ಒಗ್ಗರಣೆಗೊಂದು ಮುನ್ನುಡಿ..

ಒಗ್ಗರಣೆಗೊಂದು ಮುನ್ನುಡಿ..
---------------------

“ಒಗ್ಗರಣೆ ನೋಡು.. ಒಳ್ಳೆದಿದೆ!”

“ಹ್ಮ್, ಕತೆ ಗೊತ್ತು. ಅದ್ಯಾಕೋ ನೋಡ್ಬೇಕಂತ ಅನಿಸಿಲ್ಲ.”

“ನಾನು ಎರಡು ಸಲ ನೋಡಿದೆ!”

“ಅರೇ! ಎರಡು ಸಲ ನೋಡುವಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆದಿತ್ತಾ?”

“ಎರಡನೆಯ ಸಲ ಸ್ನೇಹಳನ್ನು ನೋಡಲು..  “

ತುಂಟನಗೆ ಕಾಣ್ತಿತ್ತು..

ಅಷ್ಟು ಸಾಕಾಯ್ತು.

ನಾಳೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ನೋಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ತಿದ್ದಾಳೆ!

ವೈರಸ್ ಸ್ನೇಹ!

ವೈರಸ್ ಸ್ನೇಹ...
------------------

“Do you know me? Why did you send me a virus infected file? “

 2004ರಲ್ಲಿ ಅದೇ ತಾನೇ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಎ ಬಿ ಕಲಿಯಲು ಆರಂಬಿಸಿದೆನಷ್ಟೇ! ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಹೊಸ ಐಡಿ! ಮೈಲ್ ಅಕೌಂಟ್ ಆರಂಭಿಸಿದ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು.. ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಏರ್‌ಟೆಲ್ (ಆವಾಗ ಟಚ್ ಟೆಲ್) ಫೋನು ಕನೆಕ್ಷನ್ ಹಾಕಿ, ಅವರದೇ ಫ್ರೀ ಐದು ಮೈಲ್ ಐಡಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರದೇ ಪಾಸ್ವರ್ಡ್.. ಅದೇ 123456!!! ಬದಲಿಸಿ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ದರೂ, ಮತ್ತೆ ಬದಲಿಸೋಣ ಅಂತ ಮಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈ ಮೇಲಿನ ಸಂದೇಶ ಹೊತ್ತ ಮೈಲ್ ಬಂದಾಗ ಎದೆ ಧಸ್ ಅಂದಿತು! ಕ್ಷಣ ಮಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಯ್ಯೋ ಇದೆಲ್ಲಾ ಏನು? ಇನ್ನು ಪೋಲಿಸು ಕೇಸು ಆಗುತ್ತಾ! ಮೊದಲ ಚುಂಬನಕ್ಕೆ ದಂತ ಭಗ್ನ!!!

ಬಹುಶಃ ನಾನು ಕೈಗಳೆರಡನು ಜೋಡಿಸಿ 5’6”ದೇಹವನ್ನು ಹಿಡಿಯನ್ನಷ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದು ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಉತ್ತರದಲ್ಲೇ ಕಾಣಿಸಿರಬೇಕು!

ಅದ್ಯಾರೋ ನನ್ನ ಐಡಿಯಿಂದ ವೈರಸ್ ಕಳಿಸಿದ್ದರು! ಜೋಸ್ಲಿನ್ ನನ್ನ ಮಾತನ್ನು ನಂಬಿದರು. ಮೊದಲು ಪಾಸ್‌ವರ್ಡ್ ಬದಲಾಯಿಸಿದೆ.. ನಂತರ ನಮ್ಮ ಮೈತ್ರಿ ಬೆಳೆಯಿತು. ಆಕೆಗೋ ಅದು ಸಹಜ! ನನಗೋ ನಮ್ಮ ಮೈತ್ರಿ ಒಂದು ಅಚ್ಚರಿ!

ಕಂಪ್ಯೂಟರ್‌ನ್ ತಲೆಬುಡ ತಿಳಿಯದವಳು ನಾನು..

ಆಕೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಇಂಜಿನಿಯರ್!

ತನ್ನದೇ ಒಂದು ಐಡೆಂಟಿಯಿರದ, ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಇರದವಳು ನಾನು

ಆಕೆ ಒಂದು ಸಕ್ಸೆಸ್‌ಫುಲ್ ಕಂಪೆನಿಯಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಪದವಿಯಲ್ಲಿರುವವಳು..

ಆದರೂ ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹ ಬೆಳೆಯಿತು.. ಅದೇನೂ ನಿತ್ಯವೂ ಮಾತುಕತೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಹೊಸ ಮಾಹಿತಿ, ಹೊಸ ರುಚಿಯ ಅಡುಗೆ ವಿಧಾನಗಳು..ಹ್ಮ್, ಏನೋ ಒಂದು ನೆವನ ಬೇಕಿತ್ತು!

ನನಗಂತೂ ಈ ಸ್ನೇಹ ಸಿಕ್ಕಿದು ಒಂದು ನಿಧಿ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಾಗೆ ಇತ್ತು.  ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಸ್ನೇಹಗಳಿಗೂ ಅವರು ಬೆಲೆ ಕೊಡಲಿ ಕೊಡದಿರಲಿ, ನಾನಂತೂ ನನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸದ ಹಾಗೆ ಇದಕ್ಕೂ ಗುಡಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದೆ.

ಇವತ್ತು, “ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ, ಬರಲಾ?” ಎಂದ ಜೋಸ್ಲಿನ್ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿಯುಂಟು ಮಾಡಿದಳು!

“ಶೀಲಾ ಬೆಳೆದ ಪರಿ ನನಗೆ ಅಚ್ಚರಿ! ತನ್ನಷ್ಟಕ್ಕೇ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕಲಿತದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದರ ಫಲಿತಾಂಶ ಆಕೆಯ ಮನೆ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ, ಆಕೆಯ ಚಟುವಟಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ! I am very much surprised as well as happy to see her growth!”

ನನ್ನ ಪತಿಯ ಬಳಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದನ್ನು ಕೇಳುವಾಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ದಿನಗಳ ಏಳುಬೀಳುಗಳ ನೆನಪು ಹಸಿರಾಯಿತು. Trial and error... ಸಮಯ ಉಳಿಸಿ, ಹೊಸದನ್ನು ಕಲಿಯುವಾಗ..ಏರುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಾಯದಲ್ಲಿ, ನೆನಪು ಕೈಕೊಡುವ ತೊಂದರೆಯಲ್ಲೂ ಕಲಿಯುವ ಹುಮ್ಮಸ್ಸು ಮಾಸಿರಲಿಲ್ಲ! ಕರ್ತವ್ಯಗಳು, ಮನೆಪಾಠ, ಜತೆಗೆ ಆಗಾಗ ಸಿಗುವ ಪೈಂಟಿಂಗ್ ಕೆಲಸಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ವಹಿಸುವುದರ ಜತೆಗೆ ಬ್ಲಾಗ ಬರಹ ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬ್ಲಾಗ್ ಓದು, ಜತೆಗೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್ ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬರಹ ಮತ್ತು ಫೋಟೊಗ್ರಾಫಿಗೂ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟಿತು!

“Shiela, I know secret of your beauty! Your inner happiness reflects .. that’s it!”

ಒಪ್ಪಿದೆ ಜೋಸ್ಲಿನ್ ಮಾತನ್ನು!

ಹೀಗೇ ವೈರಸ್ ಒಂದು ಸ್ನೇಹಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ರೆ ಯಾರೂ ನಂಬಲಾರರು!

ಸ್ನೇಹ-3

ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕೆ..

ಸಮಾನ ಮನಸ್ಕರದಾಗಿರಲೇಬೇಕೆ..

ಕರೆದಾಗಲೆಲ್ಲ ಓಗೊಡಲು ಮನಸಾಗದಿರಬಹುದೇ..

ಮನಸು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಸಂಹನವೇ..

ನನಗೋ ಗೊಂದಲ..

ಹೇಳು ಯಾವುದಕೆ ಸ್ನೇಹವೆನ್ನುವೆವು?

ಸ್ನೇಹ.. ಒಲವು.. ರಾಗ.. ಸೆಳೆತ..

ಎಲ್ಲವೂ ಮಿಳಿತ..

ಹೇಳು ಆತ್ಮವೇ, ಹೇಳು..

ಸ್ನೇಹಕೆ ಕಟ್ಟುಪಾಡುಗಳುಂಟೆ?

ಕುಳ್ಳಿರಿಸುವೆಯೋ ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ..

ರಕ್ತ ಸಂಬಂಧಗಳಂತೆ ಹಂಗಿಲ್ಲದ ಬಂಧ..

ನಾ ನಿನಗೆ ನೀ ನನಗೆ ಆಗುವೆನೆನ್ನುವ ಗೋಜಿಲ್ಲ..

ಅಜರಾಮರವೋ ನನ್ನ ನಿನ್ನ ಬಂಧ..

ನಾ ತಪ್ಪಿದರೆ ತಿದ್ದು..

ನನ್ನನೊಪ್ಪಿಸುವೆ ಈ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ..

ನೀನೊಪ್ಪಿದರೆ ನಾನೂ..

ಇರಲಿ ನಿತ್ಯ ಸಂವಹನ..

ಕಿವಿಯಾಗಬೇಕೆಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕೂಗು ಬಿಡೊಮ್ಮೆ

ಬರದೆ ಇರಲಾರೆ ಕರೆದರೊಮ್ಮೆ..

ನಿತ್ಯ ಬದಲಾಗುತ್ತಿರುವ ಜಗದಲಿ

ಎಂದೂ ಬದಲಾಗದೇ ಇರಲಿ

ನಮ್ಮೀ ಸ್ನೇಹ ಸಂಬಂಧ

ಇರಲಿ ಸೂರ್ಯಚಂದ್ರರಂತೆ ಅಜರಾಮರ!

ಸ್ನೇಹ-2

ಸೂಜಿ ಮೊನೆಯ ಸೆಳೆತನವು ಇರಲಾ ಸ್ನೇಹದಲಿ

ಗುರುತ್ವಾಕರ್ಷಣೆ ಅನ್ನಬೇಕೆ.

