಅಂಜಲಿ, ಸಂಧ್ಯ..

ಅರೇ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗ್ರ ಗುಂಪು.. ರಾಜಶೇಖರ್, ಗೋರೂರು, ಚಕ್ರವರ್ತಿ, ರಾಜೇಂದ್ರ ಪ್ರಸಾದ್, ವತ್ಸ, ಶಂಕರ, ಆಶೀಷ್..  ಅಯ್ಯೋ ಎಲ್ರೂ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.

ಚಂದದ ರೆಡ್ ಕಾರ್ಪೆಟ್, ಗುಲಾಬಿ ಪಕಳಗಳ ಹಾಸಿಗೆ..

ಅರೇ, ನನ್ ಕೆಮರಾ ತರ್ಲಿಲ್ವೇ!

ಸರ ಸರ ಮುಂದೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದವಳನ್ನು ನೀಲಿರಂಗಿನ ಸೀರೆ ಉಟ್ಟಿದ ಸುಂದರಿ ತಡೆದಳು..

“ಇದು ಫೇಸ್ಬುಕ್ ವಿಐಪಿ ಮೀಸಲು!”

ಕಾಲು ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿತು. ಕುತೂಹಲವಾಯ್ತು. ಮೊನ್ನೆ ಉಪೇಂದ್ರಣ್ಣ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ವಿಐಪಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳ್ತಿದ್ರು. ಯಾರು ಅಂತ ಮಾತ್ರ ಹೇಳಿರ್ಲಿಲ್ಲ.

ರಜ್ನಿ, ಉಪೇಂದ್ರಣ್ಣ ಇಬ್ರೂ ಮಾತಾಡ್ತಾ ಒಳಗೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ರು. ಅರೇ, ತಾನೂ ವಿಐಪಿ ಅಂತ ಹೇಳೇ ಇಲ್ಲ. ನಂಗೆ ಗೊತ್ತಾದ್ರೆ ಇವ್ರ ಗಂಟೇನು ಹೋಗ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಅಣ್ಣ ಅಂತ ಒಂಚೂರು ಹೆಚ್ಚು ಹೆಮ್ಮೆ ತೋರಿಸ್ತಿದ್ದೆನಲ್ವಾ. ಇರ್ಲಿ, ಮತ್ತೆ ತರಾಟೆ ತಕೊಂಡ್ರಾಯ್ತು.

ಗುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಸ್ವಯಂಸೇವಕಿ ಇನ್ನು ಹೆಚ್ಚು ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿದ್ರೆ ಕತ್ತು ಹಿಡಿದು ಸಭೆಯ ಆಚೆ ತಳ್ತಿದ್ಲೇನೋ..

“ಮೇಡಂ, ಇದು ಮುನ್ನೂರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಲೈಕ್ ಪಡೆದವರಿಗೆ ಮೀಸಲು!”

ಪೆಚ್ಚಾಯ್ತು ನನ್ನ ಮುಖ.

“ಒಂದು ಪ್ರೊಫೈಲ್ ಫೋಟೊಗೆ ಮುನ್ನೂರಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಡಿಮೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ.. ಆಗ್ಬಹುದಾ” ಅಂದ್ರೆ,

“ಇಲ್ಲ ಮೇಡಂ, ಫೋಟೊಗೆ ಸಿಗುವ ಲೈಕುಗಳನ್ನು ನಾವು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕಿರಿಸಿಲ್ಲ. ಅದು ಬೇರೆ ಮೀಟಿಂಗ್.. ಸಧ್ಯದಲ್ಲೇ ನಡಿಲಿಕ್ಕಿದ್ದೆ. ಇದು ಬರೇ ಕವನಗಳ ಬಗ್ಗೆಯ ಮೀಟಿಂಗ್!”

ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆಯಿಂದ ಉಗಿಸಿಕೊಂಡು  ಮುವತ್ತು ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಲೈಕಿಗೆ ಮೀಸಲಾಗಿದ್ದ  ಸ್ಥಳದ ಹತ್ರ ಬರೋವಾಗ ಶ್ರೀನಿಧಿ ಸರ್ ನೂರು ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚು ಲೈಕ್ ಸ್ಥಳದ ಹತ್ರ ನಿಂತಿದ್ರು. ನನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಕರೆದ್ರು.

“ನಂಗೆ ಸ್ಪೆಶಲ್ ಕನ್ಸೆಷನ್.. ನೀನೂ ಬಾ. ಪರವಾಗಿಲ್ಲ,”

ಸಭೆಯ ಗುಜು ಗುಜು ನಿಂತು ಮೌನವಾಯ್ತು. ನೋಡಿದ್ರೆ,  ಕಟಕಟೆಯಲ್ಲಿ ನಡು ಪ್ರಾಯದ ಬಂಗಾರ ಹೇರಿದ್ದ ಹೆಂಗಸು! ವೀಣೆಯನ್ನು ಕಟಕಟೆಯ ಹೊರಗೆ ಒರಗಿಸಿಡಲಾಗಿತ್ತು.

ಮರೆತೆ ನಾ ಹೇಳಿರ್ಲಿಲ್ಲ ಅಲ್ಲ.. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು. ಹಾಗಾಗಿ ಕ್ಲೋಸ್ ಅಪ್ ತೋರಿಸಿದಾಗ ಗುರುತು ಹಿಡಿದೆ.

’ಅರೇ, ಇವಳು ಸರಸ್ವತಿ. ಹ್ಮ್, ರವಿವರ್ಮ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಿದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ರಾಯ ಹೆಚ್ಚು. ಮೋಹನ ಕಂಠಿ ಚಂದ ಇದೆ.. ಸೊಂಟದ ಡಾಬುವಿನ ಮೇಲೆ ಕೆತ್ತನೆ.. ’

ನಾನು ಅವಳ ಬಂಗಾರ ಸೀರೆಯ ಅಂದ ಚಂದ ಸವಿತಾ ಇದ್ರೆ, ನನ್ನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತ ಹಿರಿಯರು ಮೊಣಕೈಯಿಂದ ಚುಚ್ಚಿ ಎದ್ದು ನಿಲ್ಲಲು ಹೇಳಿದ್ರು.

ಗಂಭೀರವದನರಾಗಿ ಕಾಳಿದಾಸ, ಬಾಣ, ಪಂಪ, ರನ್ನ, ಕುವೆಂಪು, ಕೆ ಎಸ್ ಎನ್, ಕಾರಂತ, ಪು ತಿ ನ, ರೂಮಿ, ಗಾಲಿಬ್, ಶೇಕ್ಸ್‌ಪಿಯರ್... ನಿಧಾನವಾಗಿ ಸಭೆ ಪ್ರವೇಶಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.

ರೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ಕೈಕಾಲು ತಣ್ಣಗಾಯಿತು... ’ಅಯ್ಯೋ ನಂಗೆ ಬೇಕಿತ್ತಾ ಅನುವಾದ ಗಿನುವಾದ. ಸುಮ್ನೆ ಮೊದಲಿನ ಹಾಗೆ ಓದಿ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡೋ ಬದುಕೇ ಸಾಕಿತ್ತು.’

’ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ರೂಮಿ, ಓಶೋ, ಗಾಲಿಬ್ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಹೇಳಿ ಅವಮಾನ ಮಾಡುವ ಮೊದಲೇ ಜಾಗ ಖಾಲಿ ಮಾಡೋದು ಒಳ್ಳೆದು ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡ್ರೂ ನಾ ಬಂದ ದಾರಿಯೇ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೈ ಕಾಲು ತಣ್ಣಗೆ ಆಯ್ತು. ಬಾಯಿ ಒಣಗಿತ್ತು.

ಶೀನಿಧಿ ಸರ್ ನನ್ನ ಅವಸ್ಥೆ ನೋಡಿ ನಗು ಬಂದ್ರೂ ತಡ್ಕೊಂಡಿದ್ರು.

“ಸರ್, ಏನು ವಿಷಯ?”

ಶ್ರೀನಿಧಿ ಸರ್ ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ, ಸ್ವರ ತಗ್ಗಿಸಿ,

“ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಕವನಗಳ ಹಾವಳಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿದೆಯಂತೆ, ಸರಸ್ವತಿಯ ಮೇಲೆ ದೂರು. ಸಿಕ್ಕಿದವರ ಮೇಲೆಲ್ಲಾ ಅವಳ ಕೃಪೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬರೆಯಲು ಶುರು ಮಾಡಿ ಕವನಗಳ ಮಟ್ಟ ತಳ ಸೇರಿದೆಯಂತೆ. ಭೂಲೋಕದ ಹಿರಿಯ ಕವಿಗಳು ಪರಲೋಕ ಸೇರಿದ ಕವಿಗಳ ಮೂಲಕ ಬ್ರಹ್ಮನಿಗೆ ಕಂಪ್ಲೈಂಟ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಎಲ್ಲಾ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಕವಿಗಳಿಗೆ ವಾರ್ನಿಂಗ್ ಕೊಡಲು ಈ ಮೀಟಿಂಗ್!”

“ಅಂದ್ರೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದೆಲ್ಲ ಕಳಪೆ ಬರಹಗಳೆಂದು ಹೇಗೆ ತಿರ್ಮಾನಿಸಿದರು?”

“ನನ್ನ ಪೂರ್ವಜರು ಪಂಪನ ಫ್ರೆಂಡ್ ಆಗಿದ್ರು. ಹಾಗಾಗಿ ನನಗೆ ಒಳಗುಟ್ಟು ಗೊತ್ತಾಗಿದೆ. ಎಲ್ರೂ ಕಳಪೆ ಅಲ್ಲ. ಸಾವಿರ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಇದ್ದು ನೂರಕ್ಕಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಲೈಕ್ ಸಿಕ್ಕಿದವರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರೆಯುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಮೊದಲೇ ತೀರ್ಮಾನ ಆಗಿದೆ. ಈಗ ಬರೇ ನಾಟಕ ಅಷ್ಟೇ. “

ನನ್ನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ಇಣುಕಿತು.

“ಅಯ್ಯೋ, ಫೇಸ್ ಬುಕ್‍ ನಲ್ಲಿ ಬರೆಯುವುದು ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದೆ.. ಅಯ್ಯೋ ನಾಳೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ಇವತ್ತಿನಿಂದ್ಲೇ  ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಿ. ಸಾಯುದೇ ಮೇಲು!”

“ಅಷ್ಟು ಡೆಸ್ಪರೇಟ್ ಆಗುದು ಬೇಡ. ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ಸೆಷನ್ ಇದೆ. ಅವ್ರು ಯಾವಾಗಲೂ ಬರಿಬಹುದು. ಇವತ್ತಲ್ಲ ನಾಳೆ ಅವ್ರಿಗೆ ಸಿಗುವ ಲೈಕುಗಳು ನೂರನ್ನು ದಾಟುತ್ತವೆ. ಅಲ್ದೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಒಳ ವ್ಯಾಪಾರ ನಡೆದ್ರೆ ಹುಡುಗ್ರೂ ಬರಿಬಹುದು.. ನಿನಗೆ ನಾನು ನನಗೆ ನೀನು ಅಂತ ಎಲ್ರೂ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡು ಲೈಕು ಕಮೆಂಟು ಹಾಕ್ತಿದ್ರೆ ಆಚೆ ಮೂವತ್ತು ಮತ್ತೆ ಕಡಿಮೆಯಲ್ಲಿ  ಕುಳಿತವರೆಲ್ಲ ವಿಐಪಿಗಳೂ ಆಗ್ಬಹುದು.”

“ಅಬ್ಬಬ್ಬ.. ಸೋ ಹಾಗಾದ್ರೆ ಮಸ್ಕಿ ಹೊಡ್ದು ಮತ್ತೆ ಕವಯಿತ್ರಿ ಪಟ್ಟಗಿಟ್ಟಿಸ್ಬಹುದು ಅನ್ನಿ.”

“ಸಧ್ಯ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತಿದೆ. ಕೆಲವ್ರು ಸಾಹಿತ್ಯ ಹಾಳಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ಬಂಡಾಯ ಮಾಡ್ಬಹುದು. ಆದ್ರೆ ಅವ್ರ ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿಸುವ ವಿಧಾನ ನಮ್ಮ ನವ್ಯ ಕವಿಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅಲ್ದೆ ಅವ್ರು ವಿರುದ್ಧ ಬರೆದದಷ್ಟು ವಿರೋಧಿಗಳಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರಚಾರ. ಅಲ್ದೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿಗಳು ಘೋಷಿಸುವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಕಾಣ್ತಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಮೀಟಿಂಗ್ ನಲ್ಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗಲಾಟೆ ಆದ್ರೂ ಇಲ್ಲಿಯ ಕವಿಗಳ ಭವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ತೊಂದರೆ ಇಲ್ಲ.”

“ಮೇಡಮ್ ಮೇಡಮ್.. “

ಡಬ ಡಬ ಸದ್ದು. ಬೆಚ್ಚಿ ಎದ್ದು ಕುಳಿತೆ. ಅಪರಾಹ್ನ ಮೂರು ಗಂಟೆ! ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಪಾಠಕ್ಕೆ ಬಂದು ಕಾದುನಿಂತಿದ್ದಾರೆ,

“ಅಯ್ಯೋ, ನನ್ನ ಕರ್ಮ! ಮನೆಕೆಲಸ, ಜತೆಗೆ ಟ್ಯೂಷನ್, ಇದ್ರ ಜತೆಗೆ ಈ ಕವನ ಕತೆ ಬರೆಯುವ ಹುಚ್ಚು, ಎಲ್ಲಿ ತನಕ ಅಂದ್ರೆ ಅದೇ ಕನಸೂ ಬೀಳುತ್ತೆ. ಬೇಕಿತ್ತ ಇದೆಲ್ಲ ನಂಗೆ. ಬ್ಲಾಗ್ ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್‌ಗಳಿಂದ ಪ್ರೇರಿತಳಾಗಿ ಬರೆಯುವ ಹುಚ್ಚು ತಾಗಿಸ್ಕೊಂಡು ಮುಂದೆ ಸ್ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಹೋದಾಗ ರೂಮಿ, ಗಾಲಿಬ್ ಓಶೋರಿಂದ ಉಗಿಸಿಕೊಳ್ಳೋ ಸ್ಥಿತಿ ತಂದ್ಕೊಂಡೆ!’

