ಅವಳು ರಾಧೆ.. ಮಾಧವನ ರಾಧೆ!

ಪಾರಿಜಾತ ತರುವಿನಡಿ

ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದಳು ಅವಳವನ

ಕುತೂಹಲಿ ಲೋಕವು

ಕೇಳಿತು ತಡೆಯಲಾಗದೇ

ನೀ ಶಬರಿಯೇ..

ಬುಗುರಿ ಹಣ್ಣಿಲ್ಲವಲ್ಲ

ಮೂಗು ಮುರಿದಳು

ನೀ ಅಹಲ್ಯೆಯೇ..

ಶಿಲೆಯಲ್ಲ ನಾ

ಬುಸುಗುಟ್ಟಿದಳು

ನೀ ಕುಬ್ಜೆಯೇ..

ಬೆನ್ನು ನೆಟ್ಟಗಿದೆ

ದಿಟ್ಟತನದಿಂದಳು

ನೀ ಸೀತೆಯೇ..

ಲಂಕೆಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲವಲ್ಲ

ಲೊಚಗುಟ್ಟಿದಳು

ನೀ ಸತ್ಯಭಾಮೆಯೇ..

ನನ್ನಪ್ಪನ ಬಳಿ ಶ್ಯಮಂತಕ ಮಣಿಯಿಲ್ಲವಲ್ಲ

ಕತ್ತು ಕೊಂಕಿಸಿದಳು

ನೀ ಸತಿಯೇ..

ನನ್ನವನು ಭಸ್ಮಧಾರಿಯಲ್ಲವಲ್ಲ

ಪ್ರಶ್ನೆಯಾದಳು

ನೀ ಮೀರಳೇ..

ನನ್ನ ಹಾಡುಗಳಲ್ಲಿ ’ಗಿರಿಧರ’ ಕಂಡಿರಾ

ಕಣ್ಣುಮುಚ್ಚಿದಳು

ನೀ ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯೇ..

ನಾ ಬರೆದುದೆಲ್ಲವು ಬರೇ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲವೆ

ಗಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾಯಿತು

ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ ಕೇಳಲಾಗದೆ

ಉಡಿಯಲಿದ್ದ ಕೊಳಲು ಉಲಿಯಿತು

ಅವಳು ಮಾಧವನ "ರಾಧೆ"!

ನನ್ನವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕರೆ- ನನ್ನ ಸಗ್ಗ!

“GM J”

ಮಗನಿಂದ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್ ನಲ್ಲಿ ಮೆಸೇಜು!

“ನಾನು ಯಾರಪ್ಪಾ ನಿನಗೆ?”

ನನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ!

“Gud mrng Amma J”

ತಪ್ಪರಿವಾಗಿತ್ತವನಿಗೆ!

ಜನವರಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಫಘಾತವಾದ ನಂತರ ಅವನು ನನಗೆ ಪೂರ್ವಾಹ್ನ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ! ಅದರಂತೆ ಅವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಮೊದಲ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ’ಅಮ್ಮ’ ಇರಲಿಲ್ಲ!

ಅಮ್ಮ ಇರದ ಸಂದೇಶವೆಂದೂ ನನಗಲ್ಲ.. ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.  ಅದನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಅವನು! ಪ್ರತೀ ಮೆಸೇಜು ’ಅಮ್ಮ’ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭ ಅಥವಾ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ! ನನ್ನೆದುರೇ ನಿಂತು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂಬ ಭಾವ ನನಗೆ!

ಮಗಳಿಗೂ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೇ ಅಮ್ಮನ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ..

“mom J” ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ನನ್ನ ಮೊಬೈಲನ್ನು ಮನವನ್ನೂ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತದೆ!

ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಬರುವ ಗೆಳತಿಯ ಸಂದೇಶಗಳೂ... sheeelaaa.. ಎಂದು ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಎಳೆದು ಮುಗಿಯುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು ಹಸಿಯಾಗುತ್ತವೆ.. ಮೈಮನಸ್ಸು ಅರಳುತ್ತದೆ!

ನನ್ನವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕರೆಯಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಸಗ್ಗ ತೋರುತ್ತದೆ!

20-08-2013

ರಾಧಾ ಮಾಧವ!

ರಾಧಾ ಮಾಧವ! (ಸುನಿತಾ ಮಂಜುನಾಥ್ ಅವರ ಸ್ಟೇಟಸ್ ನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತ ಬರಹ)

“ ಮಾಧವ... “

ರಾಧೆಯ ಕರೆ!

ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿ, “ಹುಂ, ಹೇಳು.” ಅಂದ ಕೃಷ್ಣ.

“ರಾಧೆ, ನೋಡು ಮೋಹಿನಿಗೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೆ?”

“ನೋಡೇ, ಅವಳ ವೇಣಿಯನ್ನು! ಅಬ್ಬಾ ಎಷ್ಟು ಉದ್ದವಾಗಿದೆ!”

’ಆಹಾ! ರತ್ನಳ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡು! ಏನು ಲಾಸ್ಯ! ಏನು ಲಾವಣ್ಯ!”

“ರಾಧಾ, ಅವಳ ಹೆಸರೇನೆ? ಅದೇ ಆ ನಾಗವೇಣಿಯ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ದಾವಣಿ ಉಟ್ಟವಳು! ನನಗವಳು ನಾಳೆ ಔತಣ ಕೂಟಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಾಳೆ!”

ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊಳಲನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡನುವಾದಳು ರಾಧೆ!

“ಅರೇ, ನಿನಗೇಕೆ ಮುನಿಸೇ? ಅವರೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಸಖಿಯರೇ ಕಣೇ!”

“ಹೌದೋ ಮಾಧವ! ಅವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿಯರು! ನೀನು ನನ್ನ ಜೀವದ ಗೆಳೆಯ! ನನ್ನ ನಲ್ಲ! ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವ!”

“ಮತ್ತೇಕೆ ಈ ತಾಪ ರಾಧೆ?”

ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು ರಾಧೆ... “ಹೌದೋ ಮಾಧವ, ನೀನಾಡೋ ಆಟವನೆಲ್ಲ ನಾನಲ್ಲದೆ 
ಮತ್ತಾರು ಬಲ್ಲರೋ! ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಒಲವಿನ ಕತೆ ಯುಗ ಯುಗದಲ್ಲೂ ಮಾದರಿ ಕಣೋ. ಎಲ್ಲ ಅರಿತರೂ ನಿನ್ನೀ ಒಲವಿಗಾಗಿ ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಣ್ಣಿನಂತೇ ಪರಿತಪಿಸುವೆನೋ! ಎಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ದೂರ ಮಾಡುವರೋ ಎಂದು ಒದ್ದಾಡುವೆನೋ! ನನಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನೆಂಟು ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು. ಭವಿಷ್ಯವನು ನೀನು ಬಲ್ಲೆಯಾದರೂ ನನಗದು ಬೇಡ. ನಾನು ವರ್ತಮಾನದಲಿ ಬದುಕಲಿಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ನೀನು ನನ್ನವನು; ನನಗಷ್ಟೇ ಸಾಕು! ಉಳಿದದು ಗೌಣ್ಯವೆನಗೆ!”

“ನಾ ತಂತಿ, ನೀನು ವೈಣಿಕ! ನಾ ಮುರಳಿ, ನೀ ಮುರಳೀಧರ! ನಾ ರಾಧೆ, ನೀ ರಾಧಾಮಾಧವ! ನಮ್ಮೀ ಒಲವು ಅಮರ, ಅದಕ್ಕಿಲ್ಲ ಯಾವುದೇ ಬಂಧ! ಹೌದೋ, ನಾವು ಸಪ್ತಪದಿಯನ್ನು ತುಳಿದಿಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಕೈ ಹಿಡಿದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಒಲವಿಗೆ ಯಾವ ಮಂತ್ರಗಳೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಆತ್ಮ ಒಂದಾಗಿದೆ.  ನಾನು ನೀನೆಂಬ ಭೇದ ದೂರವಾಗಿ ನಾವಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನೀನೋ ಅವತಾರ ಪುರುಷ! ನಾನೋ ನಿನ್ನೊಲವನು ಪಡೆದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೋಪಿಕೆ! ಪತ್ನಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪತ್ನಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಅಧಿಕಾರವ ನೀಡಿರುವೆ ನೀ ಎನಗೆ! ಹೆಚ್ಚೇನು ಬಯಸೆನು ಬರೇ ಬೇಡುವೆನು ನಿನ್ನೊಲವ ಸಾಕೆನಗೆ!”

ಬಿಗಿದಪ್ಪಿದನು ಮಾಧವ! ಮಾಧವನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾದಳು ರಾಧೆ! ಅಜರಾಮರವಾಯಿತು ಅವರ ಒಲವಿನ ಕತೆ!

ಬಂದೇ ಬರುವನವನು, ಭಾಮೆಯ ತಣಿಸುವನವನು!

ವಸಂತ ಮಾಸ

ಮಾಮರದಲಿ ಕುಹೂ

ಕೆಂಪನೆಯ ಚಿಗುರು

ಸುಮವರಳಿ ದುಂಬಿಯ

ಝೇಂಕಾರ ನಾದ

ತಂಗಾಳಿಯ ಪಿಸುಮಾತು

ಮನ್ಮಥ-ರತಿಯ ಮಿಲನ

ಸಂಭ್ರಮ ಸಡಗರ

ಅವಳೂ ಹಂಬಲಿಸುವಳು

ಅವನೊಲವಿಗಾಗಿ ಕಾದು

ಬತ್ತಿ ಬೆಂಡಾಗುವಳವಳು

ಚಂಚಲಚಿತ್ತನಲ್ಲ ಅವನು

ಕಾಯುವನು ಸರಿ

ಸಮಯ ಬರಲೆಂದು

ಬಂದೇ ಬರುವನವನು

ಒಲವನ್ನೆಲ್ಲ ಹೊಸೆದು

ಕಡುನೀಲಿ ರಂಗಿನಿನಿಯ

ಭಾಮಿನಿಯ ಮುದ್ದಿಸಲು

ಬಂದನೇ  ನೋಡೇ ನೋಡಲ್ಲಿ

ಝಗಮಗ ಝಗಮಗ ಬೆಳಕು

ಕೇಳಿತೇ ತಾಳಮದ್ದಳೆ

ಸುರಿಸಿದನೋ ತನ್ನೊಲವ

ತಣಿಸಿದನೋ ತನ್ನರಸಿಯ

ತನ್ನಿನಿಯನ ಮೋಹ

ಅಡಗಿಸಲು ಶಕ್ಯಳಲ್ಲ

ಹಸಿರು ಹೆತ್ತು

ಹೆಮ್ಮೆ ತೋರಿ

ಮೆರೆಯುವಳಾ ಅರಸಿ!

