ಹೀಗೆ ಒಲವಿನೊಂದಿಗೆ ಅಂತರಂಗ ನಿವೇದನೆ!

 ಒಲವೇ,

 ಬೆಂಕಿಯ ಹೊಳೆಯುವ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ 

ಮರುಳಾಗದೆ ಇರಲಾಗುವುದೇ

ಎಲ್ಲರಂತೆ ನಾನೂ

ಹಾಗೆಂದು ನಾ ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯಲ್ಲವಲ್ಲ

ಒಮ್ಮೆ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡೆಯಷ್ಟೆ!

ನೀ ಎದುರಾಗುವ, ಹಾಗೆಯೇ ಮರೆಯಾಗುವ ಘಳಿಗೆ!

ಒಲವೇ,

ಹೀಗೊಂದು ಥಟ್ಟನೆ ನೀನೆದುರಾಗುವ

ಹಾಗೆಯೇ ಮರೆಯಾಗುವ ಘಳಿಗೆ

ಕೈ ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗಿನ  ಮರಳಿನಂತೆ

ಕಣ್ತೆರೆದಂತೆ ಮಾಯವಾಗುವ ಕನಸಿನಂತೆ

ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯಲು ಅಸಾಧ್ಯವನೋ…

ಬೆನ್ನಾಯಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಹೊರದೂಡುತ್ತ

ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಮುಗುಳ್ನಗುವ

ನಿನ್ನ ವದನ ನನ್ನೆದುರಲ್ಲಿ…

ಕಬೀರ-ದೋಹಾ! ಅನುವಾದ

ರಭಸದಿ ತಿರುಗುತಿದೆ ಬೀಸುಗಲ್ಲು, ಕಬೀರನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು

ಅಯ್ಯೋ, ದ್ವಂದ್ವ ಚಕ್ರಗಳೆಯಡೆಯಲಿ ಬದುಕು ನುಚ್ಚುನೂರು!

ದಪ್ಪ ದಪ್ಪ ಗ್ರಂಥಗಳನು ಅರೆದು ಮಿದುಳಿಗೆ ತಿಕ್ಕಿದರೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಪಂಡಿತ

ಅರಿತರೆ ಸಾಕಿತ್ತು, ಒಲವೆಂಬ ಮೂರು ಅಕ್ಷರಗಳ ಮಹಿಮೆ ಕಿಂಚಿತ್!

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾರ್ದನಿಸುವೆ!

ಒಲವೇ,

ನನಗಿದರ ಅರಿವಿದೆ ಕಣೋ,

ನೀನೊಂದು ಮಹಾ ಪರ್ವತ

ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಕರೆದಾಗಲೆಲ್ಲ

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾರ್ದನಿಸುವೆ!

ಒಲವು ಮತ್ತು ತಿರುವಿನ ಹಾದಿ!

ಒಲವೇ,

ತಿರುವಿನ ಹಾದಿಯಲಿ ನಾವು ಎದುರುಬದುರಾದೆವು

ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಜತೆಗೂಡಿದವು.

ಅದೊಂದು ದಿನ ಹಾದಿ ಕವಲೊಡೆಯಿತು,

ಮತ್ತು  ಛಾಯೆಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದವು!

ಮೊದಲ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮಲು- ನಿನ್ನಿರುವಿನ ಸುಳಿವು!

ಒಲವೇ,

ಅಂದೊಮ್ಮೆ ಹುಡುಕುತ್ತ ನಿನ್ನ

ಅಲೆಯುತ್ತಿದೆ

ಹಾದಿ ಬೀದಿ, ತಿರುವು ಕವಲು

ಅರಸುತ್ತಿದ್ದೆ

ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡ,  ಗುಡಿ-ಗೋಪುರ

ಲೆಕ್ಕ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ!

ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದ ಹೊತ್ತಗೆಗಳ ಪುಟಗಳು,

ಆಲಿಸಿದ ಮಸ್ತಕಗಳ ಮಾತುಗಳು;

ಸೋತು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ

ನನ್ನ ನಾಸಿಕದೊಳಗೆ ನುಸುಳಿದ

ಆಗ ತಾನೆ ಸುರಿದ ಮಳೆಗೆ

ಆರ್ದ್ರವಾದ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮಲು

ಅದೇ ನಿನ್ನಿರುವಿನ ಸುಳಿವು!

ಇರಲಿ ಹೀಗೆ ಅನುರಾಗದ ಹೊನಲು!