ಎದ್ದು ಮಕ್ಕಳ ಜತೆ ಕುಳಿತವಳು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಹಾಗು ಕವಿ ಕವನ ಎಲ್ಲ ಮರೆತೆ. ಮಕ್ಕಳ ಜತೆ ಮಗುವಾಗಿ ಬೆರೆತೆ! ಮತ್ತೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ ಅದೇ ಕವನ ಕವಿತೆ.. ಮತ್ತು ರೂಮಿ ವಾಪಸ್ಸು ಬರ್ತಾರೆ!

ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಷ್ಟ.. ಸತ್ಯ!

ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಕಸ ಕಲ್ಮಷ ಗುಡಿಸುತ್ತಾ ಒಳಹೋದಂತೆ..

ಸುರಂಗದಲ್ಲಿ ತನ್ನಿಂದ ತಾನೇ ಉರಿಯುವ ಹಣತೆಗಳು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ..

ಹಣತೆ ಚೆಲ್ಲುವ ಬೆಳಕಿನಲಿ ಸುಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಸತ್ಯದ ಹಾದಿ..

ಬದುಕನು ಬದುಕುವ ಕಲೆಯ ಪಾಠ..

ಮನದಲಿ ಘರ್ಷಣೆ, ಮಂಥನ ಎಲ್ಲಾ ಮುಕ್ತಾಯ

ಜ್ಞಾನೋದಯ..

ಇದೀಗ ಎಲ್ಲವೂ ಸ್ಪಟಿಕದಂತೆ ಸ್ಪಷ್ಟ!

ವೈರಸ್ ಸ್ನೇಹ!

ವೈರಸ್ ಸ್ನೇಹ...
------------------

“Do you know me? Why did you send me a virus infected file? “

 2004ರಲ್ಲಿ ಅದೇ ತಾನೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಎ ಬಿ ಕಲಿಯಲು ಆರಂಬಿಸಿದೆನಷ್ಟೇ! ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೊಸ ಐಡಿ! ಮೈಲ್ ಅಕೌಂಟ್ ಆರಂಭಿಸಿದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು.. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಏರ್‌ಟೆಲ್ (ಆವಾಗ ಟಚ್ ಟೆಲ್) ಫೋನು ಕನೆಕ್ಷನ್ ಹಾಕಿ, ಅವರದೇ ಫ್ರೀ ಐದು ಮೈಲ್ ಐಡಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರದೇ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್.. ಅದೇ 123456!!! ಬದಲಿಸಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಮತ್ತೆ ಬದಲಿಸೋಣ ಅಂತ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಮೇಲಿನ ಸಂದೇಶ ಹೊತ್ತ ಮೈಲ್ ಬಂದಾಗ ಎದೆ ಧಸ್ ಅಂದಿತು! ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಯ್ಯೋ ಇದೆಲ್ಲಾ ಏನು? ಇನ್ನು ಪೋಲಿಸು ಕೇಸು ಆಗುತ್ತಾ! ಮೊದಲ ಚುಂಬನಕ್ಕೆ ದಂತ ಭಗ್ನ!!!

ಬಹುಶಃ ನಾನು ಕೈಗಳೆರಡನು ಜೋಡಿಸಿ 5’6”ದೇಹವನ್ನು ಹಿಡಿಯನ್ನಷ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರದಲ್ಲೇ ಕಾಣಿಸಿರಬೇಕು!

ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಐಡಿಯಿಂದ ವೈರಸ್ ಕಳಿಸಿದ್ದರು! ಜೋಸ್ಲಿನ್ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿದರು. ಮೊದಲು ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ.. ನಂತರ ನಮ್ಮ ಮೈತ್ರಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಆಕೆಗೋ ಅದು ಸಹಜ! ನನಗೋ ನಮ್ಮ ಮೈತ್ರಿ ಒಂದು ಅಚ್ಚರಿ!

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ನ್ ತಲೆಬುಡ ತಿಳಿಯದವಳು ನಾನು..

ಆಕೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್!

ತನ್ನದೇ ಒಂದು ಐಡೆಂಟಿಯಿರದ, ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಇರದವಳು ನಾನು

ಆಕೆ ಒಂದು ಸಕ್ಸೆಸ್‌ಫುಲ್ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಪದವಿಯಲ್ಲಿರುವವಳು..

ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯಿತು.. ಅದೇನೂ ನಿತ್ಯವೂ ಮಾತುಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೊಸ ಮಾಹಿತಿ, ಹೊಸ ರುಚಿಯ ಅಡುಗೆ ವಿಧಾನಗಳು..ಹ್ಮ್, ಏನೋ ಒಂದು ನೆವನ ಬೇಕಿತ್ತು!

ನನಗಂತೂ ಈ ಸ್ನೇಹ ಸಿಕ್ಕಿದು ಒಂದು ನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಾಗೆ ಇತ್ತು.  ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹಗಳಿಗೂ ಅವರು ಬೆಲೆ ಕೊಡಲಿ ಕೊಡದಿರಲಿ, ನಾನಂತೂ ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸದ ಹಾಗೆ ಇದಕ್ಕೂ ಗುಡಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಇವತ್ತು, “ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ಬರಲಾ?” ಎಂದ ಜೋಸ್ಲಿನ್ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯುಂಟು ಮಾಡಿದಳು!

“ಶೀಲಾ ಬೆಳೆದ ಪರಿ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ! ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕಲಿತದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶ ಆಕೆಯ ಮನೆ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ! I am very much surprised as well as happy to see her growth!”

ನನ್ನ ಪತಿಯ ಬಳಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ದಿನಗಳ ಏಳುಬೀಳುಗಳ ನೆನಪು ಹಸಿರಾಯಿತು. Trial and error... ಸಮಯ ಉಳಿಸಿ, ಹೊಸದನ್ನು ಕಲಿಯುವಾಗ..ಏರುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ, ನೆನಪು ಕೈಕೊಡುವ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲೂ ಕಲಿಯುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಮಾಸಿರಲಿಲ್ಲ! ಕರ್ತವ್ಯಗಳು, ಮನೆಪಾಠ, ಜತೆಗೆ ಆಗಾಗ ಸಿಗುವ ಪೈಂಟಿಂಗ್ ಕೆಲಸಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದರ ಜತೆಗೆ ಬ್ಲಾಗ ಬರಹ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬ್ಲಾಗ್ ಓದು, ಜತೆಗೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬರಹ ಮತ್ತು ಫೋಟೊಗ್ರಾಫಿಗೂ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟಿತು!

“Shiela, I know secret of your beauty! Your inner happiness reflects .. that’s it!”

ಒಪ್ಪಿದೆ ಜೋಸ್ಲಿನ್ ಮಾತನ್ನು!

ಹೀಗೇ ವೈರಸ್ ಒಂದು ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಯಾರೂ ನಂಬಲಾರರು!