ಯಾರ ಒಲವು ಯಾರ ಕಡೆಗೋ?

ಪ್ರತಿ ಮುಂಜಾನೆ  ಕುಹೂ ಕುಹೂ ಎಂದು ನನಗಾಗಿಯೇ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈ ಗಂಡು ಕೋಗಿಲೆ ಇಂದು ಹೊಸದಾಗಿ ನಮ್ಮ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ಬಂದು  ಕಿಕ್ ಕಿಕ್ ಎಂದು ಆ ಹೆಣ್ಣು ಕೋಗಿಲೆ ಕರೆದ ಕೂಡಲೇ ಸೀದ ಹಾರಿ ಹೋಯಿತು... ಆಗ ಹುಟ್ಟಿತು ಈ ಬರಹ!  ಈ ಕೋಗಿಲೆಯ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶೇಷ ಆಕರ್ಷಣೆ, ನಿತ್ಯ ಅದರ ಜತೆ ಮಾತು ಕತೆ, ವಿಪರೀತ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಅದೂ ಹಾಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದೆ ಎಂಬ ಭ್ರಮೆ...

ಒಲವೇ,
ನನ್ನದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿನಗೇ
ಅರ್ಪಿಸಿದ ಮೇಲೆ
ಮತ್ತಿನ್ನೇನಾದರೂ
ಉಳಿದಿದೆಯೇ ನನ್ನ ಬಳಿ
ನೀ ದೂರ ನಡೆಯುವುದನ್ನು
ನಾ ಕೇವಲ ನೋಡಬಲ್ಲೆ
ನಾ ತಡೆಯಲಾರೆ
ನನ್ನ ಹೇರಲಾರ
ಉಸಿರಿತ್ತವನು ದೂರ
ನಡೆದರೆ ಮತ್ತಿನ್ನೇನು
ಉಳಿಯುವುದು...
****************
ನೀ ಹಂಚಿದ ಹಾಗೆ
ನಾ ಹಂಚಬಲ್ಲೆನೆ
ನನ್ನೊಲವ
ಇನ್ನಾರಿಗಾದರೂ
ಕೇವಲ ನಿನಗೇ
ಅರ್ಪಣೆ ನನ್ನೀ
ಬದುಕು!
*****************

ಒಲವೇ,
ಕೇವಲ ನನ್ನವನೂ
ನೀ ಅಂದುಕೊಂಡೆ
ನನಗರಿವಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ
ನೀ ಹಂಚಿದೆ
ನಿನ್ನೊಲವ ಮತ್ತ್ಯಾರಿಗೋ!
*********************

ಒಲವೇ,
ನಾ ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿದ್ದೆನೆ
ಹೌದಲ್ಲ!
ನಾ ನಿನ್ನೊಲುಮೆಯ
ಮತ್ತಿನಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತಿದ್ದೆ
ನನ್ನಾತ್ಮವನ್ನೇ ಅರ್ಪಿಸಿದ್ದೆ;
ನೆನಪಿತ್ತೆ ನೀ
ಕಾಲ ಕಳೆದಂತೆ
ಮತ್ತಿಳಿಯುವುದಲ್ಲ
ಆ ಆಕರ್ಷಣೆ
ಇನ್ನುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ...
ಮತ್ತಿನ್ಯಾರೋ ನಿನ್ನೊಲುಮೆ
ಪಡೆಯುವರಲ್ಲ!

***********

ಒಲವಿನ ಹಾಡು!

  ಒಲವೇ,
  ಹೀಗೆಯೇ ಹಾಡುತ್ತಿರು...ಕೊಂಚವೂ ವಿರಮಿಸದೇ...
  ಆಹಾ! ಸಗ್ಗದ ಗಂಧವ ಹೊತ್ತು ತರುತಿವೆ ನಿನ್ನೀ ಹಾಡು!
    - ನನ್ನೊಳಗಿನ ರುಮಿ
**********************

ಒಲವೇ, 
ನನ್ನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಉಚ್ಛ್ವಾಸ ನಿಶ್ವಾಸದ ನಿರ್ಣಾಯಕನು ನೀನೇ....
ನಿನಗಾಗಿಯೇ ಮುಡಿಪು ನನ್ನೀ ಬದುಕು!
- ನನ್ನೊಳಗಿನ ರುಮಿ
*****************

ಒಲವೇ,
ಪಂಜರದಲ್ಲೀಗ ಗಿಣಿಯಿಲ್ಲ....
ಕಾಮನಬಿಲ್ಲಿನಿಂದ ರಂಗಾದ 
ಆಗಸದಲಿ ಹಾರುತಿದೆ....
ಸ್ವಚ್ಛಂದವಾಗಿ!
- ನನ್ನೊಳಗಿನ ರುಮಿ
************************


ಒಲವೇ,
ಹೌದಲ್ಲವೇ, ನಿನ್ನೀ ಲೋಕ ಸಗ್ಗಕ್ಕಿಂತಲೂ ಸುಂದರ
ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಮೇಲು, ಕೀಳು, ರೋಗ, ರುಜಿನ...
ಇವುಗಳ ಕಾಟವೇ ಇಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲರೂ ಸೇವಿಸುವ ಗಾಳಿ, ಆಹಾರ ಒಂದೇ..
ಅದುವೇ ಒಲವು!

ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ವಾಸ...
ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ನಿನ್ನದೇ ಛಾಯೆ...
ಎಲ್ಲರಲ್ಲೂ ನಿನ್ನದೇ ಮಾಯೆ...
-ನನ್ನೊಳಗಿನ ರುಮಿ

***************************************


ಒಲವೇ,

 ನಿನಗಿದರ ಅರಿವಿದೆಯೊ ಇಲ್ಲವೋ ನಾನರಿಯೆ
 ನನಗದರರಿವಿದೆಯೆಂಬುವುದು ಮಾತ್ರ ನಿಜ
 ನಿನ್ನನ್ನು ಮೀರಿ ಶ್ರೇಷ್ಟವಿನ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ
 ಈ ಬುವಿಯೊಳೂ, ಆ ಸಗ್ಗದೊಳೂ...
 ಇನ್ನೇನು ಹೇಳಲು ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಬಾಕಿ
 ಎಂಬುದನು ಮಾತ್ರ ಹೇಳಬಲ್ಲೆ!
 -ನನ್ನೊಳಗಿನ ರುಮಿ

ಕರೆಯುತಿಹೆಯಲ್ಲಾ ಛೀ... ಕಳ್ಳಿಯೆಂದೆನ್ನ!

ನಲ್ಲೆ ಅನ್ನುವಳು,

ನನ್ನೀ 

ಮೈತುಂಬೆಲ್ಲಾ 

ಹರಿದಾಡುವ

ಕಂಪನದ ಅಲೆಯು

ನಿನ್ನದೇ ನೆನಪಿನ 

ಪ್ರಭಾವವೆಂದು

ತಿಳಿದಿದ್ದರೂ

ಕರೆಯುತಿಹೆಯಲ್ಲಾ
ಮಳ್ಳಿಯೆಂದೆನ್ನ!

ಜತನವಾಗಿ

ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದ

ನನ್ನೀ ಹೃದಯಕೇ

ಹಾಕಿ ಲಗ್ಗೆ,

ನಿನ್ನ ಮನದೊಳೆನ್ನ

ಬಂಧಿಸಿ,  ಈಗ ಏನೂ 

ಅರಿಯದವನಂತೆ

ಕರೆಯುತಿಹೆಯಲ್ಲಾ

ಛೀ... ಕಳ್ಳಿಯೆಂದೆನ್ನ!

ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಡುವನನಲ್ಲ... ಆತನನ್ನುವನು,

ಆತನ ನೆನಪನ್ನು 
ತನ್ನೊಳಗಿನ 
ಕಂಪನವಾಗಿಸಿಕೊಂಡವಳನ್ನು 
ಮಳ್ಳಿಯೆನ್ನದೇ ಇರಲಾದೀತೇ?
ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಲಗ್ಗೆಯಿಟ್ಟವನ 
ಮನದಲ್ಲಿ ಬಂಧಿಸಿಡಲು 
ಅನುಮತಿಕೊಟ್ಟವಳ 
ಕಳ್ಳಿ ಎನ್ನದಿರಲಾದೀತೇ?


ನಲ್ಲೆಯ ಕೊಂಡಾಟ...



 ನೀನ್ಹೇಗೆ ಕರೆದರೂ 
 ನಾ ಓಗೊಡುವೆನೋ
ನಿನ್ನ ಕರೆಗಾಗಿಯೇ
ಸದಾ ಕಾದಿರುವೆನೋ
ಕಳ್ಳಿಯೂ, ಮಳ್ಳಿಯೂ
ಎಲ್ಲವೂ ಆಗುವಳೋ
 ಶೈಲಜೆಯು ಕೇವಲ
ತನ್ನೀಶನಿಗಾಗಿ.
------------------------

ಸದಾ ಇರುವೆನಲ್ಲವೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಾಗಿ! -ಇದೇ ನನ್ನ ಉತ್ತರ....

ಯಾಕೆ ನಲ್ಲ, ಯಾಕೆಂದು ಉತ್ತರಿಸು!

__________________________

ಯಾಕೆ ನಲ್ಲ
ಯಾಕೆಂದು ಉತ್ತರಿಸು!
ಅದ್ಯಾಕೆ ಈ ಪರಿಯ ಪರೀಕ್ಷೆ
ಮುಗಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲವೆ
ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅದೆಷ್ಟು
ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳು!

ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ಎದ್ದು

ಮತ್ತೆ ಸುನಾಮಿಯ ರೂಪ ತಾಳುವ
ನನ್ನ ಭಾವಗಳ
ನಿಯಂತ್ರಿಸಲಿ ಹೇಗೆ!
ಹೇಗೆ ನಲ್ಲ,
ಹೇಗೆಂದು ಉತ್ತರಿಸು!

ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಬಡಿತ
ಮಿಡಿತವೂ ಒಯ್ಯುತಿದೆ
ನನ್ನ ಎದೆಯ ಸಂದೇಶವ
ಕೇಳಿಸದು ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ
ಇರುವವರಿಗೆ
ಕೇಳು ನಲ್ಲ
ಕೇಳಿತೆಂದು ಉತ್ತರಿಸು!



ಸದಾ ಇರುವೆನಲ್ಲವೆ ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯಾಗಿ! -ಇದೇ ನನ್ನ ಉತ್ತರ....
____________________________________________

ಪ್ರಿಯ ನಲ್ಲೆ,  
ಬಲ್ಲೆನೆ
ನಿನ್ನಂತರಂಗವ ಅರಿಯದಿರುವೆನೆ!
ಕೇಳದಿರುವೆನೆ ನನ್ನೊಳಗೆ
ಮಥಿಸುತಿರುವ ಆ ಭಾವವನು!
ಇರಲಿ ತಾಳ್ಮೆ, ಸಮಾಧಾನ!
ಹಿಡಿತವಿರಲಿ ರಾಗಗಳ 
ಮೇಲೆ  ಮಾಡದಿರಲಿ ಅವು
ಸವಾರಿ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ!
ಅಡ್ಡಿಆತಂಕಗಳ ಗೆಲ್ಲಬಲ್ಲೆನೆಂಬ 
ನಿನ್ನ ಹುಮ್ಮಸು  
ಎಂದೂ ಆರದಿರಲಿ!
ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸವೆಂದೂ 
ಸೊರಗದಿರಲಿ!
ಇರುವೆನಲ್ಲವೆ  ನಾ ನಿನ್ನ 
ಜೊತೆಯಾಗಿ ಸದಾ!
ಕಠೋರ ಹೃದಯಿಯಲ್ಲ 
ದೇವನು ನಿನ್ನ ಮೊರೆಯ 
ಖಂಡಿತ ಆಲಿಸುವನು!

ಅದ್ಭುತ ಭಾವ- ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ರೂಪಾ ಅಯ್ಯರ್ ಏನ್ ಹೇಳ್ತಾರೆ ....ಅಂತ ಕೇಳಿ!

            ನಿನ್ನೆ ತಾನೆ ನಾನು ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಅದ್ಭುತ ಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದನಷ್ಟೇ...ನಿನ್ನೆಯ ಪೇಪರ್ ಓದಿರಲಿಲ್ಲ...ಇವತ್ತು ಬೆಳೆಗ್ಗೆ ನನ್ನ ತರಗತಿ ನಡೆಯುವಾಗ  ಓದಲಿಕ್ಕೆಂದು ಸೀದಾ ೪ನೇ ಪೇಜು ತೆಗೆದರೆ ಅದೇ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ರೂಪಾ ಅಯ್ಯರ್!  ಖುಷಿಯಾಯಿತು ಓದಿ..ಒಂದು ವೇಳೆ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಉದಯವಾಣಿ ತರದಿದ್ದರೆ, ಅಥವಾ ಈ ಆರ್ಟಿಕಲ್ ಓದುವ ಅಭ್ಯಾಸವಿಲ್ಲದರಿಗಾಗಿ ದಯವಿಟ್ಟು ಓದಿ..ಅಂತ ನನ್ನ ಕಳಕಳಿಯ ವಿನಂತಿ.  ನಿಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪಾಸಿಟಿವ್ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ತನ್ನಿ!

ಪ್ರೀತಿಯೆನ್ನುವುದು ಅದ್ಭುತ ಅಮೃತ..

            
                ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ... ಹುಂ, ಕೇಳುವಾಗಲೇ ರೋಮಾಂಚನ ಕೊಡುವ ಶಬ್ದಗಳು! ದುರದೃಷ್ಟಾವತ್ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ಮಂದಿಗೆ ಆಸ್ವಾದಿಸಲು ಸಿಗುವ ಅನುಭೂತಿ! ಅಂದ ಹಾಗೆ ಇದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಕೇವಲ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟದಾಗಿದೆ.. ಹೇಗೆ ಗಾಳಿ, ಪರಮಾತ್ಮ ಮೊದಲಾದವುಗಳನ್ನು ಬರೇ ಅನುಭವಿಸಿ ಅರಿಯಬೇಕೋ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳ್ಳಿರಿಸಲಾಗದಂತಹುದು!  ಆದರೆ ಮಂದಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ... ಸರಿ, ಹಾಗಾದರೆ ಇವಳ್ಯಾಕಪ್ಪ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಲಾಗದ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮನದ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ನೇತಾಡಿಸಲು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ಮನದಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹಮೂಡಿದ್ರೆ.. ಇರಿ, ಹೇಳ್ತೇನೆ!


    ಒಂದೆರೆಡು ದಿನಗಳ ಹಿಂದೆ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಇಬ್ಬರು ಗಣ್ಯ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಫೇಸ್ ಬುಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಓದಿದೆ. ಹೀಗಿತ್ತು,

     ೧.ಪ್ರೀತಿ ದೊಡ್ಡದೋ, ಆತ್ಮ ಗೌರವ ದೊಡ್ಡದೋ
     ೨.ನಿಜವಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಎಂದೂ ಭೇಟಿಯಾಗಬಾರದು. ( ಅಂದರೆ ಅವರೆಂದೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಒಂದೇ ಸೂರಿನಡಿ ಬದುಕಬಾರದು.)

      ಇದನ್ನು ಓದಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಗೊಂದಲೊಳಕ್ಕಾಯಿತು ಮನ! ಅರೇ, ಹೀಗೆ ಸಹ ಉಂಟೇ... ಆತ್ಮ ಗೌರವ! ಹುಂ, ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ಅವೆರಡು ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಜೀವ ಅಂತ ನೋಡಿದವರು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆ ಹೊರತು  ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೆ ತಾವಿಬ್ಬರು ಈಗ ಬೇರೆ ಬೇರೆಂದೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ.  ಅಂದ ಮೇಲೆ ಆತ್ಮಗೌರವದ ಪ್ರಶ್ನೆಯೇ ಏಳುವುದಿಲ್ಲ.

   ಪ್ರೀತಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಹೃದಯಗಳ ಸ್ಥಾನ ಪಲ್ಲಟವಾಗುತ್ತವೆ! ಒಬ್ಬರ ಆತ್ಮದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಆತ್ಮವು ನೆಲೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.. ನಮ್ಮ ಪ್ರೇಮಿಯ ಗೌರವ ಕೆಡಿಸುವುದೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮ ಸ್ಥಾನ ನಾವೇ ಕೆಡಿಸಿದ ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲವಾ? ಪ್ರೀತಿ, ಆತ್ಮ ಗೌರವ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸಲಾಗದ ಭಾವಗಳು!

     ಇನ್ನೂ ಎರಡನೆಯದನ್ನು ಓದಿ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟಿತು.. ಅಲ್ಲ ಪ್ರೀತಿಸುವವರು ಎಂದೂ ಒಟ್ಟಿಗಿರಬಾರದು! ಅಂದ ಮೇಲೆ ಆ ಪ್ರೀತಿಗೇನು ಅರ್ಥ... ಹಾಂ, ಸಂದರ್ಭಗಳು ಅನಾನುಕೂಲವಾಗಿರದಿದ್ದರೆ ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ... ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅದೇ ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಸವಾಲು ಅಂತಲೇ ಹೇಳಬಹುದು!

    ಪ್ರೀತಿಸಿಲಿಕ್ಕೆ ಏನು ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜೀವಿಗಳು ಹೇಳ್ತಾನೆ ಇರ್ತವೆ.. ಆದರೆ ವಿವಾಹ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಒಳಗಾದವೋ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಶುರು.. ನಿತ್ಯ ರಾಮಾಯಣ, ಮಹಾಭಾರತ... ಯೇತಿ ಅಂದ್ರೆ ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಪ್ರೇತಿ ಅಂತಾನೆ!

     ಒಟ್ಟಾರೆ  ಸಂಸಾರದ ನೇಗಿಲು ಹೊತ್ತಾಗ ಪ್ರೀತಿ ಆ ಭಾರಕ್ಕೆ ಕುಸಿದು ಬಿದ್ರೆ ಅದನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಅಂತ ಗುರುತಿಸಿದ್ರೆ ಅದು ಪ್ರೀತಿಗೆ ಅವಮಾನ.. ಅದು ಬರೇ ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಲಿಂಗಗಳ ದೈಹಿಕ ಆಕರ್ಷಣೆ! ಸರಿಗಮದ ಮಧುರ ಸ್ವರ ಮಾಯವಾಗಿ ತಾರಕ ಸ್ವರ ಕೇಳಿ ಬಂದರೆ ಆಗ, ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ಸೊನ್ನೆ ಅಂಕ ಪಡೆದಿದ್ದೇವೆ ಅಂತನೇ ಅರ್ಥ. ಏನಂತಿರಿ ನೀವು? 

    ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಅನೇಕರು ಪ್ರೀತಿಸಿನೇ ಮನೆಯವರ ಒಪ್ಪಿಗೆ ಪಡೆದೇ ಮದುವೆಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರಿಗೂ ಮನೆಯವರು ನಿರ್ಧರಿಸಿ ಮದುವೆಯಾದವರಿಗೂ ಏನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ! ನಮ್ಮ ಹಾಗೆ ಸಂಸಾರ ಮಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.. ಅಂದರೆ ಮೊದಲಿನ ಸಾರವನ್ನು ಸಂಸಾರ ಸಾಗರದ ಅಲೆಗಳು ದೂರ ಅಟ್ಟಿವೆ! 

     ದೂರದ ಬೆಟ್ಟ ನುಣ್ಣಗೆ ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ ಒಂದು ವೇಳೆ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ರೀತಿಯ ಪುನರಾವರ್ತನೆ.. ಗಂಡು, ಹೆಣ್ಣುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಇರುವ ಸಹಜ ಆಕರ್ಷಣೆಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿ ಎಂಬ ತಪ್ಪು ತಿಳುವಳಿಕೆ ಅನೇಕರಿಗೆ. ಪ್ರೀತಿಯೆನ್ನುವುದು ರಾಗ-ಅನುರಾಗಗಳ ಸಂಗಮ; ಎಂದೂ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗದ ಬೆಸುಗೆಯನ್ನು ಹಾಕುತ್ತದೆ ಹೃದಯಗಳಿಗೆ! 