ಒಲವೇ,

ತಿಳಿದಿರುವವರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವರು

ಮುಗಿಯದ ಹಾದಿಯಂತೆ ಈ ಬದುಕು

ಆದರೇನಂತೆ

ಕೊನೆಯ ತನಕ ಇರಲು

ನಿನ್ನೀ ಅನುರಾಗದ ಹೊನಲು!

ನೋವು-ನಲಿವು ಮತ್ತು ಒಲವು!

ಒಲವೇ,

ಯಾಕೀ ನೋವು ಈ ಪರಿತಾಪ

ನಿನಗಿಲ್ಲವೇಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಂತಾಪ!

ನನ್ನ ಪ್ರಲಾಪಕೆ ನಗುಮೊಗದುತ್ತರ..

“ನೋವಿನ ಅನುಭೂತಿ ಇರದ

ನಲಿವಿಗೆ ಕಾಸಿನ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ;

ಗಾಯಗಳು ಸೋರದೇ ಕೀವಾಗದೇ

ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ನನ್ನಿರುವು ಅರಿವಾಗುವುದೇ!”

ಬಿರುಕಿರದೆ ಸಾಗುವುದ್ಹೇಗೆ

ನನ್ನ ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆಗಳು ನಿನ್ನೊಳಗೆ!”

ಒಲವೇ,

ನೋವಿನ ಅನುಭೂತಿ ಇರದ

ನಲಿವಿಗೆ ಕಾಸಿನಷ್ಟು ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ;

ಗಾಯಗಳು ಸೋರದೇ ಕೀವಾಗದೇ

ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಿನ್ನಿರುವು ಅರಿವಾಗುವುದೇ,

ಬಿರುಕಿರದೆ ಸಾಗುವುದ್ಹೇಗೆ

ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ!

ಬೊಗಸೆ ತುಂಬ ಪಾರಿಜಾತ ಗಂಧ!

ಒಲವೇ,

ಹ್ಮ್, ನನಗೇನೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ

ನನ್ನೊಲವೇ ಅದ್ಹೇಗೆ, ಅದ್ಯಾವಾಗ

ನನಗಿಷ್ಟು ನೀನಾದೆ ಸುಪರಿಚಿತ

ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನದಾಳಕೆ

ಇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ

ನಿನ್ನೀ ನಸುನಗೆ, ಬಿರುನಗೆ

ನಿನ್ನೀ ಪಿಸುನುಡಿ,  ಆಲಾಪ

ಯಾವೂದೂ ಅಪರಿಚಿತವಲ್ಲ

ಮತ್ಯಾವುದೋ ಜನುಮದ ಪಳೆಯುಳಿಕೆ

ಸುಮ್ಮನೇ ನಸು ನಗುತ್ತೇನೆ

ಬೊಗಸೆ ತುಂಬಾ ಪಾರಿಜಾತ ಗಂಧ!

ಸುಭಾಷಿತ- ಅನುವಾದ

ವಿದ್ಯಾ ವಿವಾದಾಯ ಧನಂ ಮುದಾಯ

ಖಲಸ್ಯ ಶಕ್ತಿಃ ಪರಪೀಡನಾಯ|

ಸಾಧೋಸ್ತು ಸರ್ವಂ ವಿಪರೀತಮೇತತ್

ಜ್ಞಾನಾಯ ದಾನಾಯ ಚ ರಕ್ಷಣಾಯ||

ಒಲವೇ,

ವಿದ್ಯೆ ಅರಸನಂತೆ ಮೆರೆಯಲು,

ಧನ ಸರಿ-ಸಮಾನರಿಲ್ಲವೆಂದು ತೋರಲು,

ಪರರ ಹೀಗಳೆಯಲೇ ಖಳನ ಸಾಮರ್ಥ್ಯವೆಲ್ಲವೂ!

ಇದಕೆ ವಿಪರೀತವು ಸಜ್ಜನರ ನಡೆಯು

ಅರಿವು ಬೆಳೆಸಲು ಮತ್ತು  ಬೆಳೆಯಲು

ಸಂಪತ್ತು ಪರರ ಕಣ್ಣೊರಸಲು

ಶಕ್ತಿ ತನ್ನವರನು ಭದ್ರವಾಗಿಡಲು!

,

ಮತ್ತೆ ಒಲವು ಅಕ್ಷರದ ರೂಪದಲ್ಲಿ...