ಅನುಭೂತಿ

ಭಗವಂತನ ನಿಜ ಆರಾಧಕರ ಕಾಣಿರುವಿರೇನು

ಘನತೆ ಮತ್ತು ಸದ್ಗುಣಗಳೇ ಅವರ ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳಂತೆ..

ಸಂತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುವ ಅನುಬಂಧ!

ಸಂತೃಪ್ತಿ ಕೊಡುವ ಅನುಬಂಧ!
----------------------------


“ಶೀಲಾ, ಆರಾಮಾಗಿದ್ದಿರಾ? ಏನು ನಿಮ್ಮ ಸುದ್ದಿಯೇ ಇಲ್ಲ.. ಸ್ಟೇಟಸ್‍ಗಳು ತುಂಬಾನೇ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿವೆ! ಫೋಟೊಗಳೂ ಕಾಣ್ತಿಲ್ಲ.. ಪೈಂಟಿಂಗ್ ಇಲ್ಲ.. ಏನು ಕತೆ?”


ಹೀಗೇ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಉಸಿರುಬಿಡದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮರೆಗೈದರು ನನ್ನ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಗೆಳತಿ!


’ಅರೇ, ಹೌದಲ್ಲ! ದಿನಕ್ಕೆ ಐದಾರು ಸ್ಟೇಟಸ್ ಹಾಕ್ತಿದ್ದವಳು.. ಆದರೆ ನನ್ನ ದಿನಚರಿ ಏನೂ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಹಿಂದಿನ ಹಾಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹಿತ್ತಲು ಸುತ್ತುವುದು.. ಹ್ಮ್, ಚಿಟ್ಟೆಗಳ ಸೀಸನ್ ಅಲ್ಲ, ಆದರೂ ಇವತ್ತೇ ತಾನೇ ಕೋಗಿಲೆ ಜತೆಗೂ ಮಾತನಾಡಿದ್ದೆ. ಬುಲ್ ಬುಲ್, ರಾಬಿನ್, ಅಳಿಲು.. ಹೇಗೂ ಕಂಪನಿ ಕೊಡ್ತಿದ್ದಾರಲ್ಲ!

ಹಾ! ನನ್ನ ಸೋದರ ಸೊಸೆ! ಚಿಕಲ (ಶೀಲಕ್ಕ) ಅಂತ ನನ್ನನ್ನು ಅರೆ ಘಳಿಗೆ ಬಿಡಲು ಒಪ್ಪದ ನನ್ನ ಮುದ್ದು! ಬೆಳಗಿನ ಸುತ್ತು ಅವಳ ಜತೆಗೇ.. ಹಾಗಾಗಿ ಕೆಮರಾ ಕೊಂಡೊಯ್ಯೊಲ್ಲ! ಮತ್ತೆ ಅವಳನ್ನು ಅವಳಮ್ಮಳ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಬರಲು ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಕು!’

ನಸುನಕ್ಕೆ,

“ಹೌದುರಿ, ನನ್ನ ಸೋದರ ಸೊಸೆಯ ಒಲವು ನನ್ನನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕವಿದು ಮಂಕುಮಾಡಿದೆ! ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಎಫ್ ಬಿ ಗೆ ಮಾತ್ರ ಹಾಕುವಾಗ ರಾತ್ರಿ ಎಂಟು ಗಂಟೆ! ಅದೇ ನಿನ್ನೆ ಹಾಕಿದ್ದು :ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿದ ಕ್ಲೇಷಗಳು.. “ ಬರೆದದ್ದು ಮೊನ್ನೆ. ಹಾಕಿದ್ದು ನಿನ್ನೆ! ಹೌದು, ಹಿಂದೆಲ್ಲಾ ಬರೆದ ಕೂಡಲೇ ಹಾಕಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಗಳಿಸುವ ತವಕ, ಲೈಕುಗಳ ಹಂಬಲ! ಈಗಿಲ್ಲ, ಅಂತಹ ಆಸೆ, ಬಯಕೆ! ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳ ಬಾಲ್ಯವನ್ನು ಮನಃಪೂರ್ತಿ ಅನುಭವಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ಇವತ್ತು ಸಂಜನಾಳ ಮೂಲಕ ತೀರಿಸುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಸಂತೃಪ್ತಿ ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ!”

ಜನನ- ಮರಣ..

ಹುಟ್ಟಿದವನು ಸಾಯಲೇಬೇಕು

ಸತ್ತವನು ಮತ್ತೆ ಹಿಂತಿರುಗಲೇಬೇಕು

ಬೊಮ್ಮನ ಚಳಕಕೆ ಮಣಿಯಲೇಬೇಕು

ಹರಿಯಾಡಿಸಿದಂತೆ ಕುಣಿಯಲೇಬೇಕು

ಹರನ ಪಾಶಕೆ ಕೊರಳನೊಡ್ಡಲೇಬೇಕು

ನಾಡಿಗೆ ಹಿತ, ಮಾನವತೆಗೆ ಮತ

ಇತ್ತವನ ಜನುಮ ಸಾರ್ಥಕ

ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರಂತೆ ಅಜರಾಮರ!

ಪರಿವರ್ತಿನಿ ಸಂಸಾರೆ ಮೃತಃ ಕೋವಾ ನ ಜಾಯತೆ|

ಸ ಜಾತೋ ಯೇನ ಜಾತೇನ ಯಾತಿ ದೇಶಃ ಸಮುನ್ನತಿಮ್||

ಅಗಲಿದ ಶ್ರೀಧರ ಮಾಮನಿಗೆ ಅಶ್ರುತರ್ಪಣ

ಹೆಣ್ಣು ಅಂದ್ರೆ ಇಷ್ಟೇನೆ..

ಒಂದು ಜಿಜ್ಞಾಸೆ..
--------------------

ದೂರ ಸರಿ ಗೆಳೆಯ!

ದಿಟದಿ ಚಂಚಲೆಯೀ
ಸೊಬಗಿನವಳು;
ಹೆಡೆಯನಾಡಿಸುವ
ಚೆಲುವ ನಾಗರವ
ಹೋಲುವಳು.

ದೂರದಿಂದಲೇ ತನ್ನ
ಕುಡಿ ನೋಟವೆನ್ನುವ
ವಿಷದ ಉರಿಯಲ್ಲೇ
ನಿನ್ನ ಸುಡಬಲ್ಲಳು!