     ಇಲ್ಲಿ ಜಾತಿ, ದೈಹಿಕ ಸೌಂದರ್ಯ, ಭಾಷೆ, ಆಚಾರ, ವಿಚಾರ, ಆಸಕ್ತಿ... ಯಾವುದೂ ಅಡ್ಡಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು ಬೆಂಬಲ.. ಮೇಲಿಲ್ಲ, ಕೀಳಿಲ್ಲ... ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಅರ್ಥಮಾಡಿ, ನೋವು ಮಾಡದೇ ಬದುಕುವರು. ಮನವನ್ನೂ ಓದಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು! ದಾಸ್ಯಭಾವ, ಸಮರ್ಪಣಾಭಾವ ತೋರುವರು.. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ತಂದೆ, ತಾಯಿ, ಮಗು, ಅಣ್ಣ, ತಮ್ಮ.. ಹೀಗೆ ವಿವಿಧ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿ ಕೊರತೆಗಳನ್ನು ತುಂಬುತ್ತಾರೆ!

     ಪ್ರೀತಿಯೆನ್ನುವುದು ಅದ್ಭುತ ಅಮೃತ! ಕೇವಲ ಅದೃಷ್ಟವಂತವರಿಗೆ ಸೇವಿಸಲು ಪ್ರಾಪ್ತವಾಗುವುದು. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೀತಿಯ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಮಾಡಲು ಶಕ್ತರು ಆ ಅಮೃತ ಪಡೆದವರು ಮಾತ್ರ... ಆದರೆ ಅವರೋ ಮೌನಿಗಳು! ಸಂವೇದನೆಯನ್ನು ಮೌನವಾಗಿಯೇ ಮಾಡುವವರು.. ಈ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಬಲ್ಲವರು ಮಾತ್ರ ಅವರನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಲ್ಲರು! ನೀರು ತುಂಬುವ ತನಕ ಗಡಿಗೆ ಬುಳು ಬುಳು ಅಂತ ಶಬ್ದ ಮಾಡುತ್ತೆ... ತುಂಬಿದ ನಂತರ ಶಬ್ದವಿಲ್ಲ... ಸುಂದರ ಅಲೌಕಿಕ ಮೌನ....

******************************************************


ಕಿರಣ್ ನನಗೆ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ...

ಮೊದಮೊದಲು ಸಂಗಾತಿಯನ್ನು ವಿಪರೀತ ಅನ್ನೋ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರೀತ್ಸೋ ನಾವು ನಂತರದ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕಮ್ಮಿ ಆಗುತ್ತಲ್ಲ ಅದು 

ಯಾಕೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ...

ಅದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಇರೋ ಬಗೆಯಾದರೂ ಹೇಗೆ ?

ನಾವೆಷ್ಟೇ ಪ್ರೀತ್ಸಿದ್ರು ಕೂಡ, ಅದು ಎರಡು ಬೇರೆಯೇ ಮನಸ್ಸುಗಳು, ಬೇರೆಯೇ ಭಾವನೆಗಳು

24/7 ಆಕೇನ impress ಮಾಡೋದಾಗ್ಲಿ, ಖುಷಿಯಾಗಿ ಇರಿಸಿಲಿಕ್ಕೆ ಆಗ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಅಲ್ವ ಅಕ್ಕ!

ನಮ್ಮಂತಹ ಎಳಸುಗಳಿಗೆ "ನಿರಂತರ ಪ್ರೇಮದ ಬಗೆ ಹೇಗೆ " ಅಂತ ನಿಮ್ಮ ಅನುಭವದ ಮೂಸಯಿಂದ ತಿಳಿಸಿಕೊಡಿ ಅಕ್ಕ! 

   ಕಿರಣ್, ನಂಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಇದು ಸರಿಯಾ ತಪ್ಪಾ ಅಂತ.. ನಿನಗೆ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನ ಮಾಡುವಷ್ಟು ಜ್ಞಾನಿನೂ ಅಲ್ಲ.. ಆದರೂ,



      -ನಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಪ್ರೀತಿ ಬಗ್ಗೆ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಕಣೋ..  ಆದರೂ ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದಷ್ಟು ಬರೀತೇನೆ!

     ನೀನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮೊದ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲವೂ ಸುಂದರ! ಅಹಾ!   ಅದ್ಭುತವಾಗಿರುತ್ತೆ! ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಳಸಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತೆ... ತಪ್ಪುಗಳು ಎದ್ದು ಕಾಣತೊಡಗುತ್ತವೆ! ಮೊದಲು ಹೇಳದೇ ಅರ್ಥವಾದದ್ದು ಈಗ ಹೇಳಿದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ...  ಅಸಹನೆ, ಅಸಮಧಾನ, ಅಹಂಗಳು ಕಾಡತೊಡಗುತ್ತದೆ. 

     ತನ್ನದೇ ಸರಿ... ತಾನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಇರಬೇಕು, ತನ್ನಿಷ್ಟದಂತೇ ಎಲ್ಲರೂ ಕುಣಿಬೇಕು, ಎಲ್ಲ ತನ್ನ ಕೇಳಿಯೇ ನಿರ್ಧರಿಸಬೇಕು... ಅಹಂಮಿಕೆಯ ಪಟ್ಟಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಲೇ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಬಿರುಕು ಏಳುತ್ತದೆ..  

      ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪುರುಷರೇ ಸಂಬಂಧಗಳ ಬಿರುಕಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾರಾದರೂ ಮಹಿಳೆಯರೂ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಚಂಡಿಯಂತೆ ಹಟ ಮಾಡಿ ಸಂಸಾರ ಸುಖ ಕೆಡಿಸುತ್ತಾರೆ.


     ಮತ್ತಿನ್ನೊಮ್ಮೆ ಅದೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ,  ಕೇಳು.  

   ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೇಗಿರುತ್ತಾರೆ? ಹಲವು ಸಲ ನಮಗೆ ನಮ್ಮ ಸ್ವಭಾವದಂತಹುದೇ ಸ್ನೇಹಿತರಿರುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ.. ಆವಾಗ ಹೇಗಿರುತ್ತೇವೆ ನಾವು? ನಮ್ಮನ್ನು ಅವರ ಮೇಲೆ ಹೇರುತ್ತೇವೆಯಾ? ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಇಬ್ಬರೂ ಮೊದಲು ಸ್ನೇಹಿತರಾಗಬೇಕು.

      ಒಬ್ಬರು ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸ್ಟಡಿಮಾಡಬೇಕು, ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಇಷ್ಟಗಳನ್ನು ಅರಿತಿರಬೇಕು.
ನಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದದ್ದೇ ಅವರಿಗೂ ಆಗಿರಬೇಕೆಂಬ ಒತ್ತಾಯ ಸಲ್ಲದು.
ಒಂದು ವೇಳೆ ಯಾವುದೇ ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿದ್ದರೂ ಅದನ್ನು ಬಿಡಿಸಲು ಸಹ ಮೃದು ಮಾತು, ಸಹನೆ ತೋರಬೇಕು..
ಇಬ್ಬರು ಸಮಾನವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಇಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಇರಬೇಕು.
ಯಾವುದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಸಮಾನವಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು.
ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಹೆಣ್ಣು ಬಲಹೀನಳು ಹೌದಾದರೂ ಪುರುಷನೆಂದೂ ಇದರ ದುರುಪಯೋಗಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಾರದು.

     ಈ ಇಂಪ್ರೆಸ್ಸ್ ಮಾಡೋದು, ಖುಶಿ ಪಡಿಸೋದು ಬರೀ ಕೆಲ ಸಮಯ ನಡೆಯುತ್ತೆ... ಮತ್ತೆ ಬೇಜಾರು ತರುತ್ತೆ..  ಎಲ್ಲವೂ ನಿಧಾನವೇ ಆಗಲಿ ಎಲ್ಲಿಯೂ ಅವಸರ ಸಲ್ಲದು! ಮೊದಮೊದಲು ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬೀಳುವಾಗ ಮೇಲೆ ಮೇಲೆ ಮೆಸೇಜ್! ಕಾಲ್ಸ್ ಗಳು!  ನಿಧಾನವಾಗಿ ಕಮ್ಮಿಯಾಗುತ್ತಾ ಬರುವುದು... ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಕಾದು ಕಾದು ಕಣ್ಣಿರಿನ ಕೋಡಿ! ಉಹುಂ, ಖಂಡಿತ ಹಾಗೆ ಮಾಡಬಾರದು!

   ಮದುವೆಯಾದ ೩,೪ ತಿಂಗಳು ಬೇರೆ ಯಾರೂ ಬೇಡ..  ಹೆಂಡತಿಯ ಸೆರಗು ಹಿಡಿದು ತಿರುಗುತ್ತಾ ಇರೋದು..  ಕೊನೆಗೆ ಅವಳು ಬೋರ್ ಆಗುತ್ತಾಳೆ! ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಅಂತ ಇರುತ್ತೆ... ಸಿನೆಮಾ ನೋಡಿ, ಕಥೆ ಪುಸ್ತಕ ಓದಿ ನಾವೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮ ಜೀವನ ಹಾಗೆ ಇರುವುದು ಎಂದು ಅಂದುಕೊಳ್ತೀವಿ..  ನಂಗೆ ಅರ್ಥ ವಾಗೊಲ್ಲ! ಯಾಕೆ ಜನರು ಅಂತಹ ಕನಸುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟೊದು ಅಂತ. ನಮ್ಮೆದುರಿಗೆ ನಮ್ಮ ತಂದೆ-ತಾಯಿ, ಅಜ್ಜ-ಅಜ್ಜಿ, ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ- ಚಿಕ್ಕಮ್ಮ, ಮಾಮ-ಮಾಮಿ.. ಹೀಗೆ ಅನೇಕ ಜೋಡಿಗಳ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತೇವೆ... ಹಾಗಿದ್ದರೂ!!! 

ಪ್ರೇಮಾಯಣ- ಅಮರ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ!!!-3

     <<<ಅದರೆ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಸೋಲೇ ಗೆಲುವು. ಅದನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅರಿತುಕೊಂಡವರು ನಮ್ಮ ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರೆಂದು ಬಿಂಬಿತರಾದ ರಾವಣ, ಭಸ್ಮಾಸುರ, ಕೀಚಕ, ಶರ್ಮಿಸ್ಠೆ, ಶೂರ್ಪನಖಿ,ಹಿಡಿಂಬೆ…ಮುಂತಾದವರು. ಪ್ರೇಮಕ್ಕಾಗಿ ಪ್ರಾಣವನ್ನೇ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಇಂತವರ ಮುಂದೆ ರಾಮ, ದುಷ್ಯಂತರದ್ದು ಪೇಲವ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವೇ.
ರಾಕ್ಷಸರೆಲ್ಲಾ ಹಾಗೆಯೇ. ಅವರು ಅತ್ಯಂತ ಮೋಹಿತರು. ಅವರು ಮೆಚ್ಚಿದವರನ್ನು ಜೀವದುಂಬಿ ಪ್ರೀತಿಸಬಲ್ಲರು. ಹಾಗೆಯೇ ಪೋಷಿಸಬಲ್ಲರು ಕೂಡಾ. ಅವರಿಗೆ ನಗರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ನಯ -ನಾಜೂಕು, ಕಪಟ-ಮೋಸಗಳು ತಿಳಿಯುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ರಾಕ್ಷಸರ ಪ್ರೇಮದ ತೀವ್ರತೆಯನ್ನು, ಆ ಉತ್ಕಟತೆಯನ್ನು ನೆನೆಸಿಕೊಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನನಗೆ ಅಕ್ಕ ಮಹಾದೇವಿಯ ’ಅಪ್ಪಿದರೆ ಅಸ್ತಿಗಳು ನುಗ್ಗಿ ನುರಿಯಾಗಬೇಕು…ಮಚ್ಚು ಅಚ್ಚುಗವಾಗಿ ಗರಿದೊರದಂತಿರಬೇಕು’ ಎಂಬ ವಚನವೇ ನೆನಪಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.. ಆ ಕ್ಷಣದ ಬದುಕನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವಲ್ಲಿ ರಾಕ್ಷಸರೇ ಮುಂದು.>>>

      ರಾಕ್ಷಸರು ಮತ್ತು ಪ್ರೇಮ- ಯಾಕಿಲ್ಲ...ಮನೋಕಾಮನೆಗಳನ್ನು ನಿಗ್ರಹಿಸಬಲ್ಲವರಾದ ದೇವತೆಗಳೇ ಪ್ರೇಮದ ಬಲೆಗೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ/ತ್ತಿದ್ದರು ಅಂದ ಮೇಲೆ ರಾಕ್ಷಸರು ಏಕೆ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಾರೆ.  ವ್ಯತ್ಯಾಸವೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ಮತ್ತು ಕಾಮದ ನಡುವಿನ ಭೇದ ತಿಳಿದಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅವರ ರಕ್ತದಲ್ಲಿ ಹರಿಯುವ ತಾಮಸ ಗುಣಕ್ಕೆ ಅನುಸಾರವಾಗಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು ಇಲ್ಲಾ ಹೇರುತ್ತಿದ್ದರು. ದೇವತೆಗಳು ಸಾತ್ವಿಕ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯವರಾಗಿದ್ದರೆ ರಾಕ್ಷಸರು ತಾಮಸ ಗುಣಗಳಿಂದ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಂಟಕ ತರುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮಾನವರು ಮಾತ್ರ ಸಾತ್ವಿಕ, ತಾಮಸಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜಸಿಕ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಶೇಖಡಾವಾರು ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಅವರನ್ನು ಒಂದೊಂದು ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿಸುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಘಟನೆಗಳು ಅವರ ಸ್ವಭಾವ ಬದಲಾಗಲು ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.


   ಉಷಾ ಅವರು ರಾಕ್ಷಸರ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮೆದುವಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರದೇ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ-<<ಪುರಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಿತರಾದ ರಾಕ್ಷಸರೆಲ್ಲಾ ಈ ನೆಲದ ಮೂಲನಿವಾಸಿಗಳಾಗಿರಬಹುದು ಎಂದು ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವರ ಮೇಲೆ ನಗರ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಜನತೆ ಆಗಾಗ ದಾಳಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಿರಬಹುದು. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ರಾಕ್ಷಸರು ಕೂಡಾ ಪ್ರತಿ ದಾಳಿ ಕೈಗೊಂಡಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಅಕ್ಷರ ಒಡೆತನ ಹೊಂದಿದ ಪುರಾಣಗಳ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತರು, ತಮ್ಮ ಕೃತಿಗಳಲ್ಲಿ ಅವರನ್ನು ರಾಕ್ಷಸರೆಂದು ಅಮಾನುಷವಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸಿರಬಹುದು.>>  ಉಷಾ, ನನಗೆ ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ರಾಕ್ಷಸರು ಕಾಡುಗಳಿಂದ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ, ಋಷಿ ಮುನಿಗಳಿಗೆ ಉಪಟಲ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರಲ್ಲ. ಬಕಾಸುರನ ಕಥೆ ಗೊತ್ತಿರಬಹುದು; ನಿಮಗೆ ಅಂತೆಯೇ ದಶರಥನು ಅನೇಕ ವರುಷಗಳ ಕಾಲ ದೇವತೆಗಳಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲೆಂದೇ  ರಾಕ್ಷಸರ ವಿರುದ್ಧ ಹೋರಾಡುತ್ತಾ ರಾಜ್ಯಭಾರ ಒಂದಿಷ್ಟು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿದನೆಂದು ತಿಳಿದುಬರುತ್ತದೆ.  


    [ಇಲ್ಲಿ ರಾವಣನ ಬಗ್ಗೆ, ರಾಮ ಸೀತೆಯರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿರುವುದು ನೋಡಿದರೆ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಗೊಂದಲವಾಗುವುದು....ತಿಳಿದವರು ನಿಜ ಏನೆಂದು ಬರೆಯುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು.http://www.doccentre.net/docsweb/adivasis_&_forests/intel_ravana.htm]


    ಮೊದಲಾಗಿ ಉಷಾ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದ ಕೀಚಕನ ಬಗ್ಗೆ ತಿಳಿಯೋಣ..ಅರೇ ಅವನು ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದನೆ! ಸುರಸುಂದರಿ, ಒಂಟಿಹೆಣ್ಣು, ಅಸಹಾಯಕಿ ಕಣ್ಣೆದುರು ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕೀಚಕನಂತ ಕಾಮುಕನಿಗೆ ಈ ದ್ರೌಪದಿಯನ್ನು ವಶಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಲು ಸುಲಭ ಅನ್ನಿಸಿರಬೇಕು. ಮೊದಲೇ ಮುಖ ಮರೆಸಿಕೊಂಡು ಪತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಲೆಯುತ್ತಿದ್ದ ದ್ರೌಪದಿಗೆ ಈ ಕಾಮುಕ ಕಾಟಕೊಟ್ಟರೆ ಹೇಗಾಗಿರಬಹುದು! ಕೀಚಕನನ್ನು ನೀವು ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿಯಂತೆ ಬಿಂಬಿಸಿರುವುದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತಂದಿತು ಉಷಾ...ಅವನೊಬ್ಬ ಕಾಮಿ..ತನ್ನನ್ನು ಅಸಹಾಯಕ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮೇಲೆ ಹೇರಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ...ದ್ರೌಪದಿಯ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಕಿ ಅವನ ಅವನತಿಗೆ ಅವನೇ ಕಾರಣನಾದ.
    ಉಷಾ, ರಾವಣನ ಬಗ್ಗೆ ನೀವು ಹೇಳಿದ ಉಳಿದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪುತ್ತೇನೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಅವನು ಕೈಕೆಸಿಯೆಂಬ ರಾಕ್ಷಸಿಯ ಪುತ್ರನಾದರೂ, ತನ್ನ ಬ್ರಾಹ್ಮಣ ತಂದೆ ವಿಶ್ರವನಂತೆ ಸಂಧ್ಯಾವಂದನೆಗಳು ಮೊದಲಾದ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರ ಸಂಪ್ರದಾಯಗಳನ್ನು ಪಾಲಿಸುತ್ತಿದ್ದನೆಂದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ. ಆಂತೆಯೇ ಸುಂದರನು ಬಲಶಾಲಿಯು ಮಹಾಶಿವ ಭಕ್ತನೂ ಆಗಿದ್ದನು ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿರುತ್ತೇವೆ. ಸೀತೆಯ ಸ್ವಯಂವರದಲ್ಲಿ ಪರಾಭವಗೊಂಡ ರಾವಣನು ತನ್ನ ಅವಮಾನದ ಸೇಡು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ...ಅದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಶೂರ್ಪಖರ್ಣಿ ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣರ ದೂರು ತಂದಳು. ಅರೇ ನೆನಪಾಯಿತು..ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಆದರ್ಶ ಪ್ರೇಮಿಗಳಲ್ಲಿ ಶೂರ್ಪಖರ್ಣಿಯನ್ನೂ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಿದರಲ್ಲವೆ? ಸುರಸುಂದರ ರಾಮನ ಮನೋಹರ ರೂಪಕ್ಕೆ ಮನಸೋತ ಅವಳು ರಾಮ ನಿರಾಕರಿಸಿದನೆಂದು ಲಕ್ಷ್ಮಣನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಾಳೆ...ಮೊದಲೇ ತಿಳಿಸಿದಂತೆ ಇಲ್ಲಿ ಅವಳು ರಾಮ ಲಕ್ಷ್ಮಣರ ಮೇಲೆ ತನ್ನನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಹೇರಲು ಯತ್ನಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ. ಅದು ಸಹ ನಿಜ ರೂಪವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿ! ಸರಿ, ಮತ್ತೆ ರಾವಣನ ವಿಚಾರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗೋಣ. ಸೌಂದರ್ಯದ ಖನಿ ಸೀತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯಲಾಗದ ದುಃಖವಿತ್ತು ರಾವಣನಿಗೆ.  ಅಲ್ಲದೆ ಅಪಮಾನದ ವಿಷಯವೂ ಕೂಡ ಕೊರೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಎಲ್ಲವೂ ಮೇಳೈಸಿ ಸೀತೆಯ ಅಪಹರಣಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ಒಬ್ಬ ವಿವಾಹಿತ ಸ್ತ್ರೀಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಅಪಹರಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ? ನನಗಿಲ್ಲಿ ಅನಿಸುವುದೇನೆಂದರೆ ಆಗಿನ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಬಹುಶಃ ರಾವಣನಿಗೆ ಈ ಆಸಿಡ್‌ (ಆಮ್ಲ) ಬಗ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಿರಬಹುದು..ಈಗಿನ ಕಾಲದ ರಾವಣರು ಪ್ರೀತಿ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ ಈ ದ್ರಾವಣವನ್ನು ಸುರಿದು ಜೀವನಮಾನ ಪರ್ಯಂತ ನರಳುವಂತೆ ಕಾಡುತ್ತಾರಲ್ಲವ!   ಮಂಡೋದರಿಯಂತಹ ಸುಂದರಿ, ಗುಣವಂತೆ ಪತ್ನಿಯಿದ್ದರೂ ಪರಸತಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುವುದು ( ಕಾಮಿಸುವುದು) ಸರಿಯೆನ್ನುತ್ತಿರಾ? ಸೀತೆಯ ನಿಷ್ಕಲ್ಮಷ ಪ್ರೇಮ ಅವಳನ್ನು ರಕ್ಷಿಸಿತು. ಒಟ್ಟರೆ ಪ್ರೇಮವಿರುವಲ್ಲಿ ಕಾಮವಿರಬಹುದು..ಆದರೆ ಕಾಮವಿರುವಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವಿರಬೇಕೇನೆಂದಿಲ್ಲ!