ಒಲವೇ,

ನಾ ಹಾರಬಲ್ಲೆ

ಅನಂತದಷ್ಟು ಎತ್ತರ

ನೀನಂದಂತೆ ಇಲ್ಲವೀಗ

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ

ಒಂದಿನಿತೂ ಅಂತರ!

ಒಲವೇ,

ಒಪ್ಪಿದೆ, ನೀನನ್ನುವಂತೆ ಹಣತೆಯೊಂದು

ಮತ್ತೊಂದು ಹಣತೆಯನ್ನು ಬೆಳಗಿದರೆ ಬೆಳಕಿನ ವ್ಯಾಪ್ತಿಗೆ ಎಣೆಯಿಲ್ಲ !

ಬುವಿಗಿಳಿಯುವ ಒಲವಿನ ಸಂದೇಶ..

 ಆ ಶ್ವೇತ ರಂಗಿನ ಎಸಳುಗಳ ಕೊನೆಯಲಿ ಸೇರುವ ಕೇಸರಿ ರಂಗಿನ ಡಬ್ಬಿಯ ಜೇನಿನಲಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅನುರಾಗ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಧೀ ಶಕ್ತಿ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಾಂತ್ವನ,  ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಹಿಷ್ಣುತೆ... ತುಂಬಿ ಬುವಿಗಿಳಿಯುವ ನನ್ನೊಲವಿನ ಸಂದೇಶ

ಯೋಗ, ಯೋಗ್ಯತೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಒಲವಿನ ಧಾರೆ...

Never except, never assume,
Never ask, and never demand.
Just let it's be.
Because if it's meant to be,
It will be.
-anonymous

ಒಲವೇ,
 ಹ್ಮ್..
ಕೇಳದೇ, ಬೇಡದೇ
ನೀ ಸುರಿವ ಒಲವ
ಧಾರೆಗೆ ಒದ್ದೆಯಾಗುವ
ಸುಖ ಬಲ್ಲೆನಲ್ಲ...

ಹಾಗೆಯೇ ಅಪರಿಚಿತನಂತೆ
ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ
ಮರೆಯಾಗುವ ಪರಿಗೂ
ನಾ ಬೆರಗಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ...

(ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಕಾಣಿಸದ ನನ್ನ ಬೆಕ್ಕು ಮಹಾರಾಣಿಯ ನೆನಪಲ್ಲಿ)

ಬೆಳೆಯುವ ಬೆಳದಿಂಗಳು, ಒಲವು

ಒಲವೇ,
ಕಟು ನುಡಿಗಳ ನೋವು
ಸುಲಭದಲಿ ಅರಗಿಸಲಾಗದು..
ನಿಜ, ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ ನಾನು
ಹಾಗಂತ ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುವ ಬೆಳದಿಂಗಳಿಗೆಂದೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದು.
ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸದೇ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವಳು
ಚರ್ಚೆ ಮಾಡದೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು.
ನನಗಚ್ಚರಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡು!

ಮಾಂತ್ರಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ!

ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡು

ಕಾವು ಕೊಟ್ಟ ಮನಸು

ಮಾಂತ್ರಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ!

ಆಡಿಸಿದಳೆಶೋಧ... ಜಗದೋದ್ಧಾರನ!

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ನನ್ನೊಲವೇ?

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ ನನ್ನೊಲವೇ,

ಕ್ಷಣದ ಹಿಂದೆ ನಡೆದುದನು ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗದವರು

ಕ್ಷಣದ ನಂತರ ನಡೆಯುವುದನು ತಿಳಿಯದವರು

ಭ್ರಮೆಯಲಿ ಹುಕುಂ ಚಲಾಯಿಸಿದರೆ

ಜೋರಾಗಿ ನಗದೇ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲಿ, ಹೇಳು!

ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆಗಳ ದಾಟಿದವಳು..

"So many lines are drawn at threshhold...  am I seethe!", she was wondering..

ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ  ಹೊಸ್ತಿಲ ಬಳಿ ಎಳೆದ ರೇಖೆಗಳ ಮೇಲೆ..
ಅವಳಿವಳು ಅವನಿವನು ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ರೇಖೆಗಳನ್ನೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ..
ಇವು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆಗಳೇ!