ನಿನ್ನ ಕಚ್ಚಿದರೆ
ಬೇರೆ ಹಾವುಗಳು,
ಬದುಕಿಸಿಯಾರು
ನುರಿತ ವೈದ್ಯರು

ಚತುರೆ ಹೆಣ್ಣೆಂಬ
ಹಾವಿಗೆ ಸಿಲುಕಲು
ಉಳಿಸುವ ಆಸೆಯ
ತೊರೆದುಬಿಡುವರು!
- ಕವಿಯ ಹೆಸರು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ

ಸಂಸ್ಕೃತ ಮೂಲ:

ಅಪಸರ ಸಖೇ ದೂರಾದಸ್ಮಾತ್ ಕಟಾಕ್ಷ ವಿಷಾನಲಾತ್
ಪ್ರಕೃತಿ ಕುಟಿಲಾದ್ಯೋಷಿತ್ಸರ್ಪಾದ್ವಿಲಾಸಫಣಾಭೃತಃ |
ಇತರ ಫಣಿನಾ ದಷ್ಟಃ ಶಕ್ಯಶ್ಚಿಕಿತ್ಸಿತುಮ್ ಔಷಧೈಃ
ಚತುರವನಿತಾ ಭೋಗಿಗ್ರಸ್ತಂ ತ್ಯಜಂತಿ ಹಿ ಮಂತ್ರಿಣಃ |



ಮಿತ್ರರ ಕುತೂಹಲ.. ಇಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣನ್ನು ತೆಗಳಲಾಗಿದಿಯೆ, ಇಲ್ಲಾ ಹೊಗಳಲಾಗಿದೆಯೇ?
ಅದಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರ-

“ನಾರಿ ಮುನಿದರೆ ಮಾರಿ”

ಸ್ತ್ರೀ ಗುಲಾಬಿಯ ಪಕಳೆಗಳಂತೆ ಕೋಮಲ.. ಆದರೆ ವಜ್ರದಷ್ಟೇ ಕಠೋರಳೂ ಹೌದು. ತನ್ನವರಿಗಾಗಿ ತನ್ನ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಮುಡಿಪಾಗಿಡುವವಳು, ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಗಣಿಯೂ ಹೌದು! ವಾತ್ಸಲ್ಯದ ಉಡುಗೊರೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಪ್ರಕೃತಿಯು ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಸೌಂದರ್ಯದ ಮಹತ್ತರ ಪಾಲನ್ನೂ ದಯಪಾಲಿಸಿದೆ.

ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಂತರ ಸ್ತ್ರೀಯೇ ಎಲ್ಲಾ ಕಲಾಕಾರರಿಗೆ ನಿಕಟವಾದ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್! ವಿದ್ಯೆಯ ಅಧಿಪತಿಯೂ ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀಯೇ. ತೋಳಿನ ಬಲವಿಲ್ಲದೆಯೂ ಅವಳು ಬಲ ತೋರಬಲ್ಲಳು. ಒಬ್ಬ ಸ್ತ್ರೀ ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ದೇಶವನ್ನೂ ಆಳಬಲ್ಲಳು.. ಅಂತೆಯೇ ಬಲಿಷ್ಠ ಪುರುಷನನ್ನೂ ತನ್ನ ಕಣ್ ನೋಟದಲ್ಲಿ ಕುಣಿಸಲೂ ಬಲ್ಲಳು!

ಮನೆ ಮಕ್ಕಳು ಜತೆ ಸಂಪಾದನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಸಂಸಾರ ಚಕ್ರವನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ನಡೆಸಬಲ್ಲ ಚತುರೆಯೂ ಹೌದು!

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ಅವಳು ಬಲಹೀನಳು.. ಬರೇ ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ  ಆಲೋಚಿಸುವುದರಿಂದ ಸೋತುಬಿಡುತ್ತಾಳೆ! ತನ್ನವರ ಘನತೆಗಾಗಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ಸೋಲನೊಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲೂ ತಯಾರಾಗುತ್ತಾಳೆ.

ಇಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷವಾಗಿ ಗಮನಿಸಿದರೆ ಕವಿ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿದು ಹೊಗಳಿದ್ದಾನೆ.. ಎಚ್ಚರಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅವಳ ತಾಳ್ಮೆಯ ಅಣೆಕಟ್ಟು ಒಡೆಯದಿರು.. ಹಾಗಾದರೆ ಮುಂದೆ ಆಗುವ ಅನಾಹುತಗಳನ್ನು ತಿಳಿಸಿದ್ದಾನೆ!

ಅವಳು,

ತಣ್ಣಗಿನ ಮಂಜೂ ಹೌದು,

ಭಗ ಭಗ  ಉರಿವ ಅಗ್ನಿಯೂ ಹೌದು,

ಅರ್ಥವಾಗದವಳು ಹೌದು,

ಅರ್ಥವಾಗುವವಳೂ ಹೌದು,

ಕಣ್ ನೋಟದಲ್ಲೇ ಆಡಿಸಬಲ್ಲ ಚತುರೆಯೂ ಹೌದು,

ಕಣ್ ಸನ್ನೆಗೆ ಮರುಳಾಗಿ ದಾಸಿಯೂ ಆಗಬಲ್ಲಳೂ ಹೌದು!    

|| ನನ್ನ ಬೆನ್ನ ವಕ್ರತೆ ಬಣ್ಣಿಸಿದೆ ನೀ;

ನಾ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಣದನೂ ನೀ ಕಂಡೆ ಎಂದರೆ,

ಯಾವ ಸಮಜಾಯಿಸಿ ಕೊಡುವ ಅಗತ್ಯ ನನಗಿನ್ನು ಇಲ್ಲ ||

“ಎಲ್ಲಾ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಮಹಿಮೆ!”

“ಎಲ್ಲಾ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಮಹಿಮೆ!”

---------------------------

“ಪ್ಲೀಸ್ ಕಣೇ, ಅದೆಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ತೆಗಿತಿಯಾ? ನಂಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಐಟಮ್ ಗಳು ಬೇಕಿತ್ತೇ! ಲೇಟ್ ಆಗುತ್ತೆ!“

ಅಷ್ಟು ಹೇಳಿದವಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಈಗ ಪರಮಾಶ್ಚರ್ಯ! ಕುಮಾರವ್ಯಾಸರ “ಗದುಗಿನ ಭಾರತ”ದ ಮೇಲಿನ ಟಿಪ್ಪಣಿ ಪುಸ್ತಕ ನನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ!

“ಏನೇ, ಏನೋ ಫೇಸ್ ಬುಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಕವನ ಗೀಚೊದ್ದು ನೋಡಿದ್ದೆ, ಅದ್ಯಾವಾಗದಿಂದ ಹಳೆಗನ್ನಡ ಓದೋ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿದಿ? ನಂಗಾದ್ರೂ ಒಂಚೂರು ಗೊತ್ತಿತ್ತು, ಆದ್ರೆ ನೀನು ಬರೇ ಸಂಸ್ಕೃತ ಓದಿದೋಳು!”

ಎಂದಿನಂತೆ ಬಾಯಿ ಅಗಲವಾಗಿ ಬಿಡಿಸಿ ಪಕಪಕ ನಕ್ಕೆ!

“ನೋಡು ಇಪ್ಪತ್ತಮೂರು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದಿ, ಆದ್ರೂ ನಿನ್ನ ಮಂಕು ಅನ್ಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ನೋಡು! ಬುಕ್ಸ್ ತೆಕೊಂಡ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಓದ್ಲೇಬೇಕಂತ ರೂಲ್ ಇದೆನಾ? ಓಹೋ, ಹಂಗಾರೆ ನನ್ನ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡ್ತಿ,, ಮತ್ತೆ ಒಂದಿನಾದ್ರೂ ಲೈಕ್ ಬಿಸಾಕಿಲ್ಲ!

ಹ್ಮೂಂ, ನಿಮ್ಗೆಲ್ಲಾ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚು! ಹ್ಮ್ ನೀವೂ ಇದ್ದಿರಾ.. ಫ್ರೆಂಡ್ಸ್ ಗಳಂತೆ..

ನೀನು, ಕುಮುದ, ಸುಮನ, ಪಲ್ಲವಿ, ಮಾಧವದಾಸ್, ರಘುವೀರ್, ದಾಮೋದರ್.. ಎಲ್ಲರೂ ದಂಡ ಪಿಂಡ! ಆ ಮುಕ್ತ ಒಬ್ಬಳೇ ಆಗ್ಬಹುದು.. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಬಂದು ಲೈಕ್ ಹಾಕಿ ಹೋಗ್ತಾಳೆ!"

ಶೈಲಾ ನನ್ನ ಕಾಲೇಜುಮೇಟ್! ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಅಜಾನಕ್ಕಾಗಿ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದಳು. ಬುಕ್ ಸ್ಟಾಲ್ ನೋಡಿ ಅವಳನ್ನು ಎಳೆದು ಅಲ್ಲಿಗೊಯ್ದಿದ್ದೆ.

“ಅಲ್ವೇ, ಸಪ್ನ ಬುಕ್‍ನವರದು ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್ ಇತ್ತಲ್ವಾ?”

“ಬಿಡೆ, ಪುರುಸೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.. ನೋಡು ಇವ್ನ ಹತ್ತಿರ ಅದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಡಿಸ್ಕೌಂಟ್‍ನಲ್ಲಿ ತಕ್ಕೊಳ್ತೇನೆ.”

“ಮೇಡಂ.. “

ಕತ್ತು ತಿರುಗಿಸಿದವಳಿಗೆ ಕಂಡಿದ್ದು ಚಂದನ ಹೆಸರು ಬರೆದಿದ್ದ ಮೈಕು!

ಹರೆಯದ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬ ನನ್ನ ಮೂಗಿನ ಹತ್ತಿರ ಮೈಕು ತಂದು,

“ಮೇಡಂ, ಕುಪ್ಪಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದಿದ್ದ ಕಾವ್ಯ ಕಮ್ಮಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ರಾ?”

’ಅಯ್ಯೋ, ಇವತ್ತು ಹೆಚ್ಚೇ ಪೌಡರ್ ಹಾಕ್ಬೇಕಿತ್ತು! ಈ ಮಂಗ್ಳೂರಿನ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬಿಸ್ಕುಟ ಅಂಬಡೆಯನ್ನೂ ಕಾಯಿಸುವಷ್ಟು ಎಣ್ಣೆ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಶೇಖರವಾಗ್ತದೆ. ಲಿಪ್‍ಸ್ಟಿಕ್ ಒಣಗಿದೆಯೇನೋ, ಶೈಲನ ಹತ್ತಿರ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡ್ಬಾರದಿತ್ತು! ಈ ಇಂಟರ್ನಾಷನಲ್ ಕಂಪನಿಯವರು ಮುನ್ನೂರು ರೂಪಾಯಿಗೂ ಬಣ್ಣ ಹಾಕಿದ ವ್ಯಾಕ್ಸ್ ಕಡ್ಡಿ ಕೊಡೊದು.. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಇವ್ರ ವಾಲೆಟ್ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಸಿಗುದೇ ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ..  ಹತ್ತಹತ್ತು ಎಗರಿಸಿಯೂ ಸಿಕ್ಕಿಬೀಳ್ತೇನೆ!

ಅಯ್ಯೋ ಕರ್ಮ, ಹೋಗಿದ್ದೆ ಅಂತ ಹೇಳ್ಲಾ, ಬೇಡ ಬೇಡ, ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ಇದ್ದ ಮರ್ಯಾದೆಯನ್ನೂ ಮೂರು ಕಾಸಿಗೆ ಹರಾಜು ಮಾಡೋದು ಬೇಡ!’

“ಇಲ್ಲರೀ, ನಂಗೆ ಆಮಂತ್ರಣನೂ ಬಂದಿತ್ತು.. ನಾನು ಹೋಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಎಲ್ರೂ ಬೇಜಾನ್ ಬೇಜಾರಾಗಿದ್ರು! ಯು ಸೀ, ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಿಜಿ! ಆದ್ರೆ ನಿಮ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದುದನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ಬಲ್ಲೆ!”

“ಏಯ್ ಹೇಗೂ ಮೇಡಂ ಅಲ್ಲಿ ನಡೆದುದನೆಲ್ಲಾ ಹೇಳ್ತಾರಂತಲ್ಲ.. ಇನ್ನು ಯಾರನ್ನು ಹುಡುಕೊಂಡು ಹೋಗೋದು! ಇವ್ರ ಸಂದರ್ಶನನೇ ತಕ್ಕೊ!”

ಹಿಂದಿನಿಂದ ಆದೇಶ ಬಂತು!

ಗಂಟಲು ಸರಿಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ!

“ಮೇಡಂ ಕವನ, ಕಾವ್ಯ, ಗದ್ಯ್ .. ಹೀಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಕಾರವಿರಲಿ, ಇವನೆಲ್ಲಾ ರಚಿಸ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಮುಖ್ಯ ಅರ್ಹತೆ ಏನು?”

ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳಿಂದ ರೂಪಲಕ್ಷ್ಮಿಯವರ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಓದಿದ್ದ ನಂಗೆ ಮೂಗಿಗೆ ವಾಸನೆ ಬಡಿಯಿತು.. ಆಹ್! ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಗೊಜಲು ಗೊಂದಲ!

“ಅಯ್ಯಾ ಹುಡುಗಾ, ನಿಂಗೆ ಪಂಪ, ರನ್ನ, ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ, ಕುವೆಂಪು ಗೊತ್ತಾ?”

ಹುಡುಗನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಲಿಬಿಲಿ..

“ಇವ್ರೆಲ್ಲಾ ಕಮ್ಮಟದ ಸಂಪನ್ಮೂಲ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳೇನು?”

’ಓಹೋ ಈ ಬೆಪ್ಪುತಕ್ಕಡಿಗೆ ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ತಕ್ಷಣ ಈಶ್ವರಕಿರಣ್ ಭಟ್ ಮತ್ತು ರಾಧಾಕೃಷ್ಣ ಹಾಕ್ತಿದ್ದ ಕುಮಾರವ್ಯಾಸರ ನಾಲ್ಕು ಲೈನುಗಳನ್ನು ರೈಲಿನಂತೆ ಬಿಟ್ಟೆ!

’ಹೋಗ್ಲಿ, ನಿಂಗೆ ದಲಿತ ಕಾವ್ಯ ಗೊತ್ತಾ’

ಮಹಾದೇವ ಅವರದ್ದು ಬಸೂ ಅವ್ರ ಬ್ಲಾಗ್ ನಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ನೆನಪಿತ್ತು..

’ಪಾಪ, ನವ್ಯ ಕಾವ್ಯ ಗೊತ್ತಿರ್ಬೇಕು ಅಲ್ವಾ?