ಮನಸಾರೆ ಒಪ್ಪಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ..

ಹೃದಯ ಒಪ್ಪಿತು,, ಬುದ್ಧಿ ಅಂಗೀಕರಿಸಿತು

ಮುಂದೆ ಯಾವ ಅಡ್ಡಿ ಆತಂಕಗಳಿಲ್ಲ..

ಗುಣ ಅವಗುಣನಳೆಯುವ ಗೋಜಿಲ್ಲವಲ್ಲ..

ಒಂದೇ ಒಂದು ಮಾತು,

ಕೇಳು  ನನ್ನ ಸ್ನೇಹವೇ

ನಾ ನಿನ್ನ ತೂಕಕ್ಕಿಡಲಾರೆ..

ನೀನೂ ನನ್ನ ಹಾಗೆ ಮಾಡಲಾರೆ

ಕಾಯಗಳ ಲೆಕ್ಕವೇ ಸಲ್ಲ..

ಆತ್ಮಗಳೇ ಒಪ್ಪಿ ಒಂದಾಗಿವೆ..

ರೂಪ, ಅಂತಸ್ತು, ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ, ಲಿಂಗ, ವಯಸ್ಸು..

ಯಾವುದರ ಹೊದಿಕೆ ಸಲ್ಲ..

ನೀನೂ ನಾನೂ ಒಪ್ಪಿದೆವಲ್ಲ..

ಸ್ನೇಹ-1

ವ್ಯಾಖ್ಯಾನದ ಪರಧಿಯೊಳಗಿಡಲೇ..

ನನ್ನೊಲವ...

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹವ,,

ಅಪರಿಮಿತ ಅವನು

ನೋಡಲೋ ವಾಮನ

ಹೆಜ್ಜೆಯಿಟ್ಟರೆ ವ್ಯಾಪಿಸುವ ಮೂರ್ಲೋಕ

ಸಮಾಯಾಸಮಯಗಳ ಪರಿವೆಯಿಲ್ಲ

ಕರೆದರೆ ಓಗೊಡದವನಲ್ಲ

ಪಡೆದ ನಾನು ಧನ್ಯಳೋ

ಸ್ನೇಹವೇ ಧನ್ಯವೋ?

ಆತ್ಮ ಗೆಳೆಯ/ತಿ...

ನಮ್ಮ ಹೃದಯದ ಬೀಗದ ಕೀಲಿ ಮತ್ತು ಬೀಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುವ,  ಬೀಗ ಹಾಗೂ ಬೀಗದ ಕೀಲಿ ಇರುವವನೇ/ಳೇ  ಆತ್ಮದ ಗೆಳೆಯ/ತಿ.

 ಎಂದು ನಾವು ಯಾರ ಕೈಗೆ  ಬೀಗದ ಕೈಗೆ ಒಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಿಂದ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದ್ದೇವೆಯೆಂದು ಭಾವಿಸಿಕೊಳ್ಳುವೆವೋ,   ಅಂದೇ ನಮ್ಮಾತ್ಮವನ್ನು ನೋಡಬಲ್ಲೆವು, ಅನುಭವಿಸಬಲ್ಲೆವು.

ನಾನು ನಾವಾಗಿಯೇ ಬದಲಾಗುವೆವು..

ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಪರಮಾತ್ಮನ ಅರಿವನ್ನೂ ತಿಳಿಯುವೆವು.

ನಮ್ಮೊಲವು ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವಾಗಿಯೇ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು.. ಹೊರತು ನಾವಲ್ಲದ ನಮ್ಮನಲ್ಲ.

ಅನುರಾಗ ಆಳವಾದಂತೆ ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಆವರಿಸಿದ ಪರದೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುವವು.

 ನಮ್ಮ ಸುತ್ತಲಿನ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ಪರಿವಿಲ್ಲದೆ, ನಾವು ನಮ್ಮತನದ ಸಗ್ಗದಲ್ಲೇ ತೇಲುವೆವು.

ಆತ್ಮ ಗೆಳೆಯ/ತಿ ಎಂದರೆ ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಭಾವಗಳ ಸಹಪಾಲುದಾರ/ಳು, ನಮ್ಮ ಭಾವಗಳ ಗತಿಯನರಿತವನು/ಳು!

ಒಲುಮೆಯ ಭಾವದ ಗಾಳಿಪಟಗಳು ವಿರುದ್ಧ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದ ಹೊರಟರೂ  ಮುಗಿಲ ಅಂಗಣದಲಿ ಮಿಲನವಾಗದೇ ಇದ್ದಿತೇ!

 ಆತ್ಮ ಗೆಳೆಯ/ತಿ  ಬದುಕಿಗೆ ಉಸಿರು ನೀಡಿ ಬದುಕಿಸುವವನು/ಳು!
-ಭಾವಾನುವಾದ (ರಿಚಾರ್ಡ್ ಬಾಶ್)

“A soul mate is someone who has locks that fit our keys, and keys to fit our locks. When we feel safe enough to open the locks, our truest selves step out and we can be completely and honestly who we are; we can be loved for who we are and not for who we’re pretending to be. Each unveils the best part of the other. No matter what else goes wrong around us, with that one person we’re safe in our own paradise. Our soul mate is someone who shares our deepest longings, our sense of direction. When we’re two balloons, and together our direction is up, chances are we’ve found the right person. Our soul mate is the one who makes life come to life. ” ― Richard Bach

ಸ್ನೇಹ...

ಹೊಸ ನೀರು ಬಂದಾಗ ಹಳೆಯ ನೀರನ್ನು ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದಂತೆ...

ಬಹುಶಃ ಸ್ನೇಹವೂ ಹಾಗೆ ಏನೊ..

ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಗಳ ಮೋಡಿ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹಕ್ಕಿರುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ!

ನಾನು, ಅವನು ಮತ್ತು ಒಲವು!

“ನೀನು ’ಒಲವು’ ಎಂದು ಸಂಭೋದಿಸಿ ಬರೆಯುವುದು  ನಂಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು!”

ಅವನು ಮೊನ್ನೆ ಸಿಕ್ಕಾಗ ಹೇಳಿದ.

ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಮಂದಹಾಸ ಬೀರಿದೆ. ಇಂತಹ ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ ಬರಹಗಳು ಹೆಚ್ಚಿನವರ ಮನಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ.. ಅದರಲ್ಲೇನು ವಿಶೇಷವಿಲ್ಲ. ಹಲವು ಕವಿ ಕವಯಿತ್ರಿಯರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಸಬ್ಜೆಕ್ಟ್ ’ಪ್ರೀತಿ, ಪ್ರೇಮ’!

“ಥಾಂಕ್ಸ್.. ನಿಂಗಿಷ್ಟವಾಯ್ತಲ್ಲ!”

“ಹೇ, ನಿನ್ನದು ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ ಕಣೇ! ಅದಕ್ಕೆ ನನಗಿಷ್ಟವಾಯಿತು!”

’ಭಿನ್ನ! ನನ್ನ ಬರಹ! ಇವ ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಪೆದ್ದ.. ’

ಹಾಗಂತ ನಾನಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ರೂ ನಂಗೊತಿತ್ತು.. ಅವನು ಒಳ್ಳೆ ಓದುಗ! ಬಹಳಷ್ಟು ಕವನಗಳನ್ನು ಓದಿದವ.. ಸ್ವತಃ ಒಳ್ಳೆ ಬರಹಗಾರ.. ಅನೇಕ ವರ್ಷದಿಂದ ಆಂಗ್ಲ ಹಾಗೂ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಬರೆದ ಅನುಭವಿ!

“ಯಾಕೆ ನನ್ನ ಬರಹ ಭಿನ್ನ ಅಂತ ಕಾಣಿಸಿತು?”

“ಮೊದಲಾಗಿ ನೀನು ಒಲವನ್ನೇ ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಮಾತನಾಡುವುದು ನನಗೆ ವಿಶೇಷವೆನಿಸಿತು. ಭಾರ ಶಬ್ದಗಳ ಹೊರೆಯಿಲ್ಲ.. ಸೀದಾ ಸಾದಾ ಮಾತು.. ಸೀದ ಹೃದಯದಿಂದ ಬಂದಿದೆ.. ಯಾರನ್ನೂ ಮೆಚ್ಚಿಸುವ ಲಾಲಸೆಯಿಲ್ಲ ಬರಹಗಳಲ್ಲಿ.. “

ಬೆರಗಾದೆ, ನನ್ನ ಬರಹವನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದ ರೀತಿ.. ಇವನೇನಾದರು ನನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆಯೇ ಅಂತ ಅನಿಸಿತು!

’ಈಗ ಕೇಳುತ್ತಾನೆ.. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ಕೇಳುವ ಪ್ರಶ್ನೆ.. ಯಾರದು ಒಲವು ಅಂತ’
ಅಂದ್ಕೊಂಡೆ!

“ಹೇ, ನಾನು ಕೇಳೊಲ್ಲ ಒಲವು ಯಾರು ಅಂತ! ನಂಗೊತ್ತು.. ನಾನು ಸ್ವತಃ ಒಲವನ್ನು ಆರಾಧಿಸಿದವನು! ನಿನ್ನ ಬರಹಗಳು ಒಲವಿನ ಜತೆ ನೇರ ಸಂವಾದಕ್ಕಿಳಿಯುತ್ತವೆ! ಒಲವಿನ ಜತೆ ನಿನಗಿರುವ ನಿಷ್ಠೆ, ಆರಾಧನಾ ಭಾವ ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುತ್ತಾ.. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಒಲವು ನಿನ್ನ ನೋವಿಗೂ, ನಲಿವಿಗೂ, ನಿನ್ನೊಳಗಿನ ನಿನ್ನ ಅನಾವರಣಕ್ಕೂ ಕಾರಣವಾಗಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನು ತೋರುತ್ತವೆ.. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಒಲವಿನ ಜತೆ ವಾದ ವಿವಾದ, ಸಂಘರ್ಷ, ದೂರು.. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಯಾವುದೇ ಅಲಂಕಾರದ ಮೊರೆ ಹೋಗದೇ ನೇರವಾಗಿ ಒಲವಿಗೆ ತಲುಪಿಸುವಿ!”

“ನನಗನಿಸುತ್ತೆ.. ನಿನ್ನ ತಪಕ್ಕೆ ಒಲವು ಒಲಿದಿದೆ.. ನೀ ಹೇಳುವಂತೆ ನೀ ಬರಹಗಾರ್ತಿಯಲ್ಲ! ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಿನಗೂ ನೀ ಹೇಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವೆಯೆಂಬುದೇ ರಹಸ್ಯದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತೆ ಅಂದಿರುವಿ! “

ಇವನು ನನ್ನ ರಹಸ್ಯವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿದಿದ್ದಾನೆ. ಇದೆಲ್ಲಾ ಒಲವಿಗಾಗಿ ನಾ ಮಾಡಿರುವ ತಪದ ಫಲ. ನನ್ನೆದುರೇ ಇದ್ದಿದ್ದರೂ ಆಗ ಭಾವಕ್ಕೆ ನಿಲುಕದ ಒಲವು ಇದೀಗ ನನಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ನನ್ನ ಜಗನ್ಮೋಹನ, ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ, ಎಲ್ಲದರಲ್ಲೂ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ! ರಾಮಕೃಷ್ಣ ಪರಮಹಂಸರು ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಗೋಪಿಯರ ಭಾವ ತಳೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅಂತಹ ಭಾವದಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣನ ಜತೆ ರಾಸಲೀಲೆಯನ್ನು ಅನುಭವಿಸಿದರಂತೆ.. ಹಿಂದೆ ಇದೆಲ್ಲಾ ಓದಿ ಧನ್ಯತೆ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಇಂದು ರಾಧೆಯಾಗಿ ಪ್ರೇಮ  ಭಾವೋನ್ಮಾದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಅದರ ಅನುಭವವನ್ನು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

“ನಿಜ ಹೇಳಲಾ, ನಿನ್ನ ಬರಹಗಳ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ನೋಡಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಪೂರ್ವಗ್ರಹವಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದೀಗ ನೀನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗಿರುವಿ!”

“ನೀನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಗೌರವಾರ್ಹಳು, ಕ್ರೀಡಾಮನೋಭಾವದಳು, ಹಾಸ್ಯಪ್ರವೃತ್ತಿಯವಳು, ಬುದ್ಧಿವಂತೆ, ಸರಳೆ, ಆಧುನಿಕತೆ ಮತ್ತು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಎರಡನ್ನೂ ಮಿತವಾಗಿ ಬೆರೆಸಿದ ಮನೋಭಾವವುಳ್ಳವಳು!”

ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೂ ಕೇಳಿದ ಟೀಕೆ, ಟಿಪ್ಪಣಿ, ಕೊಂಕು ಮಾತುಗಳ ನೋವು ಮರೆತು ಹೋಯಿತು. ಇದ್ದಾರೆ ನನ್ನೊಳಗಿನ ನನ್ನನ್ನು ಅರಿತವರು ಇನ್ನೂ ಈ ಲೋಕದಲ್ಲಿ...

ಮೌನ-ಮಾತು; ಒಂದು ಮಂಥನ!

“ಆಗ ಅದೇ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಹೇಗಿದ್ದಿಯೋ ಈಗ್ಲೂ ಹಾಗೆ ಇದ್ದಿಯಾ”

ಅವಳ ಮೆಸೇಜು!

ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಅನಿಸದೇ ಇದ್ದಿತೇ.. ಎದ್ದು ಕನ್ನಡಿಯಲೊಮ್ಮೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡೆ. ಹೌದಲ್ವ!  ಬೆಳ್ಳಿ ಕೂದಲು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣ್ತಿತ್ತು.. ಮೈ ಒಂದಿಷ್ಟು ಅಗಲವಾಗಿದೆ. ಅದು ಬಿಟ್ರೆ ಮತ್ಯಾವ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಕಾಣದುದರಿಂದ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು.

“ಥಾಂಕ್ಸ್.. ಒಂಚೂರು ದಪ್ಪ ಆಗಿದ್ದೇನೆ ಕಣೇ!”

ನನ್ನ ಉತ್ತರ.

“ಅರೇ, ನಿನ್ನ ರೂಪದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದಲ್ಲ.. ನಿನ್ನ ಸ್ವಭಾವದ ಬಗ್ಗೆ.. “

ಟುಸ್ ಆಯ್ತು ನನ್ನ ಖುಷಿಯ ಫುಗ್ಗೆ!

ನಾನು ಉತ್ತರಿಸಲಿಲ್ಲ..

“ನೀನು ಹೋಗ್ತಿಯಲ್ಲ ಕೆಲವೆಲ್ಲ ಸಮಾಜ ಉದ್ಧಾರ ಕಾರ್ಯಗಳಿಗೆ.. ಅಲ್ಲಿಗೆ ನಾನೂ ಬರ್ತಿದ್ದೆ. ನೀನೊಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ದಪ್ಪ ಮುಖ ಮಾಡ್ಕೊಂಡು ಕುತ್ಕೊಂಡಿದನ್ನು ನೋಡ್ಕೊಂಡು ನಂಗೆ ಹಳೇ ದಿನಗಳು ಜ್ಞಾಪಕ್ಕೆ ಬಂದವು!”

ಯಪ್ಪಾ! ಯಾರೆಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನು ಹೀಗೆ ಗಮನಿಸ್ತಾರೋ ಅಂತ ಅನಿಸಿ ಮುಜುಗರವಾಯ್ತು! ಈ ಗೆಳತಿ ನನ್ನ ಜೂನಿಯರ್ ಆಗಿದ್ಲು. ಬರೇ ಮುಖ ನೋಡಿ ಅರಳಿಸುವಷ್ಟು ಪರಿಚಯವೇ ಹೊರತು ಮಾತನಾಡಿರಲಿಲ್ಲ.. ಸರಿ ಸಮಾರು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳು ಅದೇ ಸ್ಕೂಲು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಕಲ್ತೂ!

“ನಂಬ್ತಿಯೋ ಬಿಡ್ತಿಯೋ ನಿಂಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು, ನಾನು ನಿನ್ನ ನೋಡಿದಾಗಿನಿಂದ ನಿನ್ನ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿದ್ದೆ! ನಿನ್ನ ಉದ್ದ ಜಡೆ, ಗಂಭೀರ ನಡೆ.. ಅದೇ ಏನ್ ಸ್ಪೀಡ್ ನಲ್ಲಿ ನಡಿತಿದ್ದಿಯೋ ಮಹರಾಯ್ತಿ! 100 ಮೀಟರ್ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಓಡುವಂತೆ ನಡೆಯುವುದಿತ್ತು ನೀನು.. ಈಗಲೂ ಹಾಗೆ ನಡಿತಿಯಲ್ವಾ!“

“ನೀನು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ ಅದೇ ಪ್ಯಾರಚೂಟ್ ಅಂತ ನಾನು ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸು ಕರಿತಿದ್ವಿ.. ತುಂಬಾ ನೆರಿಗೆಗಳಿರುತ್ತಿದ್ದ ಉದ್ದ ಅಂಗಿ... ನಂಗಿನ್ನೂ ಬಣ್ಣನೂ ಜ್ಞಾಪಕಕ್ಕಿದೆ!”

ದಂಗಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ! ಆಗಿನ ಅವಳ ಮುಖ ನನ್ನೆದುರಿಗೆ ತೇಲಿತು! ಹಾ! ಇವಳು ಅಷ್ಟೇನು ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಎರಡು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ನಾನು ಇವಳನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಗುರುತಿಸಿದ್ದೆ.  ಮುಖ ತುಂಬಾ ನಗೆ ಹರಡಿ ನನ್ನ ಬಳಿ ಬಂದು ಬಾಯಿ ತುಂಬಾ ಮಾತನಾಡಿ ನಂಬ್ರ ಪಡೆದಿದ್ದಳು!

ಆಪಾದನೆಗಳು ಸುರಿದವು ನನ್ನ ಮೇಲೆ.. ಹೌದು, ಅಲ್ಲಗಳೆಯೊಲ್ಲ ನಾನು! ಒಂಟಿ, ಮೌನಿಯಾಗಿದ್ದೆ ನಾನು. ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು.. ಅವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಾನು ಯಾರಿಗೂ ಅರ್ಥಮಾಡಿಸಲಾರೆ.

“ಲೇ, ನಾನೂ ಬದಲಾಗಿದ್ದೇನೆ ಕಣೇ! ಈಗಂತೂ ತುಂಬಾ ಮಾತನಾಡುತ್ತೇನೆ.. ಬಾಯಿ ತುಂಬ ನಗುತ್ತೇನೆ..  ಬದುಕನ್ನು ಬಹಳಷ್ಟು ಎನ್ ಜಾಯ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ!”

“ಬಹಳಷ್ಟು ಬದಲಾಗಿದೆ ನನ್ನ ಲೋಕ.. ನನ್ನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಸಹಮನಸ್ಕರ ಆಗಮನವಾಗಿದೆ. ನಾನೀಗ ಹೊಸ ಭಾವ ಲೋಕದಲ್ಲಿದ್ದೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಮೌನಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದವಿಲ್ಲ.. ಮಾತುಗಳ ವರ್ಷ, ನಗೆ ಬುಗ್ಗೆ ಚಿಮ್ಮುತಿದೆ ನನ್ನ ಬದುಕಲ್ಲೀಗ!”

“ನೋಡಿರುವಿಯಲ್ಲಾ ನನ್ನೀ ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಆಮ್ಲಜನಕವೀಗ.. ನನ್ನ ಭಾವಗಳ ಮಸಾರೆ ಒಪ್ಪಿ ಚಾಚಿ ಬಂದಿರುವ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ನಾನಡಗಿರುವೆನೀಗ! ನೀನ್ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಮೌನ ಯುದ್ಧ; ಮಾತು ಶಾಂತಿ!”

 ನಗೆ ಮುಖಗಳನ್ನು ಗಾಳಿ ಹೊತ್ತು ತಂದಿತು! ಮನದಂಗಳದಲ್ಲಿ ಪಾರಿಜಾತ ಚೆಲ್ಲಾಡಿತು!

ಪ್ರವಾಸ ಕಥನ!

       “ಕದಿ ಇಲ್ಲಾ ಎಳೆ.. ಬೇಡು.. ಏನ್ ಆಗುತ್ತೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡು. ಆದ್ರೆ ಕೆಮರಾ ಇಲ್ಲದೆ ಪ್ರವಾಸಕ್ಕೆ ಹೋಗ್ಬೇಡ!”

ಕೆಮರಾ ಸರಿಯಿಲ್ಲವೆಂದು ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿ.. ದುಃಖದಲ್ಲಿದ್ದ ನನ್ನ ಮುಖದಲ್ಲೂ ನಗೆ ಹರಡಿಸಿತು ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಗೆಳೆಯನ ಮಾತು!

ಹೂಂ, ಬದುಕು ಮತ್ತೊಂದು ತಿರುವಿಗೆ ತಿರುಗಿತ್ತು.. 

’ಮುಂಜಾನೆ’ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತ ಬರೆಯುತ್ತಾ.. ಹೊಸ ಬಾಂಧವ್ಯ ಹುಟ್ಟಿತ್ತು! ಮುಖಪುಟದಲ್ಲಿ ಬರೇ ಮುಖಗಳ ಪರಿಚಯದಲ್ಲೇ ಹೊಸ ನೆಂಟುಗಳ ಉದಯವಾಗಿತ್ತು.

ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಆಹ್ವಾನದ ಸಮಯದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕೆಮರಾ ತೊಂದರೆಗೆ ಸಿಲುಕಿತ್ತು.. ಕುಂಟಿ, ಕುರುಡಿಯಾದೆನೆಂಬ ಭಾವ ಕಾಡಿತ್ತು.. ಮನದ ಮಾತು ಕೇಳಿದ ಮಿತ್ರ ತನ್ನ ಕೆಮರಾ ನೀಡುವ ಆಶ್ವಾಸನೆಯಿತ್ತ.. ಏನಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಕೆಮರಾವಿಲ್ಲದ ಭಾವ ಮೆರವಣಿಗೆಯುದ್ದಕ್ಕೂ ನನ್ನನ್ನು ಆಗಾಗ ಕಾಡಿತ್ತು!

ಮುಂಜಾನೆಯ ಮೆರವಣಿಗೆಯ ಪ್ಲಾನು ನನ್ನನ್ನೂ ಸೆಳೆದು ಸೀತಾನದಿಯಲ್ಲಿ ಕಾಲಾಡಿಸುವ ಕನಸನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿತು.

ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಕಿಣಿ ಕುಟುಂಬದವರ ಆತಿಥ್ಯ ಕೊಂಕಣಿಯವರೆಂದರೆ ಬರೇ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಮನೋಭಾವದವರು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಹೃದಯ ವೈಶಾಲ್ಯದವರೂ ಇದ್ದಾರೆಂದು ತೋರಿಸಿತು!  

ಆರಾಮವಾಗಿ ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಾ ಹಳೆಯ ಕನ್ನಡ ಹಾಡು, ಭಾವಗೀತೆ ಕೇಳುವುದು ನನ್ನ ಹವ್ಯಾಸ ಅಂತ ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆನಾದದರೂ ಪ್ರವಾಸ ಹೋಗುವುದೇ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದಾಗ.. ಹವ್ಯಾಸ ತೊಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿತ್ತು!  ಮೆರವಣಿಗೆದುದ್ದಕ್ಕೂ.. ನಾನು ಮತ್ತು ನಳಿನಿ ಗುಣುಗುಣಿಸುತ್ತಾ ಹಾಡು ಕೇಳಿದ್ದು ಕನಸಲ್ಲ ಅಂತ ತಿಳಿಯಲು ನಾನು ನನ್ನನ್ನೇ ಚಿವುಟಿ ನೋಡಿಲ್ಲ ಅಷ್ಟೇ!

 ನೀಲಾಗಸದಲ್ಲಿ ಹರಡಿದ್ದ ಹತ್ತಿ ಉಂಡೆಯಂತ ಮುಗಿಲುಗಳನ್ನು ಕಂಡಾಗಲೆಲ್ಲಾ ಅವುಗಳ ಮೇಲೆ ಮಲಗುವ, ತೇಲುವ ಕನಸುಗಳು..

ಅರೇ, ಕುಂದಾದ್ರಿಯ ಬೆಟ್ಟದ ಮೋಡದ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನಾನು!!!

ಅಲೌಕಿಕ ಆನಂದ.. ಮಾತಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗಲೊಪ್ಪದ ಭಾವ!!!

ಕ್ಷಣ ಮನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಬೆಟ್ಟದ ಮುಗಿಲಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲು ಒತ್ತಾಯಿಸಿತು..

ಮತ್ತೆ ಈ ಲೌಕಿಕ ಬಂಧನಕ್ಕೆ ಹೋಗಲೊಪ್ಪಲಿಲ್ಲ..

ಹ್ಮೂಂ, ಕ್ಷೀಣವಾಗಿ “ಅಮ್ಮಾ ಅಮ್ಮಾ.. “ ಕರೆ!

ಯಾವತ್ತೂ ಹಳೆ ಮನೆಗಳ ಮೇಲೆ ವಿಪರೀತ ಮೋಹ! ಮುಂಡ್ಕೂರಿನ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ಕಂಬಗಳ ಕೆತ್ತನೆಗಳನ್ನು ಅದೆಷ್ಟೋ ಸಲ ಅಪ್ಪಿ ಮುತ್ತಿಕ್ಕಿದ್ದೂ ಇತ್ತು. ಆಗುಂಬೆಯಲ್ಲಿ  ಹಳೆ ಸಾವುಕಾರರ ಮನೆಯ ವೈಭವದ ದರ್ಶನ... ಮನ ಅಜ್ಜನ ಮನೆಯ ನೆನಪಿನಿಂದ ಆರ್ದ್ರವಾಯಿತು!

ಉಡುಪಿಯಲ್ಲಿ ಬದ್ರಿ ಮತ್ತು ಅಮಿತ ಮತ್ತವರ ಮಗಳ ವಾತ್ಸಲ್ಯ ಆದರಾತಿಥ್ಯ.. ಶಿವಳ್ಳಿನೋ.. ಹವ್ಯಕ ಬ್ರಾಹ್ಮಣರದೋ.. ತಿಳಿದಿಲ್ಲವಾದರೂ ಮುಗಿಯದ ಮೆನು ತುಂಬಿದ ಭೋಜನ... ಮತ್ತೊಂದು extra ಹೊಟ್ಟೆ ಇದ್ರೆ ಒಳ್ಳೆದಿತ್ತು ಅನ್ನಿಸಿತ್ತು! ಸ್ವಭಾವತಃ ಅಷ್ಟೊಂದು ಭೋಜನ ಪ್ರಿಯಳಲ್ಲದ ನಾನೂ ಆ ದಿನ ಬಹಳ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟು ತಿಂದಿದ್ದೆ!

ಒಂದಕ್ಕಿಂತಲೂ ಮತ್ತೊಂದು ಚಂದ ಹಳೆಯ ಮನೆಗಳ ದರ್ಶನ.. ವಿಜಯನಾಥ ಶೆಣೈ ಅವರ ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನ ವಾಸ್ತುಶಿಲ್ಪಗಳ ಪುನರುತ್ತಾನದ ಕೆಲಸ.. ಅವುಗಳನ್ನು ಮಣಿಪಾಲದ ಹೆರಿಟೇಜ್ ಗ್ರಾಮದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಬಗ್ಗೆ.. ಅಲ್ಲದೆ ಅವರ ಸಂಗೀತ ಪ್ರೇಮದ ಬಗ್ಗೆನೂ ಓದಿ ತಿಳಿದಿದ್ದವಳಿಗೆ ಅವರನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡುವ ಆಸೆಯಿರದೇ! ಅದೂ ಸಾಧ್ಯವಾದಾಗ ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟ ಇನ್ನೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಕೆಟ್ಟಿಲ್ಲವೆಂದು ನಂಬಿದೆ! ಅದೂ ನಾನು ಬಹು ಮೆಚ್ಚುವ ಗೌರೀಶ್ ಕಾಯ್ಕಿಣಿಯವರ ಪುತ್ರ ಜಯಂತ್ ಸರ್ ಮತ್ತೆ ಸ್ಮೀತಾ ಅವರೊಂದಿಗೆ!!!

ತಣ್ಣಗಿನ ಮಜ್ಜಿಗೆ ಕುಡಿಸಿ ಮನ ತಣ್ಣಗೆ ಮಾಡಿದರೇನೋ ಹೌದು.. ಅದಕ್ಕಿಂತ ವಾತ್ಸಲ್ಯದಿಂದ ನಮ್ಮಂತಹ ಅಲ್ಪರನ್ನೂ ಅಪ್ಪಿ,

 “ಬರೀರಮ್ಮಾ.. ಬರೆದು ಬರೆದು ಮೇಲೇರುವಿರಿ.. ಸಾಹಿತ್ಯದರಮನೆಯ ಮೆಟ್ಟಲನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹತ್ತಿ!”  

ವೈದೇಹಿ ಅಂದಾಗ ಕಣ್ಣು ಕಟ್ಟೊಡೆಯದಂತೆ ಇರಲು ಚಡಪಡಿಸಿದೆ!

ಕೊನೆಯದಾಗಿ.. ಇದಾಗಲೇ ಸಂಗೀತ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ತನ್ನದೇ ಸ್ಥಾನ ಭದ್ರಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಮಹಾಲಕ್ಷ್ಮಿ ಶೆಣೈ.. ತನ್ನ ಮಾಧುರ್ಯ ಭರಿತ ಸ್ವರದಿಂದ ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ನಯ ವಿನಯ ನಡವಳಿಕೆಯಿಂದಲೂ ಮನದಲ್ಲಿ ನೆಲೆ ನಿಂತಳು!

ಯಾರಿಗುಂಟು ಯಾರಿಗಿಲ್ಲ.. ಇಂತಹ ಅದೃಷ್ಟ!!!

ಮಾನವೀಯತೆ ಕೊನೆಯುಸಿರು ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಇದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದವಳಿಗೆ ಅದಿನ್ನೂ ನಳನಳಿಸುತ್ತಿದೆ.. ಅಂತ ತೋರಿಸಿದ ಮುಂಜಾವಿಗರೇ ನಿಮಗೆ ಇಗೋ.

||ನನ್ನ ನಮೋ ನಮಃ||

ನನ್ನವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕರೆ- ನನ್ನ ಸಗ್ಗ!

“GM J”

ಮಗನಿಂದ ವಾಟ್ಸ್ ಆಪ್ ನಲ್ಲಿ ಮೆಸೇಜು!

“ನಾನು ಯಾರಪ್ಪಾ ನಿನಗೆ?”

ನನ್ನ ಪ್ರತ್ಯುತ್ತರ!

“Gud mrng Amma J”

ತಪ್ಪರಿವಾಗಿತ್ತವನಿಗೆ!

ಜನವರಿ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಅಫಘಾತವಾದ ನಂತರ ಅವನು ನನಗೆ ಪೂರ್ವಾಹ್ನ ಮತ್ತು ರಾತ್ರಿ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುವಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ! ಅದರಂತೆ ಅವನು ಕಳುಹಿಸಿದ ಮೊದಲ ಸಂದೇಶದಲ್ಲಿ ’ಅಮ್ಮ’ ಇರಲಿಲ್ಲ!

ಅಮ್ಮ ಇರದ ಸಂದೇಶವೆಂದೂ ನನಗಲ್ಲ.. ಎಂಬ ಸ್ಪಷ್ಟ ಸಂದೇಶ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.  ಅದನ್ನು ಇಂದಿಗೂ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಅವನು! ಪ್ರತೀ ಮೆಸೇಜು ’ಅಮ್ಮ’ದಲ್ಲಿ ಪ್ರಾರಂಭ ಅಥವಾ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ! ನನ್ನೆದುರೇ ನಿಂತು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆಂಬ ಭಾವ ನನಗೆ!

ಮಗಳಿಗೂ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿರುವಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೇ ಅಮ್ಮನ ನೆನಪಾಗುತ್ತದೆ..

“mom J” ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟು ನನ್ನ ಮೊಬೈಲನ್ನು ಮನವನ್ನೂ ಬೆಳಗಿಸುತ್ತದೆ!

ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಬರುವ ಗೆಳತಿಯ ಸಂದೇಶಗಳೂ... sheeelaaa.. ಎಂದು ಉದ್ದಕ್ಕೂ ಎಳೆದು ಮುಗಿಯುವಾಗ ಮತ್ತೆ ಹಳೆಯ ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳು ಹಸಿಯಾಗುತ್ತವೆ.. ಮೈಮನಸ್ಸು ಅರಳುತ್ತದೆ!

ನನ್ನವರ ಪ್ರೀತಿಯ ಕರೆಯಲ್ಲೇ ನನಗೆ ಸಗ್ಗ ತೋರುತ್ತದೆ!

20-08-2013

ಸಂಬಂಧ!

ಮನುಷ್ಯ ಮೂಲತಃ ಒಂಟಿಯೇ. ಅವನ ಬದುಕು ವಿಷಾದದಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತದೆ. ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಬಂಧುಗಳು, ಪ್ರೀತಿಪಾತ್ರರು ಅದನ್ನು ಸಹನೀಯವಾಗುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅಂತವರ್ಯಾರೂ ಅವನ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋದರೆ, ಇದ್ದವರು ಅರ್ಧದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಹೋದರೆ? ಬದುಕಿಗೆ ವಿದಾಯ ಹೇಳಬೇಕೆಂದು ಅನಿಸುವುದು ಸಹಜ.

-ಉಷಾ ಕಟ್ಟೆ ಮನೆ ಅವರ ಬ್ಲಾಗ್ ನಿಂದ ಎತ್ತಿದ ಕೆಲವು ಸಾಲುಗಳು.

ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧವೆಂದರೆ,

v  ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ತೊಡುವ ಕಪಾಟಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಇರಿಸಿದ ಬಟ್ಟೆಗಳ ಹಾಗಲ್ಲ,

ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಿತ್ಯವೂ ಧರಿಸುವ ಮೈಮನ ಬೆಚ್ಚಗಿರಿಸುವ, ಹಿತ ನೀಡುವ ಬಟ್ಟೆಯಂತಿರಬೇಕು.

v  ಮೊದಲ ಮಳೆ ಸುರಿದಾಗ ಕಂಪನೀಯುವ ಮಣ್ಣಿನಂತಿರಬೇಕು.

v  ನಾಲ್ಕು ದಿನ ವಿಹಾರಕ್ಕೆಂದು ಹೊರಹೋದವರು, ಮರಳಿದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆ ನಮಗೆ ಕೊಡುವ ಹಿತದಂತಿರಬೇಕು.

v  ಪ್ರತೀದಿನ ಬದುಕಿನಲಿ ಹಲವಾರು ಮುಗುಳುನಗೆಗಳು ತೋರಿಕೆಗೆ ವಿನಿಮಯವಾಗುತ್ತದೆ..  ಹಾಗಿರದೆ ಪರಸ್ಪರ ದೂರವಿದ್ದರೂ ಆ ಅನುಬಂಧದ ತಂದ ಸಂಬಂಧದ ನೆನಪೇ ನಮ್ಮ ವದನದಲಿ ನಗೆಯನು ಚಿಮ್ಮಿಸುವಂತಿರಬೇಕು.

v  ನಲಿವನು ಹಂಚಲು ಇರುವರು ನೂರಾರು ಮಂದಿ, ನೋವನು ಹಂಚಲು ಸಾಧ್ಯ ನಮ್ಮೊಳಗಿರಿಸಿದ ಆ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧದೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ,

ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧದಲಿ-

v  ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ಬದಿಯಲಿ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ನಂಬಿಕೆ ವಿಶ್ವಾಸವಿರಬೇಕು..

v  ಕರೆಯದೇ ಓಗೊಡಲು ತಿಳಿದಿರಬೇಕು

v  ಆಡದೇ ಮನವ ತಿಳಿಯಬೇಕು..

v  ಮನದ ಮಾತಿಗೆ ಕಿವಿಯಾಗಬೇಕು.

v  ನೋವಿಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸಬೇಕು.

v  ಹಂಚಿ ನೋವನಿಂಗಿಸಬೇಕು.

v  ವಿಚಾರಗಳು ಒಂದೇ ಆಗಿರಬೇಕಿಲ್ಲ.. ಆದರೆ ಪರಸ್ಪರ ಅನುಭವಕೆ ಇರಬೇಕು ಗೌರವ..

v  ಇಲ್ಲಿ ನಾನೇ ಸರಿ ನನ್ನದೇ ಸರಿ ಎನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ..

v  ಅಸೂಯೆ ಸಲ್ಲ.. ನಮ್ಮವರ ಏಳಿಗೆಗಿರಲಿ ನಮ್ಮ ಸಮ್ಮತಿ.

v  ಏಣಿ ಏರುವಾಗ ಜತೆಗೆ ಬರಲಿ ಎಂಬ ಭಾವವಿರಲಿ.

v  ಸಂಪರ್ಕದಲ್ಲಿ ಸದಾ ಇರಬೇಕು, ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ಹೋದರೆ ಅದು ಬೇರೆ ಮಾತು
.

v  ವೈಮನಸು ಬಂದರೂ ಮಾತುಕತೆಯಿಂದ ದೂರ ಮಾಡುವ ಉದಾತ್ತ ಮನೋಭಾವವಿರಬೇಕು.

v  ಮನಸು ಮಾತುಕತೆಗೆ ಮುಕ್ತವಾಗಿರಬೇಕು.

ಸಂಬಂಧಗಳು ಬದಲಾವಣೆಗೆ ಹೊರತಾಗಿರುತ್ತದೆ. 

ಋತುಗಳು ಬರುತ್ತವೆ, ಹೋಗುತ್ತವೆ. 

ಆದರೆ ಮನ ಒಪ್ಪಿ ಬೆಸೆದ ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು;

ಶಿಶಿರ ಋತುವಿಗೆ ಒಣಗಿ ನೆಲಗುರುಳಿದ ಎಲೆಗಳಂತಲ್ಲ. 

ವರ್ಷಋತುವಿನ ಬಿರುಗಾಳಿಗೆ ಬೆದರಿ ಬೇರು ಸಮೇತ ಉರುಳು ಮರಗಳಂತಲ್ಲ.

ವೈಶಾಖ ಮಾಸದ ಸುಡು ಬಿಸಿಲಿಗೂ ಬಾಡಿ ಬಸವಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ.

ನಿತ್ಯವೂ ವಸಂತ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಕಂಗೊಳಿಸುವ ಹಸುರು ಎಲೆಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಕಂಪ ಹರಡಿ ಸದಾ ನಗೆ ಚೆಲ್ಲುವ ಕುಸುಮಗಳಂತೆ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ, ಉಳಿಯಬೇಕು. 

ಅವೇ ನಿಜವಾದ ಬಂಧ. 

ಸಂಬಂಧಗಳು ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಲಹೀನತೆ ಹುಟ್ಟಿಸಬಾರದು.

ಮನೋವಿಕಾರಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಗಬಾರದು.

ಆತ್ಮ ಸ್ಥೈರ್ಯವನ್ನು ನಾಶವಾಗಲು ಕಾರಣವಾಗಬಾರದು.

ಅಪರಾಧ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಬೆಳೆಸಬಾರದು.
  
ಪರಸ್ಪರ ಮಾತುಕತೆಗಳು ನೋವು ಕೊಡಬಾರದು. 

ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮೈದುಂಬಿ ಹರಿಯುವ ಜಲಪಾತದಂತಿರದೇ ನಿತ್ಯವೂ ಒಂದೇ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿರಬೇಕು. 