ಅಂಗಣದಾಚೆ ಇರುವವರೆಲ್ಲಾ ರಾವಣರೇ, ಶೂರ್ಪನಖಿಯರೇ?
ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ..
ರಾಮನೂ, ಕೃಷ್ಣನೂ ಇರುವರಲ್ಲಿ
ರಾವಣ, ದುಶ್ಯಾಸನರ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ..
ಮತ್ತೆ ಸೀತೆಯೂ, ರಾಧೆಯೂ
ಶೂರ್ಪನಖಿ,  ಮಂಥರೆಯರೆಡೆಯಲ್ಲಿ

ಹೆಜ್ಜೆ ಮೊದಲು ತಡವರಿಸಿತು...
ಆದರೆ,
ತಂಗಾಳಿ ಮುಂಗುರಳ ಸರಿಸಿತು..
ಗಂಧವಿಳಿಯಿತು ಎದೆಯೊಳಗೆ
ರತಿ ಮದನರ ಸಲ್ಲಾಪ ಹೂಗಿಡಗಳೆಡೆಯಲ್ಲಿ..
ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೋಗಿಲೆಯ ಪಂಚಮ ಗಾನ..
ಎದೆಯೊಳಗೇಕೆ ಮಿಂಚಿನ ಸಂಚು!

ಒಲವಿನ  ಕರೆಯೇ...
ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲಿ
ದಾಟಿ ನಡೆದವಳು ರೇಖೆಗಳನು..
ಕೊನೆಗೂ ಆತ್ಮಕರೆಗೆ ಮಣಿದಳು!

ಗೋಪಿಯಾದಳು  ಗೋಪಾಲನ ಮುರಳಿಯ ನಾದಕೆ..
ಶಿವೆಯಾದಳು ಸದಾಶಿವನ ಡಮರಿನ ನಾದಕೆ..
ನದಿಯಾದಳು ಸಾಗರನ ಶಂಖ ನಾದಕೆ..
ಬದುಕನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು
ಅಮರಳಾದಳು ಒಲವಿನ ಅಮೃತಕೆ!

ಮೂರ್ತನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲೂ ಕಂಡೆ ಅವನದೇ ಬಿಂಬ!

“Don’t you feel tired!” He inquired.

ಹ್ಮ್.. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದನ್ನೇ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಲು ಇಲ್ಲ ಒಂದಿನಿತೂ  ಬೇಸರ,
   
 “ಒಲವೇ,
ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯ ಪಯಣಿಗಳಾಗಲು,
ಇರುವ ನಿನ್ನ ಕರಾರುಗಳಿಗೆಗೆಲ್ಲ
ನನ್ನ ತಕರಾರುಗಳಿಲ್ಲ!”

ಹಾಗೂ ನನಗಿದರದೂ ಅರಿವಿದೆ,
ಒಲವು ಕೊಡಲೂ ಮತ್ತು ಪಡೆಯಲೂ
ಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಸರಿ!

ಅಮೂರ್ತನಾದ “ಅವನಿ”ಗೂ
ಮೂರ್ತನಾದ ನಿನಗೂ ಇದು ಅನ್ವಯ,
ಹುಬ್ಬೇರಿಸಬೇಡ,
ಕಂಡಿರುವೆ ನಿನ್ನಲ್ಲೂ “ಅವನ”ದೇ ಬಿಂಬ!

ಮತ್ತೆ ಮುಗುಳುನಗದೇ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲಿ!

ಒಲವೇ,

ಮುಗುಳುನಗದೇ ಮತ್ತೇನು ಮಾಡಲಿ,
ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಗಂಟಲು ಹರಿದುಕೊಳ್ಳುವಿಯಲ್ಲ..
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹೇಳುತ್ತ, ಗೊಣಗುತ್ತ
ನಿನ್ನ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೇ!

ತ್ಯಾಗ ಬಲದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನೆತ್ತರಕೆ
ನೀನು ಬೆಳೆದದು ನೋಡುತ್ತಾ
ಕುತ್ತಿಗೆ ಉಳುಕಿದೆ ಅವನದು, ಇವನದು, ಅವರದು..
ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಹಂಗೆ ಉಳಿಯ ಧಾಳಿ

ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲ... ನೋಡು,
ಅವನಂತವರ ದಂಡೇ ಇದೆ ಮುಂದೆ, ಹಿಂದೆ...
ಹೆಣ್ಣು ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗೇ ಇರಲಿ
ಎಂಬ ಹಂಬಲ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ

ಮತ್ತೆ ಮುಗುಳುನಗದೇ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಹೇಳು!