ಹೀಗೆ ಒಲವಿನೊಂದಿಗೆ ಅಂತರಂಗ ನಿವೇದನೆ!

 ಒಲವೇ,

 ಬೆಂಕಿಯ ಹೊಳೆಯುವ ಬಣ್ಣಕ್ಕೆ 

ಮರುಳಾಗದೆ ಇರಲಾಗುವುದೇ

ಎಲ್ಲರಂತೆ ನಾನೂ

ಹಾಗೆಂದು ನಾ ಪಾತರಗಿತ್ತಿಯಲ್ಲವಲ್ಲ

ಒಮ್ಮೆ ಕೈ ಸುಟ್ಟುಕೊಂಡೆಯಷ್ಟೆ!

ಪಥ..

ಒಲವೇ,

ನಿನ್ನದೀ ಪಥವು, ಕೇವಲ ನಿನ್ನದು

ಅವರಿವರು ಜತೆ ಕೊಡಬಹುದೇನೋ ಒಂದಿಷ್ಟು ದೂರ

ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೊಂದಿಷ್ಟು ದೂರ..

ಕೊನೆಗೂ ನಿನ್ನ ಪಥ ನೀನೇ ಕ್ರಮಿಸಬೇಕು ನೋಡು!

-ರೂಮಿ (ಭಾವಾನುವಾದ)

ನೀ ಎದುರಾಗುವ, ಹಾಗೆಯೇ ಮರೆಯಾಗುವ ಘಳಿಗೆ!

ಒಲವೇ,

ಹೀಗೊಂದು ಥಟ್ಟನೆ ನೀನೆದುರಾಗುವ

ಹಾಗೆಯೇ ಮರೆಯಾಗುವ ಘಳಿಗೆ

ಕೈ ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗಿನ  ಮರಳಿನಂತೆ

ಕಣ್ತೆರೆದಂತೆ ಮಾಯವಾಗುವ ಕನಸಿನಂತೆ

ಸೆರೆ ಹಿಡಿಯಲು ಅಸಾಧ್ಯವನೋ…

ಬೆನ್ನಾಯಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಹೊರದೂಡುತ್ತ

ರೆಪ್ಪೆ ಮುಚ್ಚಿದರೆ ಮುಗುಳ್ನಗುವ

ನಿನ್ನ ವದನ ನನ್ನೆದುರಲ್ಲಿ…

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾರ್ದನಿಸುವೆ!

ಒಲವೇ,

ನನಗಿದರ ಅರಿವಿದೆ ಕಣೋ,

ನೀನೊಂದು ಮಹಾ ಪರ್ವತ

ಮತ್ತು ನಿನ್ನ ಕರೆದಾಗಲೆಲ್ಲ

ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮಾರ್ದನಿಸುವೆ!

ಒಲವು ಮತ್ತು ತಿರುವಿನ ಹಾದಿ!

ಒಲವೇ,

ತಿರುವಿನ ಹಾದಿಯಲಿ ನಾವು ಎದುರುಬದುರಾದೆವು

ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಸದ್ದಿಲ್ಲದೆ ಜತೆಗೂಡಿದವು.

ಅದೊಂದು ದಿನ ಹಾದಿ ಕವಲೊಡೆಯಿತು,

ಮತ್ತು  ಛಾಯೆಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಉಳಿದವು!

ಮೊದಲ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮಲು- ನಿನ್ನಿರುವಿನ ಸುಳಿವು!

ಒಲವೇ,

ಅಂದೊಮ್ಮೆ ಹುಡುಕುತ್ತ ನಿನ್ನ

ಅಲೆಯುತ್ತಿದೆ

ಹಾದಿ ಬೀದಿ, ತಿರುವು ಕವಲು

ಅರಸುತ್ತಿದ್ದೆ

ಬೆಟ್ಟ-ಗುಡ್ಡ,  ಗುಡಿ-ಗೋಪುರ

ಲೆಕ್ಕ ಮರೆತು ಹೋಗಿದೆ!

ತಿರುವಿ ಹಾಕಿದ ಹೊತ್ತಗೆಗಳ ಪುಟಗಳು,

ಆಲಿಸಿದ ಮಸ್ತಕಗಳ ಮಾತುಗಳು;

ಸೋತು ಕೈ ಚೆಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ

ನನ್ನ ನಾಸಿಕದೊಳಗೆ ನುಸುಳಿದ

ಆಗ ತಾನೆ ಸುರಿದ ಮಳೆಗೆ

ಆರ್ದ್ರವಾದ ಮಣ್ಣಿನ ಘಮಲು

ಅದೇ ನಿನ್ನಿರುವಿನ ಸುಳಿವು!

ಇರಲಿ ಹೀಗೆ ಅನುರಾಗದ ಹೊನಲು!

ಒಲವೇ,

ತಿಳಿದಿರುವವರು ಹೇಳುತ್ತಿರುವರು

ಮುಗಿಯದ ಹಾದಿಯಂತೆ ಈ ಬದುಕು

ಆದರೇನಂತೆ

ಕೊನೆಯ ತನಕ ಇರಲು

ನಿನ್ನೀ ಅನುರಾಗದ ಹೊನಲು!

ನೋವು-ನಲಿವು ಮತ್ತು ಒಲವು!

ಒಲವೇ,

ಯಾಕೀ ನೋವು ಈ ಪರಿತಾಪ

ನಿನಗಿಲ್ಲವೇಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಂತಾಪ!

ನನ್ನ ಪ್ರಲಾಪಕೆ ನಗುಮೊಗದುತ್ತರ..

“ನೋವಿನ ಅನುಭೂತಿ ಇರದ

ನಲಿವಿಗೆ ಕಾಸಿನ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ;

ಗಾಯಗಳು ಸೋರದೇ ಕೀವಾಗದೇ

ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ನನ್ನಿರುವು ಅರಿವಾಗುವುದೇ!”

ಬಿರುಕಿರದೆ ಸಾಗುವುದ್ಹೇಗೆ

ನನ್ನ ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆಗಳು ನಿನ್ನೊಳಗೆ!”

ಒಲವೇ,

ನೋವಿನ ಅನುಭೂತಿ ಇರದ

ನಲಿವಿಗೆ ಕಾಸಿನಷ್ಟು ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ;

ಗಾಯಗಳು ಸೋರದೇ ಕೀವಾಗದೇ

ನನ್ನೊಳಗಿನ ನಿನ್ನಿರುವು ಅರಿವಾಗುವುದೇ,

ಬಿರುಕಿರದೆ ಸಾಗುವುದ್ಹೇಗೆ

ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆಗಳು ನನ್ನೊಳಗೆ!

ಬೊಗಸೆ ತುಂಬ ಪಾರಿಜಾತ ಗಂಧ!

ಒಲವೇ,

ಹ್ಮ್, ನನಗೇನೂ ನೆನಪಾಗುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ

ನನ್ನೊಲವೇ ಅದ್ಹೇಗೆ, ಅದ್ಯಾವಾಗ

ನನಗಿಷ್ಟು ನೀನಾದೆ ಸುಪರಿಚಿತ

ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಮನದಾಳಕೆ

ಇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಹತ್ತಿರ

ನಿನ್ನೀ ನಸುನಗೆ, ಬಿರುನಗೆ

ನಿನ್ನೀ ಪಿಸುನುಡಿ,  ಆಲಾಪ

ಯಾವೂದೂ ಅಪರಿಚಿತವಲ್ಲ

ಮತ್ಯಾವುದೋ ಜನುಮದ ಪಳೆಯುಳಿಕೆ

ಸುಮ್ಮನೇ ನಸು ನಗುತ್ತೇನೆ

ಬೊಗಸೆ ತುಂಬಾ ಪಾರಿಜಾತ ಗಂಧ!

ಯೋಗ, ಯೋಗ್ಯತೆ ಇದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಒಲವಿನ ಧಾರೆ...

Never except, never assume,
Never ask, and never demand.
Just let it's be.
Because if it's meant to be,
It will be.
-anonymous

ಒಲವೇ,
 ಹ್ಮ್..
ಕೇಳದೇ, ಬೇಡದೇ
ನೀ ಸುರಿವ ಒಲವ
ಧಾರೆಗೆ ಒದ್ದೆಯಾಗುವ
ಸುಖ ಬಲ್ಲೆನಲ್ಲ...