ಹೊಸ ಆಟಿಗೆ ದೊರೆತಾದ ಮಗು ಅದನ್ನು ತಾನೆಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೋ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುತ್ತದೆ.. ಆದರೆ ಹಳತಾದ ಹಾಗೆ ಅದೆಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದೆಯೆಂಬುದನ್ನೂ ಮರೆಯುತ್ತದೆ. ಹಾಗಿರಬಾರದು ಆತ್ಮೀಯ ಸಂಬಂಧಗಳು.

ಸಂಬಂಧಗಳು ವೈನಿನಂತಿರಬೇಕು. 

ಹಳತಾದ ಹಾಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬೆಸುಗೆ ಹೆಚ್ಚಬೇಕು. 

ಮನಗಳು ಮತ್ತಿಷ್ಟು ಹತ್ತಿರಬರಬೇಕು.

ಪರಸ್ಪರ ಭಾವಗಳನ್ನು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. 

ಪರಸ್ಪರ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹದ ನುಡಿ ಇರಬೇಕು. 

ಆತ್ಮೀಯರ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗಿಂತ ಸಿಹಿ ಮತ್ಯಾವುದು ಇಲ್ಲ.

ಅದೇ ಅವರ ಮೌನ, ತಿರಸ್ಕಾರ ಇವುಗಳಿಗಿಂತ ಕಹಿ ಮತ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ರಾಧಾ ಮಾಧವ!

ರಾಧಾ ಮಾಧವ! (ಸುನಿತಾ ಮಂಜುನಾಥ್ ಅವರ ಸ್ಟೇಟಸ್ ನಿಂದ ಪ್ರೇರಿತ ಬರಹ)

“ ಮಾಧವ... “

ರಾಧೆಯ ಕರೆ!

ಅನ್ಯಮನಸ್ಕನಾಗಿ, “ಹುಂ, ಹೇಳು.” ಅಂದ ಕೃಷ್ಣ.

“ರಾಧೆ, ನೋಡು ಮೋಹಿನಿಗೆ ಹಸಿರು ಬಣ್ಣ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಒಪ್ಪುತ್ತದೆಯಲ್ಲವೆ?”

“ನೋಡೇ, ಅವಳ ವೇಣಿಯನ್ನು! ಅಬ್ಬಾ ಎಷ್ಟು ಉದ್ದವಾಗಿದೆ!”

’ಆಹಾ! ರತ್ನಳ ನಡಿಗೆಯನ್ನು ನೋಡು! ಏನು ಲಾಸ್ಯ! ಏನು ಲಾವಣ್ಯ!”

“ರಾಧಾ, ಅವಳ ಹೆಸರೇನೆ? ಅದೇ ಆ ನಾಗವೇಣಿಯ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿ ನೀಲಿ ದಾವಣಿ ಉಟ್ಟವಳು! ನನಗವಳು ನಾಳೆ ಔತಣ ಕೂಟಕ್ಕೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ್ದಾಳೆ!”

ಕೈಯಲ್ಲಿದ್ದ ಕೊಳಲನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಡನುವಾದಳು ರಾಧೆ!

“ಅರೇ, ನಿನಗೇಕೆ ಮುನಿಸೇ? ಅವರೆಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಸಖಿಯರೇ ಕಣೇ!”

“ಹೌದೋ ಮಾಧವ! ಅವರೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಗೆಳತಿಯರು! ನೀನು ನನ್ನ ಜೀವದ ಗೆಳೆಯ! ನನ್ನ ನಲ್ಲ! ನನ್ನ ಸರ್ವಸ್ವ!”

“ಮತ್ತೇಕೆ ಈ ತಾಪ ರಾಧೆ?”

ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಳು ರಾಧೆ... “ಹೌದೋ ಮಾಧವ, ನೀನಾಡೋ ಆಟವನೆಲ್ಲ ನಾನಲ್ಲದೆ 
ಮತ್ತಾರು ಬಲ್ಲರೋ! ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಒಲವಿನ ಕತೆ ಯುಗ ಯುಗದಲ್ಲೂ ಮಾದರಿ ಕಣೋ. ಎಲ್ಲ ಅರಿತರೂ ನಿನ್ನೀ ಒಲವಿಗಾಗಿ ನಾನು ಸಾಮಾನ್ಯ ಹೆಣ್ಣಿನಂತೇ ಪರಿತಪಿಸುವೆನೋ! ಎಲ್ಲಿ ನಿನ್ನನ್ನು ನನ್ನಿಂದ ಯಾರಾದರೂ ದೂರ ಮಾಡುವರೋ ಎಂದು ಒದ್ದಾಡುವೆನೋ! ನನಗೂ ತಿಳಿದಿದೆ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ನೆಂಟು ಇಷ್ಟೇ ಎಂದು. ಭವಿಷ್ಯವನು ನೀನು ಬಲ್ಲೆಯಾದರೂ ನನಗದು ಬೇಡ. ನಾನು ವರ್ತಮಾನದಲಿ ಬದುಕಲಿಚ್ಛಿಸುತ್ತೇನೆ. ಈಗ ನೀನು ನನ್ನವನು; ನನಗಷ್ಟೇ ಸಾಕು! ಉಳಿದದು ಗೌಣ್ಯವೆನಗೆ!”

“ನಾ ತಂತಿ, ನೀನು ವೈಣಿಕ! ನಾ ಮುರಳಿ, ನೀ ಮುರಳೀಧರ! ನಾ ರಾಧೆ, ನೀ ರಾಧಾಮಾಧವ! ನಮ್ಮೀ ಒಲವು ಅಮರ, ಅದಕ್ಕಿಲ್ಲ ಯಾವುದೇ ಬಂಧ! ಹೌದೋ, ನಾವು ಸಪ್ತಪದಿಯನ್ನು ತುಳಿದಿಲ್ಲ, ಅಗ್ನಿ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಕೈ ಹಿಡಿದಿಲ್ಲ, ನಮ್ಮ ಒಲವಿಗೆ ಯಾವ ಮಂತ್ರಗಳೂ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೂ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಆತ್ಮ ಒಂದಾಗಿದೆ.  ನಾನು ನೀನೆಂಬ ಭೇದ ದೂರವಾಗಿ ನಾವಾಗಿದ್ದೇವೆ. ನೀನೋ ಅವತಾರ ಪುರುಷ! ನಾನೋ ನಿನ್ನೊಲವನು ಪಡೆದ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೋಪಿಕೆ! ಪತ್ನಿಯಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪತ್ನಿಯ ಎಲ್ಲಾ ಅಧಿಕಾರವ ನೀಡಿರುವೆ ನೀ ಎನಗೆ! ಹೆಚ್ಚೇನು ಬಯಸೆನು ಬರೇ ಬೇಡುವೆನು ನಿನ್ನೊಲವ ಸಾಕೆನಗೆ!”

ಬಿಗಿದಪ್ಪಿದನು ಮಾಧವ! ಮಾಧವನಲ್ಲಿ ನೆಲೆಯಾದಳು ರಾಧೆ! ಅಜರಾಮರವಾಯಿತು ಅವರ ಒಲವಿನ ಕತೆ!

ಮಗಳ ಘನಕಾರ್ಯ....

ಮಗಳ ಘನಕಾರ್ಯ....

 ಅದೇನೋ ನಿನ್ನೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾ ಕೂತಿದ್ದಾಳೆ ನನ್ನ ಮಗಳು...ಅಪರೂಪವಾದ ಈ ನೋಟ....ಕೇಳಿದೆ ಮಗಳ ಬಳಿ....ಹುಂ, ಏನು ಚಿತ್ರ ಗಿತ್ರ...ಏನು ವಿಶೇಷ???? ನಿಧಾನವಾಗಿ ಬಾಯಿಬಿಟ್ಟಳು, ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಹಾಕಲು ಚಿತ್ರ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೇನೆ..ಕೇಳಿದ ತಪ್ಪಿಗೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸಲಹೆನೂ ಉಚಿತವಾಗಿ ಕೊಡಬೇಕಾಯಿತು. ಸ್ಕಾನಿಂಗ್ ಕೆಲಸನೂ ಅಮ್ಮನಿಗೇ ಅಂಟಿಸಿದಳು...ಜೊತೆಗೆ ವಾರ್ನಿಂಗ್- ಫೇಸ್ ಬುಕ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದರೆ ನೋಡು!!! ಹೋಗೆ ನಿಂಗೆ ಹೆದರ್ತೇನೆಯಾ ...ಆದರೂ ಹಾಕಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗಲಿಲ್ಲ...ನನ್ನ ಬ್ಲಾಗ್ ಇದೆಯಲ್ಲವಾ...ಅದರಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ತೇನೆ...{ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳು ಏನು ಮಾಡಿದರು ನನಗದು ಘನಕಾರ್ಯನೇ...:-)}

 ಅಂದ ಹಾಗೆ ಈ Beat Beans....ಈ ಲೋಗೋ ಮಾಡಿದ್ದು ಕೂಡ ನನ್ನ ಮಗ ಪಿಕಾಸು!

ಇಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷವೇನೆಂದರೆ ನೋಡಲು ಚಿತ್ರ ಕಡ್ಡಿ ಮನುಷ್ಯರಂತೆ ಕಂಡರೂ..ಇದೆಲ್ಲಾ ಕಾಪಿ ಮಾಡಿದಲ್ಲ..ಅವಳದೇ ಐಡಿಯಾ!!! ಅದು ನನಗೆ ಬಹಳ ಖುಶಿ ಕೊಟ್ಟಿತು.

ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಬಾಳು ಬೆಳಗಲಿ!

ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮನಗಳನ್ನು ಸದಾ ಬೆಳಗಲಿ 

ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಹಚ್ಚಿಟ್ಟ ಹಣತೆಗಳು!

ಸುಖ, ಶಾಂತಿ, ಸಮೃದ್ಧಿಗಳ ಬದುಕು ನಮ್ಮೆಲ್ಲರದಾಗಲಿ! 

ಸವಿನಯದ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಆ ಪರಮಾತ್ಮನಲಿ!

ಮಿತ್ರವೃಂದಕ್ಕೆಲ್ಲಾ ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬದ ಶುಭ ಹಾರೈಕೆಗಳು!

ಏನನ್ನುವೆ....ಶೈಲೇಶ?

 ಡಬ್, ಡಬ್....ಮೆಲ್ಲನೆ  ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಒದೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆ....
 ಆಹ್.....ಮಧುರವಾದ ನೋವು...
 ಹೊಸ ಅನುಭವ...ಮನದಲ್ಲಿ ಹರುಷ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತಿದೆ...
 ಎದೆಯೊಳಗೆ ನವಿರಾದ ಪುಳಕ....
 ಎದುರಿನಲ್ಲಿರುವ ನಿಲುವುಗನ್ನಡಿಯೊಳಗೆ ಇಣುಕಿದೆ...
 ಅರೆ, ಇದೇನಿದು....ನಾನೇ...ಹೌದು...ಇದು ನಾನೇ...
 ಮೃದುವಾಗಿ  ಹೊಟ್ಟೆಯನ್ನೊಮ್ಮೆ ಸವರಿದೆ...
 ವಸುದೇವ.....ವಸುದೇವ...ನನ್ನ ತುಟಿಯು....ಅಲ್ಲಾಡುತಿದೆ....
 ನೋವು...ಹಾ....ಅಲ್ಲೇ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತೆ.
 ಬಂದವನು ಆಧರಿಸಿ....ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಸಮಾಧಾನ, ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿದ.
 ಬೆಳಕಿನ ಪುಂಜವೊಂದು ಕಾಣಿಸಿದಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು.....
..............................................
ನೋಡೆ, ನೋಡೆ...ನಮ್ಮ ನಂದನ ಹಾಗೆ ಆ ತುಂಟಕಣ್ಗಳು....
ಹುಂ,  ಕಪ್ಪು ಕೂದಲ ರಾಶಿ  ನೋಡು...ನಮ್ಮ ಯಶೋಧೆಗೂ ಹೀಗೆ ಗೊಂಚಲು ಕೂದಲಿತ್ತು....
ಗೋಪಿಯರು...ತಮ್ಮ ತಮ್ಮಲ್ಲೇ ಮಾತುಕತೆ ನಡೆಸಿದ್ದಾರೆ...
ನಾ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ನನ್ನ ಕೃಷ್ಣನ ಮುಖಾರವಿಂದ ಸವರಿದೆ....
ನನ್ನ ಕಣ್ಣು ನಂದನನ್ನು ಹುಡುಕುತಿತ್ತು.....ನಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿಯ ಕುರುಹನ್ನು ನೋಡಿದ್ದಾನೆಯೇ?
ಅವನನ್ನೇ ಹೋಲುತ್ತಾನಲ್ಲ...ಈ ನಂದಕಂದ....
ಅಮ್ಮ,  ನಾ ಹಿಡಿಲಾ...ತಮ್ಮನಾ...ಪ್ಲೀಸ್...ನನ್ನ ಮಗಳು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ....
ನಂದನ ಮುಖ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಅರಳಿತ್ತು..ಧನ್ಯತಾಭಾವವಿತ್ತು...
ಅದ ಓದಿದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಸಾರ್ಥಕ ಭಾವ ಅರಳಿತು....
ತಬ್ಬಿ ಹಿಡಿದೆ ನನ್ನ ಅರವಿಂದನಯನನ...
ನಿಜ, ಆ ಕಣ್ಗಳು ನನ್ನವನ ದೇಣಿಗೆ....
ನನ್ನ ಮನ ಓದಿದವನಂತೆ ಮನಮೋಹಕ ನಗೆ ಸೂಸಿದ ನನ್ನ ಮಗರಾಯ...
ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆಯೇ....ಎಲ್ಲರ ಮೋಡಿಮಾಡುತ್ತ ಬೆಳೆದ....
ಗೋಡೆಯಲೆಲ್ಲಾ ಚಿತ್ತಾರ......ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಬಣ್ಣ....
ಹಾಳೆಗಳ ತುಂಬಾ ಬರಹಗಳು....
ಏನೇನೋ ಬರೆದು...ಮನಸೆಳೆಯುವ ಚಿತ್ತಾರಗಳ ಬಿಡಿಸಿ... ಬಣ್ಣಗಳ ಚೆಲ್ಲಿ...
ಎಲ್ಲರ ಶಹಭಾಸ್ ಗಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ...
ಅಪ್ಪನ ಮುಖ ನೋಡಬೇಕು....ಏನೋ ಸಾಧಿಸಿದ ಹೆಮ್ಮೆ...
ಹುಂ, ನಾನೇನು ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲ....ಹಿಮಗಿರಿಯನ್ನೇ ಏರಿದ ಭಾವನೆ.....
....................................................
ಸುಂದರ ಜಗತ್ತು ನನ್ನದಾಗಿತ್ತು....ನಾನು ನನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಸಂಸಾರ....
....................................................................
ಕಣ್ಣು ಬಿಡಲೇ ಮನಸಿಲ್ಲ...ಈ ಸುಂದರ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು...ಹೋಗಲಾಗುವುದಿಲ್ಲವಲ್ಲ....
ನಾ ಒಲ್ಲೆ...ಮತ್ತೆ ಈ ಕ್ರೂರ ಜಗದಲ್ಲಿ ಕಾಲಿಡಲಾರೆ ಅಂದೆನಲ್ಲ....
ತಟ್ಟಿ ಎಬ್ಬಿಸಿದ ಮಗ..ಅಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಹೊತ್ತಾಗುತ್ತೆ...ಬೇಗಬೇಗ ...ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡು....
...............................................................:-(((((((((
ವಾಹ್, ಎಂಥ ಸುಂದರ ಕನಸು!

ಕೃಷ್ಣನ ಹುಟ್ಟಿದ ಹಬ್ಬ ಮಾಡಿ ಮಲಗಿದವಳಿಗೆ ದೇವಕಿ, ಯಶೋಧೆಯಾದ ಕನಸು....

ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನಾಗುವ ಹಂಬಲ....

ಅದನ್ನೇ ಅಪ್ಪನಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದರೆ....ಮೌನವಾಗಿದ್ದಾನೆ.....
ನಾನಾಗುವೆ ಯಶೋಧೆ, ನೀನಾಗು ನಂದ....ಪ್ಲೀಸ್....ಪ್ಲೀಸ್....
ನಮ್ಮ ಕಂದನೂ ಕೃಷ್ಣನಂತೆ ಸಕಲಕಲಾ ಪರಿಣಿತನಾಗಲಿ....ಏನನ್ನುವೆ....ಶೈಲೇಶ?

ಕತ್ರಿನ್ ಬೈಂಡರ್ ......

           

           ನಿನ್ನೆ ಮತ್ತಿನ್ನೊಮ್ಮೆ ಕತ್ರಿನ್ ಬೈಂಡರ್ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದಳು(ರು). ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಯಾವಾಗ ಕತ್ರಿನ್( ಕಟ್ರಿನ್) ಅವರ‍ ಯಕ್ಷಗಾನದ ಲೇಖನ ಉದಯವಾಣಿಯ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದು ಅಂತ..ಆ ಪ್ರತಿ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇದೆಯಾ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ..ನನ್ನ ಹತ್ತು ಹಲವು ವಿಷಯಗಳ ಸಂಗ್ರಹಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಎಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟಿದ್ದೇನಂತ ಹುಡುಕಲು ಹೋದರೆ ನಾನೇ ಕಳೆದು ಹೋಗುವೆನೋ ಅಂತ ಹೆದರಿಕೆಯಾಗುತ್ತೆ.  ಹೋಗಲಿ, ಅದನ್ನು ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹುಡುಕಿ ಇಲ್ಲಿ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ.  

                                              { ಛಾಯಾ ಚಿತ್ರ- ಅಂತರ್ಜಾಲ ಮೂಲಕ ಪಡೆದದ್ದು}


            ಎಂದಿನಂತೆ ಫೇಸ್ ಬುಕ್‍ನಲ್ಲಿ ಸ್ಟೇಟಸ್ ಓದುತ್ತಿರುವಾಗ ಕೆಂಡ ಸಂಪಿಗೆಯ ಅಬ್ದುಲ್ ರಶೀದ್ ಅವರು ಕತ್ರಿನ್ ಅವರ ಬ್ಲಾಗ್ ಲಿಂಕ್ ಹಾಕಿದ್ದರು..ಧಾವಿಸಿದೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಕಡೆ..ಚೆಂದದ ಕನ್ನಡ ಕವನ..ಓದಿ ಹಿಂದೆ ಬಂದು ಲೈಕ್ ಒತ್ತಿ, ರಶೀದ್ ಅವರಿಗೆ ಕತ್ರಿನ್ ಅವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸುವಂತೆ ಕಮೆಂಟ್ ಹಾಕಿ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಿಂದಿರುಗಿದೆ...ಸಂಜೆ ನೋಡುವಾಗ ಕತ್ರಿನ್ ಅವರ ಕಮೆಂಟ್ ಅದರಲ್ಲಿ ಇತ್ತು. ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಅವರೆಡೆ ಸ್ನೇಹ ಹಸ್ತ ಚಾಚಿದ್ದೆ..ಆದರೆ ಅವರಿಂದ ಏನೂ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಿರಲಿಲ್ಲ..ನಾನೂ ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೆ. ನಿನ್ನೆ ಅವರನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಆ ವಿಷಯ ನೆನಪಾಗಿ ಅಲ್ಲೇ ಅವರಿಗೆ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದೆ...ಕೂಡಲೇ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ತಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತೆಯಾಗಿ ಕೂಡಿಸಿಕೊಂಡರು.... ಅದು ಸರಿ,  ಆದರೆ ವಿಷಯ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಲಿಲ್ಲ.. ನಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆನೇ ಅವರ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ನನ್ನ ಗೋಡೆಯಲ್ಲಿ ಹಂಚಲು ಬಯಸಿದ್ದೆ..ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಅಲೆ ಎದ್ದಿದ್ದವು..ಅವುಗಳಿಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕದೇ ನಾನು ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಂತಿರಲಿಲ್ಲ..ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಹಳ ಹಿಂದೆ ಅವರ ಲೇಖನ ಓದಿಯಾದ ನಂತರ ಅವರ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಹುಟ್ಟಿದ ಅಭಿಮಾನದ ಮೇಲೂ ಕಾಡಿತ್ತು...ಆದರೆ ಈಗ ನನಗೆ ಅದರ ಉತ್ತರ ದೊರೆತಿದೆ..ಆಗ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದ್ದ ಉತ್ತರ ಈಗ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿದೆ.. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಜೆ ಅವರ ಬ್ಲಾಗನ್ನು ನಾನು ಹಂಚಿಕೊಂಡೆ..ಮರುದಿನ ನನ್ನ ಆತ್ಮೀಯ ಮಿತ್ರರೊಬ್ಬರು ನನಗೆ ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನೇ ಎಸೆದರು...ಅವರಿಗೇನೋ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟೆ...ಆದರೆ ನನ್ನ ಮನದಲ್ಲಿದ್ದುದ್ದನ್ನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಲು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು  ಶಕ್ತವಾಗಿದ್ದವೋ ಇಲ್ಲವೋ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ..  ಮನದಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದುದನ್ನು ಬರೆಯದೇ ಹೋದರೆ ಅವು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ.....ಒಮ್ಮೆ ಅದನ್ನು ಕಕ್ಕಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ಒಂದು ಸಲ ಆರಾಮವಾಗುತ್ತೆ.