        ಆದರೆ ಶರ್ಮಿಷ್ಠೆ ರಾಕ್ಷಸ ವಂಶದಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದರೂ ಯಯಾತಿಯನ್ನು ಮನಃಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು..ತ್ರಿಕೋಣ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ದೇವಯಾನಿ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಳಾದರೂ ಅದನ್ನು ಅವಳ ಸ್ವಭಾವಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಳು. ನಿಮ್ಮ ಮಾತಿಗೆ ನನ್ನ ಸಹಮತವಿದೆ.


   ಕೊನೆಯ ಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಪ್ರೀತಿಗೆ ರಾಧಾ- ಕೃಷ್ಣ : ಶಿವ - ಶಂಕರಿಯರು ಪರ್ಯಾಯವೆಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗೊಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ!  ನಿಷ್ಕಂಳಕ, ನಿಷ್ಕಲ್ಮಶ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಹೆಸರಾದವಳು ರಾಧಾ! ಗೋಪಾಲನನ್ನು ಕೊನೆಯ ಉಸಿರಿರುವ ತನಕ ಆರಾಧಿಸಿದಳು. ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಮಥುರೆಗೆ ಹೊರಟ ಮುರಳಿ ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ಪ್ರಿಯತಮೆಯ/ರನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಗೋಕುಲಕ್ಕೆ ಬಂದ ವಿಧುರನನ್ನು ಮುತ್ತಿಗೆ ಹಾಕಿ ಆ ಗೋಪಿಯರು ಮುಗ್ಧ ಭಾವದಿಂದ ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣ ಸಖನ ವಿಚಾರ ಕೇಳುವುದು ಓದಿದರೆ ಎಂಥಹ ಕಠಿಣ ಹೃದಯವೂ ಕೂಡ ಕರಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಭಾವತುಂಬಿದ್ದರೂ ಅವರೆಂದು ಕೃಷ್ಣನನ್ನು ದೂರುವುದಿಲ್ಲ..ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಒಲವಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಾರ್ಥವಿರಲಿಲ್ಲ....ತಮ್ಮ ಹೃದಯದಲ್ಲಿಟ್ಟು ಆರಾಧಿಸುತ್ತಿದ್ದರು ರಾಧಾ ಮತ್ತು ಗೋಪಿಯರು. ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ದಾಸರು ಗೋಪಿಯರ ಭಕುತಿಗೆ ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲವೆನ್ನುವರು. ಮೀರಾಳು ಬಾಲ್ಯದಲ್ಲಿಯೇ ಗಿರಿಧರನನ್ನು ತನ್ನ ಹೃದಯ ಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಟಾಪಿಸಿದ್ದಳು...ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೇಮವೇ ಅವಳನ್ನು ಕವಯತ್ರಿಯನ್ನಾಗಿ ರೂಪಿಸಿತೆಂದರೆ ಹೇಗೆ? ತನ್ನ ದೇಹದ ಅರ್ಧಭಾಗದಲ್ಲಿ ಸತಿಯನ್ನು ಪ್ರತಿಷ್ಟಾಪಿಸಿ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಮಾದರಿಯಾಗುವನು ನಮ್ಮ ಗೌರೀಶ! ಅಲ್ಲದೆ ತನ್ನ ನಾರಿಮಣಿಯಿಂದ ಅನೇಕ ಅವತಾರಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿಸಿ ನಿಜ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೆ ತನ್ನ ಸರಿಸಮಾನಳನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ಪರಶಿವ!
   वागर्थाविव संपृक्तौ वागर्थप्रतिपत्तये|
जगतः पितरौ वन्दे पार्वतीपरमेश्वरौ||
ಈ ಶ್ಲೋಕವು ನನ್ನ  ಸಂಸ್ಕೃತ ಪಠ್ಯದ ಮೊದಲ ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಬಂದಿತ್ತು..ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ನನಗೆ ಅತೀಪ್ರಿಯವಾಗಿದೆ. ರಘುವಂಶದಲ್ಲಿ ಬರುವುದಿದು. ಅಂದರೆ ಹೇಗೆ ಮಾತು ಮತ್ತು ಅರ್ಥಗಳನ್ನು ಬೇರೆಮಾಡಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವೋ ಅಂತೆಯೇ ಇರುವ  ಜಗತ್ತಿನ ತಂದೆ ತಾಯಿಗಳಾದ ಪಾರ್ವತಿ ಪರಮೇಶ್ವರರಿಗೆ ನನ್ನ ನಮಸ್ಕಾರ! ಕಾಳಿದಾಸನು ಕೆಲವೇ ಶಬ್ದಗಳಲ್ಲಿ ಶಿವ ಶಿವೆಯರ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಅರ್ಥಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದಾನೆ.
   
     


   

ಪ್ರೇಮಾಯಣ- ಅಮರ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ!!!-2

              ಉಷಾ, ಅವರು ಪ್ರೇಮವು ದಾಸ್ಯದ ಹೊದಿಕೆಯನ್ನು ಹೊದ್ದುಕೊಂಡಿದೆ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಹೌದು, ಇದು ದಾಸ್ಯವೆಂದು ಹೆಸರಿಸಲ್ಪಟ್ಟರೂ ಇದು ಸರ್ವ ಸಮರ್ಪಣಾ ಭಾವ ಎಂದು ತಿಳಿದವರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರೀತಿಯ ಬಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಬಿದ್ದ ಗಾಢವಾಗಿ ಅನುರಕ್ತರಾದವರು ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಕುಂದು ಕೊರತೆಗಳಿಗೆ ಜಾಣಕುರುಡು ತೋರುವರು. ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುವ ಮೊದಲೇ ಒಬ್ಬರು ಇನ್ನೊಬ್ಬರ ಭಾವವನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವರು. ಕಣ್ಣಿನಿಂದಲೇ ತಮ್ಮ ಭಾವ ವಿನಿಮಯಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವರು. ಜಗವೊಡ್ಡುವ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳನೆಲ್ಲಾ ತಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಲದಿಂದ ಗೆಲುವ ಛಲ  ತೋರುವರು. ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಿಂದಲೂ ಪ್ರೀತಿಗಾಗಿ ಅರ್ಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಮಾತ್ರ ಅದನ್ನು ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮವೆಂದೆನ್ನಬಹುದು.   ಇದು ಪ್ರಕೃತಿ ಕೊಟ್ಟವರವೋ ಅಥವಾ ಶಾಪವೋ, ಅಂತೂ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಐಡೆಂಟಿಟಿಯನ್ನು ಕಳಕೊಳ್ಳುವುದು ಸಹಜ ಪ್ರಕ್ರಿಯೇ ಆಗಿಹೋಗಿದೆ. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ಹೆಸರೇ ತ್ಯಾಗ..ಅಥವಾ ತ್ಯಾಗಕ್ಕೆ ಹೆಣ್ಣು!  ರಾಮನು ಕಾಡಿಗೆ ಹೊರಟಾಗ ಸುಕೋಮಲೆ ಸೀತೆಗೆ ಅವನನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದಳು..೧೪ ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಕ್ರೂರ ಮೃಗಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ದಟ್ಟ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ ಮಾಡುವುದೆಂದರೆ ಅದೊಂದು ಗಂಭೀರ ವಿಷಯ! ಯಾಕೆ ಆಕೆ ಅಂತಹ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಳು! ಕೇವಲ ತನ್ನಿಯನನ್ನು ಅಗಲಿ ಇರಲಾದ ಕಾರಣ. ರಾಮನೂ ಆಕೆಯನ್ನು ತಡೆಯಲಿಲ್ಲ ..ಇದೇ ಕಾರಣವಲ್ಲವಾ!  ಸುಖಭೋಗಗಳಿಂದ ಜೀವನ ನಡೆಸಿದ ರಾಜ ದಂಪತಿಗಳು ಕೇವಲ ಪ್ರೀತಿಯ ಬಲದಿಂದ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೇ ಬದುಕಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದರು. ಆದರೆ ವಿಧಿ...ಅವರನ್ನು ಅಗಲಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರ ಮನ ಮೂಕವಾಗಿ ರೋಧಿಸಿದವು...ನೆನಪಿನ ಆಸರೆಯಿಂದ ಬದುಕಿದರು.