ಹಾಗೆಯೇ ಅಪರಿಚಿತನಂತೆ
ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಅರಿವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ
ಮರೆಯಾಗುವ ಪರಿಗೂ
ನಾ ಬೆರಗಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ...

(ಕೆಲವು ದಿನಗಳಿಂದ ಕಾಣಿಸದ ನನ್ನ ಬೆಕ್ಕು ಮಹಾರಾಣಿಯ ನೆನಪಲ್ಲಿ)

ಬೆಳೆಯುವ ಬೆಳದಿಂಗಳು, ಒಲವು

ಒಲವೇ,
ಕಟು ನುಡಿಗಳ ನೋವು
ಸುಲಭದಲಿ ಅರಗಿಸಲಾಗದು..
ನಿಜ, ಅಲ್ಲಗಳೆಯುವುದಿಲ್ಲ ನಾನು
ಹಾಗಂತ ಅದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಬೆಳೆಯುವ ಬೆಳದಿಂಗಳಿಗೆಂದೂ ಅಡ್ಡಿಯಾಗದು.
ಕಣ್ಣು ಮಿಟುಕಿಸದೇ ನನ್ನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದವಳು
ಚರ್ಚೆ ಮಾಡದೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಳು.
ನನಗಚ್ಚರಿಯಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ ನೋಡು!

ಮಾಂತ್ರಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ!

ಹಕ್ಕಿಯ ಗೂಡು

ಕಾವು ಕೊಟ್ಟ ಮನಸು

ಮಾಂತ್ರಿಕ ಸ್ಪರ್ಶ!

ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆಗಳ ದಾಟಿದವಳು..

"So many lines are drawn at threshhold...  am I seethe!", she was wondering..

ಅವಳ ದೃಷ್ಟಿ  ಹೊಸ್ತಿಲ ಬಳಿ ಎಳೆದ ರೇಖೆಗಳ ಮೇಲೆ..
ಅವಳಿವಳು ಅವನಿವನು ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ರೇಖೆಗಳನ್ನೆಳೆದು ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ..
ಇವು ಲಕ್ಷ್ಮಣ ರೇಖೆಗಳೇ!

ಅಂಗಣದಾಚೆ ಇರುವವರೆಲ್ಲಾ ರಾವಣರೇ, ಶೂರ್ಪನಖಿಯರೇ?
ಇಲ್ಲಿಲ್ಲ..
ರಾಮನೂ, ಕೃಷ್ಣನೂ ಇರುವರಲ್ಲಿ
ರಾವಣ, ದುಶ್ಯಾಸನರ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ..
ಮತ್ತೆ ಸೀತೆಯೂ, ರಾಧೆಯೂ
ಶೂರ್ಪನಖಿ,  ಮಂಥರೆಯರೆಡೆಯಲ್ಲಿ

ಹೆಜ್ಜೆ ಮೊದಲು ತಡವರಿಸಿತು...
ಆದರೆ,
ತಂಗಾಳಿ ಮುಂಗುರಳ ಸರಿಸಿತು..
ಗಂಧವಿಳಿಯಿತು ಎದೆಯೊಳಗೆ
ರತಿ ಮದನರ ಸಲ್ಲಾಪ ಹೂಗಿಡಗಳೆಡೆಯಲ್ಲಿ..
ದೂರದಲ್ಲಿ ಕೋಗಿಲೆಯ ಪಂಚಮ ಗಾನ..
ಎದೆಯೊಳಗೇಕೆ ಮಿಂಚಿನ ಸಂಚು!

ಒಲವಿನ  ಕರೆಯೇ...
ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರದಲಿ
ದಾಟಿ ನಡೆದವಳು ರೇಖೆಗಳನು..
ಕೊನೆಗೂ ಆತ್ಮಕರೆಗೆ ಮಣಿದಳು!