ಕಾವ್ಯ ಕಾರಣದ ನನಪು ಬಂತು.. ಮತ್ತಷ್ಟು ಬುರುಡೆ ಬಿಟ್ಟೆ. (ಯಪ್ಪಾ ಪ್ರವರನ ಫ್ರೆಂಡ್ ರಿಕ್ವೆಸ್ಟ್ ಒಪ್ಪಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆದಾಯ್ತು!)

“ಸಖೀಗೀತೆ, ದಾಸ ಸಾಹಿತ್ಯ.. ಏನಾದ್ರೂ..”

ಹುಡುಗನ ಮುಖದ ಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಳೆ..

ಮಲ್ಲಿಗೆ ಕವಿ ಗೊತ್ತು ಮೇಡಂ, ಅದೇ ಪ್ರೇಮಕವಿ- ಕೆ ಎಸ್ ನ, ಆದ್ರೆ ಸಖಿ..

ತಟ್ಟನೆ ಆಸು ಮತ್ತು ಗಂಗಾಧರರನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸಿದೆ!

ಮತ್ತೆ ಚುಟುಕು ಸಾಹಿತ್ಯ..

ದಿನಕರ ದೇಸಾಯಿಗಿಂತ  ಪರೇಶ್ ಮತ್ತು ಗುರುನಾಥ್ ಬೋರಗಿ ಅಣ್ಣ ಅವರ ಬರಹಗಳ ನೆನಪು ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು..

ಸಿನೆಮಾ ಸಾಹಿತ್ಯ, ಹಾಯ್ಕು, ದ್ವಿಪದಿ, ತ್ರಿಪದಿ.. ನೆನಪಾದ ಷಟ್ಪದಿ..

ಜಯಂತ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ, ವಿವೇಕಾನಂದ ಕಾಮತ್.. ಬಸು, ಪ್ರಕಾಶ್ ಖಾಡೆ..

ರಾಘವೇಂದ್ರ ಜೋಷಿಯವರ ಕೈಬರವಣಿಗೆಯ ಹಾಯ್ಕ ಓದಿದ್ದು ಸಾರ್ಥಕವಾಯ್ತು,.. ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಜಾದಣ್ಣನೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದ್ರು.

ಅದು ಹೇಗೋ ಕೈಲಾಸಂ ಅವ್ರೂ ನೆನಪಿಗೆ ಬಂದ್ರು, ಲಂಕೇಶ್ ಅವ್ರ ನೀಲು.. ನಮ್ಮ ಬ್ಲಾಗ್ ಮಿತ್ರ ಡಾ|ಕೇಶವ ಕುಲಕರ್ಣಿಯವರ ಕೃಪೆಯಿಂದ!

ಹೀಗೆ ನನಗೂ ಕನ್ಫ್ಯೂಜನ್ ಆಗುವಷ್ಟು ಭಾಷಣ  ಮಾಡಿದೆ!

“ಮೇಡಂ, ಕಾವ್ಯ ರಚಿಸಬೇಕಾದ್ರೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಓದುವುದು ಕಂಪಲ್ಸರಿನಾ?”

“ಹೌದಪ್ಪಾ, ನೋಡು ಈಗ ನೀನು ಬರೆಯುವುದು ಯಾರಿಗಾಗಿ.. ಹಾಗೆ ಅವರು ಬರೆದದ್ದು ನಿಮಗೆ ಓದಲಿಕ್ಕಾಗದಿದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ನೀವು ಹೇಗಪ್ಪಾ ಕಾವ್ಯವನ್ನು ರಚಿಸ್ತಿರಿ?”

ಕೆಮರಾ ಮ್ಯಾನಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಲ್ಲಿ ಸೇರಿದವರೆಲ್ಲಾ ದಂಗಾಗಿದ್ರು.

ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕಾರಗಳ ಚಿತ್ರಣ ಕೊಟ್ಟ ಈ ಹೆಂಗಸು ಅವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಪ್ರಾಣಿಯಂತೆ ಕಂಡಿರಬೇಕು.. ಅದರಲ್ಲೂ ಮಂಗಳೂರಿಗೂ ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೂ ಎಣ್ಣೆ ಸೀಗೆಕಾಯಿ ಸಂಬಂಧ!

“ಯಪ್ಪಾ ಯಾವಾಗ ಬರುತ್ತೆ ಈ ಸಂದರ್ಶನ?”

 ಇತ್ತೀಚಿಗಂತೂ ಎಲ್ಲರೂ “ಥಟ್ ಅಂತ ಹೇಳಿ”ಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿ ನನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿಸ್ತಿದ್ರು! ಈವಾಗ ನಾನು ಹೇಳ್ಬಹುದು! ನಂದೂ ಸಂದರ್ಶನ ಚಂದನದಲ್ಲಿ ಅಂತ! ಸುವರ್ಣ ಅಥವಾ ಈಟಿವಿಯಾಗಿದ್ರೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತಿತ್ತು! ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಇಷ್ಟಾದರೂ ಭಾಗ್ಯ ಸಿಕ್ಕಿತ್ತಲ್ಲ.

“ನಾಳೆನೇ ಮೇಡಂ, ಪ್ರೈಮ್ ಟೈಮ್ ನಲ್ಲಿ! ತಪ್ಪದೇ ನೋಡಿ ಮೇಡಂ! ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾತಾಡಿದ್ರಿ ಮೇಡಂ”

ಎಲ್ಲರೂ ಜಾಗೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡಿದ ನಂತರ ಶೈಲಾ,

“ಅಲ್ವೇ, ನಂಗೊತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ನೀನು ಓದಿದ್ದು ಬರೇ ಕಾದಂಬರಿಗಳು! ಅದೂ ಹತ್ತನೇ ತರಗತಿಯ ನಂತರ ಓದಿದ್ದೇ ಕಮ್ಮಿ. ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಓದಿದಂದ್ರೆ ಬರೇ ಬಿಲ್‍ಗಳು,  ರಿಸೀಟುಗಳು, ರೇಶನ್ ಕಾರ್ಡ್, ಮತ್ತು ರೆಸಿಪಿ ಬುಕ್! ಎಲ್ಲೋ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕಲಿಸುವಾಗ ಅದೂ ಐದನೆಯ ತರಗತಿಯವರೆಗೆ ಓದಿದ್ದು ಮಕ್ಕಳ ನೋಟ್ಸ್! ಆದ್ರೂ ಇದೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಿಯೇ?”

ವಿಜಯದ ನಗೆ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲಿ!

“ಎಲ್ಲಾ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ಮಹಿಮೆ!”

“ಒಂದು ಕೇಳ್ಲಾ? ನೀನು ಈಗ ಹೇಳಿದ ಹೆಸರುಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದೂ ಹೆಂಗಸರದ್ದು ಇಲ್ವೆ? ಅದ್ಯಾಕೆ ಹೆಂಗಸರು ಪ್ರತಿಭಾಶಾಲಿಗಳಲ್ವೆ? ಕವನ ಕಾವ್ಯ ರಚಿಸ್ತಾರಲ್ವಾ!”