             ಮಹಿಳಾವಾದಿಗಳು ರಾಮನ ಮೇಲೆ ಆಪಾದನೆಯ ಪಟ್ಟಿಗಳನ್ನು ಹೊರಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಚಿಂತನೆ ಮಾಡಿದರೆ ರಾಮನ ತಪ್ಪುಗಳಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ರಾಜಧರ್ಮ ಪಾಲಿಸುವುದು ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ಸಹಜವಾಗಿ ರಾಮನ ಕರ್ತವ್ಯ..ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ಪಾಲಿಸುವಾಗ ಸೀತೆಗೆ ಅನ್ಯಾಯವಾಗುವುದು ಕೂಡ  ಸಹಜವೇ ಆಗಿದೆ. ರಾಜ ಜನಕನ ಅಂಗಳದಲಿ ಬೆಳೆದ ಮೈಥೇಲಿಗೆ ಅದೆಲ್ಲಾ ಖಂಡಿತ ತಿಳಿದಿತ್ತು....ಆದುದರಿಂದ ಅವಳು ಪ್ರತಿಭಟಿಸಿಲ್ಲ. ಅಗಸನ ಮಾತು ಕೇಳಿ ಕಾಡಿಗೆ ಕಳುಹಿಸುವಾಗಲೂ ಹೊಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಅಯೋಧ್ಯೆಯ ರಾಜವಂಶದ  ಕುಡಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿದ್ದಳು...ಆದರೂ ರಾಮ ತನ್ನ ಸಹಧರ್ಮಿಣಿಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ರಾಜಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯ ಕೊಟ್ಟ...ಅಂದಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಉಪಪತ್ನಿಯರಿರುವುದು ಸಹಜವಾಗಿದ್ದರೂ ರಾಮ ಏಕಪತ್ನಿ ವೃತವನ್ನು ಪಾಲಿಸಿದ. ರಾವಣ ಸೀತೆಯನ್ನು ಅಪಹರಿಸಿದನಾದರೂ ಅವನಿಗೆ ಅವಳ ಮೈಯ ಒಂದು ಕೂದಲನ್ನು ಕೊಂಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ!  ಜಾನಕಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ, ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ರಾಮನ ಮೂರುತಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ಬೇರೂರಿತ್ತು..ರಾವಣನೂ ಸುಂದರನಾಗಿದ್ದ, ಅಪ್ರತಿಮ ಬಲಶಾಲಿಯಾಗಿದ್ದ. ಪರಶಿವನನ್ನೇ ಒಲಿಸಿ ಅವನ ಆತ್ಮ ಲಿಂಗವ ವಶಮಾಡಿಕೊಂಡವನು ಅಂತವನಿಗೂ ಸೀತೆ ಒಲಿಯಲಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಪಾತಿವೃತ್ಯ ಮತ್ತು  ನಿಷ್ಕಳಂಕ ಪ್ರೇಮದ ಫಲವಾಗಿ ರಾವಣನಿಗೆ ಅವಳ ಮೇಲೆ ಬಲಪ್ರಯೋಗ ಮಾಡಲಿಕ್ಕಾಗಲಿಲ್ಲ.


            ಮಾಯಾಮೃಗದ ರೂಪ ಹೊತ್ತ ಮಾರೀಚನನ್ನು ಕೊಂದು ರಾಮನು ಕುಟೀರಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರಿಗಿದಾಗ ಸೀತೆಯನ್ನು ಕಾಣದೆ ಅದೆಷ್ಟು ವಿಲಾಪಿಸಿದ,,ಲೆಕ್ಕವಿಟ್ಟವರಾರು? ಕಾಡಿನ ಪ್ರತಿ ಮರ ಗಿಡ ಬಳ್ಳಿಗಳು , ಮೃಗ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಅವನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದವು...ಅವನ ರೋಧನವನ್ನು ಕೇಳಿ ಕ್ರೂರ ಮೃಗಳ ಹೃದಯವೂ ಮರುಗಿತ್ತು...ವಿಷ್ಣುವಿನ ಪೂರ್ಣಾವತಾರವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ರಾಮನಿಗೆ ಅದೇ ಕ್ಷಣ ಸೀತೆಯನ್ನು ಪಡೆಯುವುದು ಸಾಧ್ಯವೂ ಇತ್ತು..ಇಲ್ಲ ಅವನು ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ...ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾನವನಂತೆ ವಿಲಾಪಿಸಿದ..ಕರುಳು ಕರಗುವಂತೆ ರೋಧಿಸಿದ.. ಕಪಿಗಳ ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿ  ವಾನರ ಸೈನ್ಯದ ಸಹಾಯದಿಂದ ರಾವಣನನ್ನು ಕುಲಸಮೇತ ಸಂಹರಿಸಿ ಮನು ಕುಲಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾದ. ಪರಪುರುಷನ ವಶದಲ್ಲಿದ್ದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಒಡ್ಡಿದ; ಯಾಕೆ ಅವನಿಗೆ  ಲೋಕಕ್ಕೆ ತೋರಿಸಬೇಕಿತ್ತು ಸೀತೆಯ ಪಾತಿವೃತ್ಯವನ್ನು.  ಮುಂದೆ ಯಾರು ಆಕೆಯ ಮೇಲೆ ಆರೋಪ ಮಾಡಬಾರದು ಎಂದು ಮುಂಜಾಗರೂತೆಗಾಗಿ ಆ ದಾರಿಯನ್ನು ಆಯ್ದ ನಮ್ಮ ರಾಮ.  ಆದರೆ ವಿಧಿ ಬಿಡುವುದೇ!  ಜಾನಕಿ ಕೇವಲ ಕೆಲವೇ ಕಾಲ ಪತಿಗೃಹದ ಸುಖವನ್ನು ಕಂಡಳು..ಮತ್ತಿನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕಾಡಿನ ವಾಸ. ಆಕೆ ತನ್ನ ತವರು ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಬಹುದಿತ್ತು..ಇಲ್ಲ ಪತಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಆತನ ಆತ್ಮ ಗೌರವ ರಕ್ಷಿಸುವುದು ಮುಖ್ಯವೆಂದು ಸೀತೆಗೆ ಅನಿಸಿದರೆ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಶ್ಚರ್ಯವಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಪ್ರೇಮ ತ್ಯಾಗವನ್ನು ಬೇಡುತ್ತದೆ. ರಾಮ ಸೀತೆಯರು ಎಷ್ಟೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪರೀಕ್ಷೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿದರು! ಅದರಿಂದಾಗಿಯೇ ಅವರ ಹೆಸರು ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು.

          ನಮ್ಮ ಎರಡನೆಯ ಜೋಡಿ ನಳ ದಮಯಂತಿ. ಕಾಳಿದಾಸನ ತನ್ನ ಕಾವ್ಯದಲ್ಲಿ ಅವರ ಪ್ರೇಮದ ವರ್ಣನೆಯನ್ನು ತನ್ನದೇ ಶೈಲಿಯಲ್ಲಿ  ರೂಪಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೇನು ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ...ಇಲ್ಲಿ ಉಷಾ ಅವರು ನಳನು ದಮಯಂತಿಯನ್ನು ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಟ್ಟು ಆಕೆಯ ಸೀರೆಯ ಅರ್ಧಬಾಗದೊಂದಿಗೆ ಪಾರಾದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಜೀವಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹಾಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ನಿರ್ಧಾರ ಯಾಕೆ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು! ಉಟ್ಟ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಕಳಕೊಂಡ ನಳನಿಗೆ ಮುಂಬರುವ ಕಷ್ಟದ ದಿನಗಳ ಕಲ್ಪನೆಯಿತ್ತು. ಕಲಿಯ ಆಟ ಭಗವಂತನ ಅನುಗೃಹಕ್ಕಿಂತಲೂ ಬಲವಾಗಿದೆ ಎಂಬುದು ಆತನಿಗೆ ಮನದಟ್ಟಾಗಿತ್ತು. ಆದುದರಿಂದ ಆತ ಅಂತಹ ಹೆಜ್ಜೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಯಿತು. ತನಗೆ ಬರುವ ಕಷ್ಟಗಳನ್ನು  ಮುದ್ದಿನ ಮಡದಿ ಅನುಭವಿಸುವುದು ನಳನಿಂದ ನೋಡಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆತನ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ತವರು ಮನೆ ಸೇರಿದ ದಮಯಂತಿ ನಳನ ವಿರಹದ ಬೇಗೆ ಎಷ್ಟೊಂದು ಅನುಭವಿಸಿರಬಹುದೆಂದು ಉಹಿಸಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಅವಳ ಉತ್ಕಟ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಕುರೂಪಿ ನಳನನ್ನು ಗುರುತಿಸಲು ಅನುವಾಯಿತು.

        ದುಶ್ಯಂತ- ಶಕುಂತಲೆಯ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ದುರ್ವಾಸ ಋಷಿಗಳ ಶಾಪವು ದುಶ್ಯಂತನ ಮರೆವಿಗೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಹೊರತು ಅವರ ಪ್ರೀತಿ ವಿಫಲಗೊಂಡುದರಿಂದ ಅಲ್ಲ.  ಹಾಗೇನಾಗಿದ್ದರೆ ಆತ ಉಂಗುರ ದೊರೆತ ಕೂಡಲೇ ಪತ್ನಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಪ್ರ‍ೆಮ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಣ್ಣು ಹೆಚ್ಚಿನ ನೋವನ್ನು ಸಂಕಷ್ಟವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇದು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಯುಗದಲ್ಲೂ ನಿರೂಪಿತವಾಗಿದೆ. ಭಾವುಕಳು, ದೈಹಿಕವಾಗಿಯೂ ಮಾನಸಿಕವಾಗಿಯೂ ಕೋಮಲೆಯಾದ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಕಷ್ಟಗಳು ಭಗವಂತನಿಂದಲೇ ಬಳುವಳಿಯಾಗಿ ಬಂದಿದೆ.  ವೇದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಉನ್ನತ ಸ್ಥಾನ ಮಾನಗಳಿದ್ದವು ಎಂದು ತಿಳಿದು ಬರುತ್ತದೆ ಆದರೆ ಯುಗಗಳು ಉರುಳಿದಂತೆ ಹೆಣ್ಣು ತನ್ನ ಬೆಲೆಯನ್ನು ಕಳಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ...  ಬಲಶಾಲಿ ಪಂಚ ಪತಿಗಳಿದ್ದೂ ಅವಮಾನಕ್ಕೊಳಗಾದ ದ್ರೌಪದಿಯ ಅವಸ್ಠೆ ಹೇಗಿತ್ತು! ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಂತೂ ಮಹಿಳೆಯ ಅಧೋಗತಿಯು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲಾಗಷ್ಟು ಇವೆ. ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕ ಸಲ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಹೆಣ್ಣೇ ಶತ್ರುವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ? ಬಹುಶಃ ಯಾರಲ್ಲೂ ಉತ್ತರವಿರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!!!

ಪ್ರೇಮಾಯಣ- ಅಮರ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆ!!!-1

      ಎರಡು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಉಷಾ ಕಟ್ಟೆಮನೆಯವರ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ ಲೇಖನ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಅಲ್ಲಲ್ಲ, ಹಳೆ ವಿಚಾರಗಳನ್ನು ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿ ಕೋನದಿಂದ ನೋಡುವಂತೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದವು.  ಅವರ ಬಳಿ ಅನುಮತಿಯನ್ನೇನು ಪಡೆದಾಯ್ತು...ಆದರೆ ಬಹುಶಃ ಒಳ್ಳೆಯ ಘಳಿಗೆ ಕೂಡಿಬರಲಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ...ಹಾಗಾಗಿ ಬರೆಯಲೇ ಆಗಿಲ್ಲ. ಈ ದಿನ ಸುದಿನವೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ ಹಾಗಾಗಿ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ...ಕೇಳುವಂತರಾಗಿ. 