ಗೋಪಿಯಾದಳು  ಗೋಪಾಲನ ಮುರಳಿಯ ನಾದಕೆ..
ಶಿವೆಯಾದಳು ಸದಾಶಿವನ ಡಮರಿನ ನಾದಕೆ..
ನದಿಯಾದಳು ಸಾಗರನ ಶಂಖ ನಾದಕೆ..
ಬದುಕನ್ನೇ ಪಣಕ್ಕಿಟ್ಟು
ಅಮರಳಾದಳು ಒಲವಿನ ಅಮೃತಕೆ!

ಮೂರ್ತನಾದ ನಿನ್ನಲ್ಲೂ ಕಂಡೆ ಅವನದೇ ಬಿಂಬ!

“Don’t you feel tired!” He inquired.

ಹ್ಮ್.. ಹಿಂದೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದನ್ನೇ ಪುನರುಚ್ಚರಿಸಲು ಇಲ್ಲ ಒಂದಿನಿತೂ  ಬೇಸರ,
   
 “ಒಲವೇ,
ನಿನ್ನ ಹಾದಿಯ ಪಯಣಿಗಳಾಗಲು,
ಇರುವ ನಿನ್ನ ಕರಾರುಗಳಿಗೆಗೆಲ್ಲ
ನನ್ನ ತಕರಾರುಗಳಿಲ್ಲ!”

ಹಾಗೂ ನನಗಿದರದೂ ಅರಿವಿದೆ,
ಒಲವು ಕೊಡಲೂ ಮತ್ತು ಪಡೆಯಲೂ
ಪೂರ್ಣ ಶರಣಾಗತಿ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಸರಿ!

ಅಮೂರ್ತನಾದ “ಅವನಿ”ಗೂ
ಮೂರ್ತನಾದ ನಿನಗೂ ಇದು ಅನ್ವಯ,
ಹುಬ್ಬೇರಿಸಬೇಡ,
ಕಂಡಿರುವೆ ನಿನ್ನಲ್ಲೂ “ಅವನ”ದೇ ಬಿಂಬ!

ಮತ್ತೆ ಮುಗುಳುನಗದೇ ಇನ್ನೇನು ಮಾಡಲಿ!

ಒಲವೇ,

ಮುಗುಳುನಗದೇ ಮತ್ತೇನು ಮಾಡಲಿ,
ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಗಂಟಲು ಹರಿದುಕೊಳ್ಳುವಿಯಲ್ಲ..
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಅದೇ ಹೇಳುತ್ತ, ಗೊಣಗುತ್ತ
ನಿನ್ನ ಸಾಧನೆಯಲ್ಲ ಮಣ್ಣು ಪಾಲಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೇ!

ತ್ಯಾಗ ಬಲದಲ್ಲಿ ತ್ರಿವಿಕ್ರಮನೆತ್ತರಕೆ
ನೀನು ಬೆಳೆದದು ನೋಡುತ್ತಾ
ಕುತ್ತಿಗೆ ಉಳುಕಿದೆ ಅವನದು, ಇವನದು, ಅವರದು..
ಅದರ ಮೇಲೆ ಅಹಂಗೆ ಉಳಿಯ ಧಾಳಿ

ಅವನೊಬ್ಬನೇ ಅಲ್ಲ... ನೋಡು,
ಅವನಂತವರ ದಂಡೇ ಇದೆ ಮುಂದೆ, ಹಿಂದೆ...
ಹೆಣ್ಣು ಮುಷ್ಟಿಯೊಳಗೇ ಇರಲಿ
ಎಂಬ ಹಂಬಲ ಅವರಿಗೆಲ್ಲ

ಮತ್ತೆ ಮುಗುಳುನಗದೇ ಏನು ಮಾಡಲಿ ಹೇಳು!

ಒಲವೆಳೆವ ಗೆರೆಗಳು!

ದಿಂಬಿಗೊರಗಿದ ಅವಳ ಮುಚ್ಚಿದ ಕಣ್ರೆಪ್ಪೆಯೊಳಗಿನ ಕೊಳ ಬಲು ಶುಭ್ರ

ಬೆಳದಿಂಗಳಲಿ ಕುಂಚವನದ್ದಿ ಒಲವೆಳೆವ ತೇಲುವ ಗೆರೆಗಳಲಿ ಆ ಬಿಂಬ ಭದ್ರ!

ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಡ, ನನ್ನೊಲವೇ!

ಒಲವೇ,

ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಡವೇ,
ದೂರದ, ಕೈಗೆಂದೂ ನಿಲುಕದ
ಚುಕ್ಕಿಯ ಹೊಳಪಿಗೆ ಮರುಳಾಗಿ
ಬದುಕು ನಿನ್ನ ಸೆರಗಿನ ಅಂಚಿಗೆ
ಗಂಟು ಹಾಕಿದ ಮುತ್ತು, ಮಾಣಿಕ್ಯಗಳ ಕಡೆಗಣಿಸಬೇಡವೆ,
ಆ ಮುತ್ತು, ಮಾಣಿಕ್ಯಗಳ!

ಕೇಳಿಲ್ಲಿ, ನಿನಗರಿವಿದೆ ತಾನೇ,
ಆ ಚುಕ್ಕಿಯ ವ್ಯಾಪ್ತಿ
ನಿನ್ನ ನನ್ನ ಎಣಿಕೆಗೂ
ಮೀರಿದ್ದು.
ಮತ್ತು ಅದು ನೀಡುವ
ಅನುಪಮ
ಬೆಳಕಷ್ಟೇ ನಮಗೆ
ಸೇರಿದ್ದು!

ಕ್ಷಮೆಯಿರಲಿ ಒಲವೇ,

 

ಒಲವೇ,

ಕ್ಷಮಿಸಿ ಬಿಡು,

ಅಂದಿನ ದಿನ ಹಾಗೇ ಉಳಿದಿದೆಯೆಂಬ ಭ್ರಮೆ..

ಒಂದಿಷ್ಟು ಅತಿಕ್ರಮಿಸಲು ಹೊರಟೆ

ಹ್ಮ್.. ನನ್ನ ನಗುವಿನ ಪಾಲು ನಿನಗೂ ಕೊಡಲಷ್ಟೇ.

ಇರಲಿ ಬಿಡು, ನಿನ್ನ ಬದುಕು ನಿನ್ನದು.

ನೆನಪಿರಲಿ, ನನ್ನ ಒಲವು

ಬದಲಾಗದು..

ನಾನಳಿಯುವರೆಗೂ ನನ್ನಲ್ಲಿಯೇ

ಅದರ ಬೀಡು!

ಕಾಲ ಚಕ್ರ!

ಒಲವೇ,

ಹೌದು, ಈಗೀಗ ದಿನಗಳು ಬಲು ಕಠಿಣ,

ಎಲ್ಲರ ತಪ್ಪುಗಳಿಗೂ ನೀನೇ ಹೊಣೆ ಅನ್ನುವವರೇ ಸುತ್ತಲೂ

ಆಪಾದನೆಗಳ ಬೆಟ್ಟದ ಭಾರ ಇನ್ನು ಹೊರಲಾರೆ

ಎಂದು ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಹೊರಟೆಯಲ್ಲ,

ಸ್ವಲ್ಪ ತಡೆ, ಕೊನೆಯ ಮಾತು ಕೇಳು

ಬಹುಶಃ ನೀನು ಮರೆತಿರುವೆ,

ಕಾಲ ಮತ್ತು ಹಾದಿ, ಬದಲಾಗುವಿಕೆ

“ಆತನ” ನಿಯಮ!

-ರೂಮಿ ಪ್ರೇರಣೆ

When you go through a hard period,

 When everything seems to oppose you,

When you feel you cannot even bear one more minute,

Never give up,

Because it is the time and place that the course will divert.

ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು!

ಒಲವೇ,

“ಅದ್ಯಾವ ನೆಂಟು ನನ್ನದು ನಿನ್ನದು,

ಇರಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ ಬರೇ ಈ ಜನುಮದು!”

ಕಾಲಗರ್ಭ ಅಗೆಯಲು ಹೊರೆಟೆ ನಾನು.

ಒಲವು ನಸುನಕ್ಕಿತು, “ನಿಧಿ ನಿನ್ನದು,

ಮತ್ಯಾಕೆ ಈ ಅನಗತ್ಯ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು!”