“ಅಯ್ಯೋ ಬೆಪ್ಪೇ, ಅದು ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿದು ಅನ್‍ರಿಟರ್ನ್ಡ್ ರೂಲ್! ಹೆಂಗಸರಿಗೆ ಗಂಡಸರು ಫ್ಯಾನುಗಳು ಮತ್ತು ವೈಸ್ ವರ್ಸಾ! ನಾನೂ ಅದನ್ನೇ ಫೊಲೊ ಮಾಡ್ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ ತಾನೆ!”

ಮತ್ಸರ ಭರಿತ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಶೈಲಳ ಮುಖದಲ್ಲಿ..

ಜತೆಗೆ ಬೆನ್ನಿಗೆ ಜೋರು ಗುದ್ದು ಬಿತ್ತು!

 “ಅದ್ಯಾಕೆ ಗುದ್ದು ಮಾರಾಯ್ತಿ?”

“ಮತ್ತಿನ್ನೇನು, ಆಗದಿಂದ ಅಲ್ರಾಂ ಕಿರುಚುತಿದ್ರೆ ನೀನು ಥಾಂಕ್ಸ್ ಥಾಂಕ್ಸ್ ಅನ್ತಾ ನಗ್ತಿದ್ದೆ! ಅದೇನೋ ನೀನೋ ನಿನ್ನ ಕವಿತೆಗಳೊ, ಫೇಸ್‍ಬುಕ್ಕೋ.. ನನ್ನ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಗದಿದ್ರೆ ಸಾಕು!”

ಇವರ ದೊಂಡೆ ಕೇಳಿ ಕಣ್ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದ್ರೆ ಬೆಳ್ಳನೆ ಬೆಳಗಾಗಿತ್ತು!

ಅರಿವು..

ಅರಿವನು ಅರಿವ ಅವಸರದಲಿ ಅಲ್ಲಿಲ್ಲಿ ಅಲೆಯಬೇಡ
ಅಂತರಂಗದಲಿ ಅವನತ್ತ ಅನುರಾಗದ ಅನುಭಾವ
ಅನನ್ಯತೆಯ ಅನುಬಂಧದ ಅನುಭವ ಅರಿವಾದರೆ
ಅದೇ ಅರಿವು, ಅನ್ನುವಳಯ್ಯ ಅವನ ಅವಳು||

ತನ್ನಾತ್ಮದ ಸೊಗಡನ್ನು ಸವಿಯುವ ಬದುಕೇ ಧನ್ಯ!

||“ಒಲುಮೆ” “ಮಮತೆ”ಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುವ ಮನವೇ

ಕಲುಷ ಮಾಡದಿರು ಪೆಡಸು ನುಡಿಗೆ ಕಿವಿಯನಿತ್ತು||

ಮಿತ್ರರಿಬ್ಬರ ಆಲೋಚನಾ ದಾಟಿ..

ಮಿತ್ರರಿಬ್ಬರ ಆಲೋಚನಾ ದಾಟಿ..

-------------------------

“ತುಂಬಾ ನೋವಾಗ್ತಿದೆಯಲ್ವಾ!”

“ನೋವೇನೋ ಹೌದು, ಜತೆ ನಿತ್ಯವೂ ಸಂವಹನ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದೂ ನಿಂತಿದೆಯಲ್ವಾ! ಬಹುಶಃ ಅದನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನಸ್ಸಿನ್ನೂ ತಯಾರಿಲ್ಲ. ಜತೆಗೆ ಅಹಮಿಕೆಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬಿದ್ದಿದೆ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ!”

ನಸುನಕ್ಕೆ..

“ಅಹಮಿಕೆಗೆ ಪೆಟ್ಟು ಬೀಳುವ ಮಾತೇ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ. ಅಹಮಿಕೆಯೇ ಇಲ್ಲ ನಿಮಗೆ!

ಅಹಮಿಕೆಗೆ ಪೆಟ್ಟುಬಿದ್ದ ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಕೋಪ, ಮೋಹ ಭಾವ ಜಾಗ್ರತವಾಗುತ್ತದೆ.. ನಮ್ಮೆಲ್ಲಾ ಏಕಾಗ್ರತೆಯೂ ನಮ್ಮ ಅಹಮಿಕೆಯನ್ನು ಕೆಣಕಿದವರ ಮೇಲೇ ಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗುತ್ತದೆ.  ಬಾಣಗಳು ಬತ್ತಳಿಕೆಯಿಂದ ಹೊರಟು ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಗಾಯಗೊಳಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವೋ ಅಷ್ಟು ಪ್ರಯತ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನಗೊಂದಲದ ಗೂಡು.. ಮಾತು ಚೂರಿ!

ನೀವು ಹಾಗೆ ಮಾಡಿಲ್ಲವಲ್ಲ!

ಅನೇಕ ವರ್ಷದ ಸಂಗ.. ಕಳಚಿ ದೂರ ನಡೆದಾಗ ನೋವು ಆಗುವುದು ಸಹಜ.. ಮೌನದ ತೆರೆಗಳು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಬಂದು ಮನದ ಅಂಗಣವನ್ನು ಬಡಿದಾಗ ಆ ನೋವು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಾಲೆಯಾಗಿ ಹೊರಬರುತ್ತವೆ. ಅದನ್ನು ಅಹಮಿಕೆಯನ್ನೊಲ್ಲ.. ಅದು ಸ್ವಕೇಂದ್ರೀಕೃತವಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ಕಾಲನ ಆಟಕ್ಕೆ ಮಣಿಯುವ ಮಾತು.. ಅಥವಾ ಮನದ ಖಾಲಿತನವನು ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸುವಿಕೆ.. ಹೀಗೆ ಈ ಭಾವವನು ಎತ್ತಿತೋರುತದೆ ಹೊರತು ನೋವಿತ್ತವರಿಗೆ ಕೆಡುಕನು ಬಯಸುವುದಿಲ್ಲ.. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಚೂಚಾ ಅನ್ನೊಲ್ಲ!”

ಮನದಲ್ಲಿ ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಮಾತುಗಳ ಮಂಥನ-

’ಕೆಲಕಾಲದ ಹಿಂದೆ ಇದೇ ಭಾವ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಬಿರುಗಾಳಿಯೆದ್ದು  ನನ್ನ ನಾವೆ ಅಲೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಹೋರಾಡುತಿತ್ತು.. ಹುಟ್ಟು ಕೈಯಿಂದ ಜಾರಿತ್ತು.. ದಿಕ್ಕುತೋಚದೆ ಕಂಗೆಟ್ಟಿದ್ದೆ! ನನ್ನ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಹುಸಿಗೊಳಿಸಲಿಲ್ಲ ಅವನು.. ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಅದ್ಯಾವುದೋ ರೂಪದಲಿ ಬಂದು ಸ್ವತಃ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿ ಮತ್ತೆ ನಾವೆಯನ್ನು ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ತಂದ.. ಈಗಿನ್ನು ಯಾವುದೇ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಹೆದರಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.  ಅವನೆಲ್ಲಿದ್ದರೂ ಓಗೊಟ್ಟು ಬಂದೇ ಬರುತ್ತಾನೆ.. ಅವನೊಬ್ಬನೇ ರೂಪ ಮಾತ್ರ ಬೇರೆ ಬೇರೆ!’