     "ಪ್ರೇಮ"- ಈ ಎರಡಕ್ಷರದಲ್ಲಿ ಅದ್ಯಾವುದೋ ಶಕ್ತಿ, ಮೋಡಿಯಿದೆಯಲ್ಲವೆ! ಪ್ರೇಮದ ಪರಿಭಾಷೆಗೆ ಎಲ್ಲೆಯಿದೆಯೆ...ಇದನಿಮಿತ್ತಂ ಎಂದು ಗುರುತಿಸಲಾದ ಶಬ್ದವಿದು. ವ್ಯಾಖ್ಯಾನಿಸಲು ತೊಡಗಿದರೆ ಮಹಾ ಕಾವ್ಯವೇ ಆಗುವುದು. ಪ್ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ರೀತಿ ನೀತಿ ಅಡಗಿದೆ. ಸಧ್ಯಕ್ಕೆ ಮೌನ ಕಣಿವೆಯ ಉಷಾ  ಬರೆದಿರುವ  " ಪ್ರೀತಿಸಿದರೆ ರಾಕ್ಷಸರಂತೆ ಪ್ರೀತಿಸಬೇಕು" ಬ್ಲಾಗ್ ಬರಹವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಲು ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಪೀಠಿಕೆ ಹಾಕಬೇಕಾಯ್ತು.  


    ಲೇಖನವನ್ನು ಓದದವರಿಗಾಗಿ ಈ ಕೊಂಡಿ!
              http://www.mounakanive.blogspot.in/


 ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಅವರ ಬರಹವನ್ನು ಉದ್ಘರಿಸಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. 


<<ಆಧ್ಯಾತ್ಮ ಸಾಧನೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಭಾರತೀಯರು ಏರಿದ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಎತ್ತರಕ್ಕೆ ಸರಿಸಾಟಿಯಿಲ್ಲ. ಅವರ ಸಾಧನೆಯ ಫಲಶ್ರುತಿಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಆನಂದದ ಪ್ರೇಮರಸ. ಆದರೆ ಗಂಡು-ಹೆಣ್ಣಿನ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟಂತೆ ಭಾರತೀಯರ ದೃಷ್ಟಿಕೋನ ವಿಶಾಲವಾಗಿಲ್ಲ.. ನಮಗೆ ಪ್ರೇಮದ ಉತ್ಕಟತೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇನೋ ಎಂಬ ಗುಮಾನಿ ಬಹಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ನನಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಮವೆಂಬುದು ದಾಸ್ಯದ ಹೊದಿಕೆಯಡಿ ಅಡಗಿ ಕುಳಿತಿದೆ.>> 


   - ಭಾರತೀಯರು ಕೇವಲ  ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ ಪ್ರೇಮಿಗಳಾಗಿಯೂ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಎತ್ತರ ಸ್ಥಾನವನ್ನು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಉದಾರಣೆಗಳ ಎದುರು ರೋಮಿಯೋ ಜೂಲಿಯೆಟ್‌ರನ್ನು ನಿವಾಳಿಸಿ ಒಗೆಯಬೇಕು.   ಬಹುಶಃ ತಾಯಿ ಮಕ್ಕಳ ನಡುವೆ ಇರುವ ಆ ಪ್ರೀತಿ, ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಶ್ರೇಷ್ಟವಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ವರುಷ ಕಳೆದಂತೆ ನಮ್ಮ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸುವ ಇತರ ಸಂಬಂಧಗಳಿಂದ  ಒಂದಿಷ್ಟು ತನ್ನ ಹೊಳಪು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ ಈ ಗಂಡು ಮತ್ತು ಹೆಣ್ಣಿನ ಈ ಸಂಬಂಧವು  ಎರಡು ಆತ್ಮಗಳ   ಮಿಲನ... ತಮ್ಮ  ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಒಂದಾಗುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ...ಆದರೆ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಯಾವುದೇ ಆಕ್ಷೇಪವಿರುವುದಿಲ್ಲ..ಬದಲಾಗಿ ದಿವ್ಯ ಭಾವ ಹೊಮ್ಮುತ್ತದೆ!  ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮವನ್ನು ಎಳೆತರಲು ಬಯಸುತ್ತೇನೆ.  ನನ್ನ ಪ್ರಕಾರ ಭೌತಿಕತೆ ಮತ್ತು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆ ಎರಡನ್ನು ಬೇರ್ಪಡಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ.. ಕಲ್ಲು ಮುಳ್ಳುಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದ ಈ ಮಾಯಾ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಸುಸೂತ್ರವಾಗಿ ಸಾಗಬೇಕಾದರೆ ಪ್ರತಿಯೊಂದನ್ನು ನಾವು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.  ಹಾಗಾಗಿ ನನ್ನ ಲೇಖನದಲ್ಲಿ ಶ್ರೀ ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರ ಪ್ರವೇಶವಾಗುತ್ತದೆ.  ರಾಮಕೃಷ್ಣರ ಉತ್ಕಟ ಭಕ್ತಿ...ದೇವಿಯನ್ನು ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಅವರು ಮಾಡುವ ಹುಚ್ಚಾಟ...ಭಕ್ತಿಯ ಪರಾಕಷ್ಟೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಅವರ ಸಮಾಧಿ...ಇವೆಲ್ಲಾ ನಾವೊಂದು ಪ್ರೇಮಿಯಲ್ಲೂ ಕಾಣಬಹುದಲ್ಲವೆ! ಹಾಗೆಯೇ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಮೀರಾ ಬಾಯಿಯ ಉದಾಹರಣೆ ಕೊಡುವರಾದರೂ ನಾನದನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಭಕ್ತಿಯೆಂದೇ ವಾದಿಸುತ್ತೇನೆ. ಕೃಷ್ಣನೇ ತನ್ನ ಪತಿಯೆನ್ನುವಳಾದರೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯರಿಗೆ ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾದ ಕಾಮದ ಲೇಪವಿರಲಿಲ್ಲ...ಅದನ್ನು ಕೇವಲ ಮುಕ್ತಿಯ ದಾಹವೆಂದು ಗುರುತಿಸಬಹುದೆಂದು ನನ್ನ ಅಭಿಮತ. ಅಂತೇಯೆ ಅಕ್ಕಮಹಾದೇವಿಯೂ ಕೂಡ. ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನನಲ್ಲಿ ಐಕ್ಯತೆಯೇ ಆಕೆಯ ಪರಮ ಗುರಿಯಾಗಿತ್ತು. 
       
       <<ಪ್ರೇಮದ ಉತ್ಕಟತೆ ಎಂದರೆ ಎರಡು ದೇಹಗಳು, ಎರಡು ಮನಸುಗಳು ಒಂದಾಗಿ ಕರಗಿ ಹೋಗುವುದು; ಐಕ್ಯವಾಗುವುದು; ತನ್ನತನವನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವುದು; ಶೂನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ತಲುಪುವುದು. ಅಂದರೆ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆಯುವುದು.
ಇಂತಹ ಮರೆಯುವಿಕೆ ನಮ್ಮ ಪುರಾಣ, ಇತಿಹಾಸಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿಯಾದರೂ ದಾಖಲಾಗಿದೆಯೇ? ಹಾಗೆ, ಪ್ರೇಮದ ದಾಖಲಾತಿಯೆಂದು ನಮಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ಒಂದೆರಡು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ಪ್ರೇಮದ ಗಾಢವಾದ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡಬಲ್ಲಷ್ಟು ಶಕ್ತವಾದುದೇ?>>
      ಶೂನ್ಯ ಸ್ಥಿತಿ ಪಡೆಯುವಿಕೆ ಕೇವಲ ಬರೇ  ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಸೀಮಿತವಾಗುತ್ತದೆ...ಪ್ರೀತಿಯಿಂದಲೇ ಜೀವನ ಸಾಗುವುದೇ? ಅಲ್ಲದೆ ಉಳಿದ ಸಂಬಂಧಗಳಿಗೂ ಕೂಡಾ ಬೆಲೆ ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲವೆ? ಎಲ್ಲವನ್ನು ತೂಗಿಸಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ನಡೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತೆ..ತಪ್ಪಿ ನಡೆದರೆ ಅಪವಾದ ತಪ್ಪದು...ಅವಹೇಳನ, ಅವಮಾನ ಕಟ್ಟಿಟ್ಟ ಬುತ್ತಿ.  ಕೆಲವೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಗಳು ದಾಖಲಾದರೂ ಹೆಚ್ಚಿನವು  ಇತಿಹಾಸದ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಹುಗಿದುಹೋಗಿದೆ...ಯಾಕೆಂದರೆ  ಪ್ರೀತಿಯ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖವಾದ ತ್ಯಾಗ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ.  ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರೇಮಿಗಳು ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ  ಒಬ್ಬರಿಂದೊಬ್ಬರು ದೂರವಾಗುತ್ತಾರೆ...ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ  ಅಲ್ಪಾವಧಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಜೊತೆಗೂಡಿ ಮತ್ತೆ ಅಗಲುವಿಕೆಯ  ಪರಿತಾಪವನ್ನು ಭೋಗಿಸುತ್ತಾರೆ. 

{ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ ಅಂತರ್ಜಾಲ}

   ಇಲ್ಲಿ ಉಷಾ ಕೆಲವೊಂದು ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ....ದುಶ್ಯಂತ- ಶಕುಂತಲ, ರಾಮ- ಸೀತಾ  ಮತ್ತು ನಳ- ದಮಯಂತಿ. ಅವರ ಆಪಾದನೆಯೇನೆಂದರೆ ರಾಮ ಮತ್ತು ದುಶ್ಯಂತ ತಮ್ಮ ಪ್ರಿಯತಮೆಗೆ ಮೋಸಮಾಡಿದ್ದಾರೆಂದು. ಮೇಲು ನೋಟಕ್ಕೆ ಹಾಗೆಂದು ಕಾಣುತ್ತದಾದರೂ ಪರಿಸ್ಥಿಯನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿದಾಗ ನಿಜಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಕಾಣಬಹುದು.   ಈ ಮೂರು ಜೋಡಿ ಎಂದೆಂದೂ ಆದರ್ಶಪ್ರಾಯವಾದುದು. ತ್ಯಾಗ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಶಾಪದ ಸಮ್ಮಿಳನಕ್ಕೆ ಇವರ ಕಥೆ ಮಾದರಿ.