         ನಾವು ಮೊದಲಿಂದಲೂ ವಿದೇಶಿ ವ್ಯಾಮೋಹಿಗಳು..ನಮ್ಮ ಚರಿತ್ರೆ ಅದನ್ನೇ ಸಾರಿ ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತದೆ..ನಮ್ಮ ಸನಾತನ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ಒಲವು ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೇ...ಆದರೆ ವಿದೇಶಿಗಳಿಗೆ ನಮ್ಮ ಯೋಗ, ಧ್ಯಾನ, ಆಶ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಆಕರ್ಷಣೆ....ಅಂತೆಯೇ ನಾವು ನಮ್ಮ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಹಿಂದೆ ವಿದೇಶಿ ಅನುನಾಯಿಗಳ ದಂಡನ್ನೇ ಕಾಣುತ್ತೇವೆ.. ಸ್ವಾಮಿಗಳು ಏರ್ಪಡಿಸುವ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಿಗಳು ಪ್ರಮುಖ ಆಕರ್ಷಣೆ..ಈ ಹಿಪ್ಪಿಗಳ ಅಂಕೆ, ಸಂಖ್ಯೆ ಸ್ವಾಮಿಗಳ ಜನಪ್ರಿಯತೆಗೆ ಆಧಾರ! ಪ್ರಚಾರವೂ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ....ಇದೆಲ್ಲಾ ಗೊತ್ತಿದ್ದು ಒಬ್ಬ ವಿದೇಶಿ ಮಹಿಳೆಯ ಮೇಲೆ ನಾನು ಅಭಿಮಾನ ಪಡುವುದು ಅಸಹಜವೆಂದೆನಿಸಿತ್ತು.. ಆದರೆ ಆಕೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಬಂದು ನಮ್ಮ ಗಂಡು ಕಲೆಯೆಂದೇ ಪ್ರಖ್ಯಾತವಾಗಿದ್ದ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೇ ಕಲಿತು ಅದರ ಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಥೀಸಿಸ್ ಬರೆದರೆ ಅದು ಅಭಿಮಾನ ಪಡುವಂತಹ ವಿಷಯ ಸಹ ಹೌದು...ಹಾಗೆಯೇ ನಮ್ಮವರು ವಿದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಕಲೆಯನ್ನು ಕಲಿತರೆ ನಾವು ಅಷ್ಟೇ ಅಭಿಮಾನ ತೋರುತ್ತೇವೆಯೋ? ಇದು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರ ಸಂದೇಹ..ನಾನು ಪಡುತ್ತೇನೆ...ಖಂಡಿತ ಪಡುತ್ತೇನೆ.  ಕಲಾಕಾರ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯ ಕಲೆಗೂ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ..ಅದಕ್ಕೆ ದೇಶ, ಭಾಷೆ, ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಗಡಿಯಿರುವುದಿಲ್ಲ. ...ವಿಶ್ವವನ್ನೆಲ್ಲಾ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಅಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ.  ಎರಡನೆಯ ಪ್ರಶ್ನೆ...ಆಕೆ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಹೆಸರುಗಳನ್ನೇ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ...ನಾವು ನಮ್ಮವರು ಹಾಗೆ ವಿದೇಶಿ ಹೆಸರನ್ನು ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನೀಡಿದರೆ ಅದನ್ನೆ ಖಂಡಿಸುತ್ತೇವೆ ತಾನೆ?  ಈ ಸಂದೇಹಕ್ಕೆ ಅನೇಕ ಉತ್ತರಗಳಿವೆ. ಆಕೆ ಇಲ್ಲಿ ೨೦೦೦ಕ್ಕೆ ಬಂದವಳು..ತನ್ನ ಕಲಿಕೆಯನ್ನು ಮುಗಿಸಿ ಈಗ ಇಂಗ್ಲೆಂಡಿನ ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲವೊಂದರಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಕಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆಂದು ಓದಿದ ನೆನಪು...

        ಯಕ್ಷಗಾನ ಕಲಿಯಬೇಕಾದರೆ ಅದರ ಮೂಲ ಭಾಷೆಯಾದ ಕನ್ನಡ ಕಲಿತರೆ ಮಾತ್ರ ಸಾಧ್ಯವೆಂದರಿತು ನಮ್ಮ ಭಾಷೆಯನ್ನು ಕಲಿತರು...ಇಲ್ಲಿಯವರೇ ನಮ್ಮ ಮಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ ಸೂಸುವಂತಹ ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ಮೂಲೆಗೊತ್ತಿರಬೇಕಾದರೆ ಬರೇ ಪುರುಷರೇ ಅಭ್ಯಸಿಸುವ, ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟವಾದ ಅಂಗಾಗ ಚಲನೆಯುಳ್ಳ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಕಲಿತು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿ ಪಂಡಿತರ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಗಳಿಸುವುದು ಕಷ್ಟ ಸಾಧ್ಯವೇ ಸರಿ. ಇಲ್ಲಿನ ಮಣ್ಣಿನ ನೆನಪು ದೂರಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೇ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಭಾರತೀಯ ಹೆಸರನ್ನು ಇತ್ತು ತನ್ನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿ ಪಡಿಸಿಕೊಂಡದ್ದು ಮೆಚ್ಚುವಂತಹುದು.
      
          ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೂ ಅನೇಕರು ವಿದೇಶಗಳಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅಲ್ಲಿಯ ವಾದ್ಯ ಅಥವಾ ನೃತ್ಯ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಪರಿಣತಿ ಗಳಿಸಿ ವಿಖ್ಯಾತರಾಗಿದ್ದಾರೆ...ಮತ್ತು ಅಂತವರನ್ನು ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಗುರುತಿಸಿ ಪ್ರಚಾರಕೊಡುತ್ತಿವೆ..ನಮ್ಮಂತವರು ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆಯಷ್ಟೇ! ಹಾಂ, ನಾವು ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ವಿದೇಶಿ ಹೆಸರು ಕೊಡುವುದನ್ನು ಮಾತ್ರ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಾಗಿ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ...ನಮ್ಮ ಭಾರತೀಯ ಹೆಸರುಗಳೇ ವಿಶಿಷ್ಟವಾದದ್ದು..ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಹೆಸರಿನ ಹಿಂದೆ ಸುಂದರ ಅರ್ಥವೆದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.  ಬಹುಶಃ ವಿದೇಶಿ ಹೆಸರುಗಳಿಗೂ ಅದರದೇ ಅರ್ಥವಿದ್ದರೂ ಭಾರತೀಯ ಹೆಸರುಗಳಷ್ಟು ಸುಂದರವೂ ಅಲ್ಲ..ವಿಶಿಷ್ಟವೂ ಅಲ್ಲವೆಂದು ನನಗೆ ತೋರುತ್ತದೆ...ಅಷ್ಟಿದ್ದರೂ ೨೨ವರ್ಷಗಳಿಂದ ವಿದೇಶದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿರುವ ನನ್ನ ತಮ್ಮ ತನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅಲ್ಲಿಯ ಹೆಸರುಗಳನ್ನಿತ್ತಾಗ ನಮಗೆ ಬೇಸರವಾದದ್ದೂ ಸುಳಲ್ಲ...ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನದೇ ಆದ ಕಾರಣಗಳಿದ್ದವು...ಅದನ್ನು ಆತ ನನ್ನ ಬಳಿ ವಿವರಿಸಿದಾಗ ನನ್ನ ಬಾಯಿ ಕಟ್ಟಿತ್ತು...
ಮನುಷ್ಯನು ಸುಲಭವಾಗಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬನನ್ನು ದೂರುತ್ತಾನೆ.....ಬೇರೊಬ್ಬರ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಎತ್ತಿ ಹಿಡಿಯುವಷ್ಟು ಸುಲಭ ಮತ್ತು ಪ್ರಿಯವಾದ ಕಾರ್ಯ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ ನಮಗೆ...ಅದೇ ನಮ್ಮ ತಪ್ಪನ್ನು ತೋರಿಸಿದರೆ ನಮಗೆ ಕೆಂಡದಂತಹ ಕೋಪ...ಗೊತ್ತಾ..ನಿಮಗೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೀಗ್ ಹಾಗೆ ಕಾರಣಗಳಿವೆ..ಹೋಗ್ರಿ  ಹೋಗ್ರಿ...ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ನಂಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬರಬೇಡಿ..ಹುಂ ..ಇದು ನಮ್ಮ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮನೋಧರ್ಮ...
  
          ಯಕ್ಷಗಾನವನ್ನು ನಾನು ಕಡೆಯ ಬಾರಿಗೆ ನೋಡಿದ್ದು ನನ್ನ ೧೩ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ...ನಂತರ ಬರೇ ಯು-ಟ್ಯೂಬ್ ನಲ್ಲೋ..ಅಥವಾ  ವಿಮರ್ಶೆಗಳನ್ನು, ಲೇಖನಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನಷ್ಟೇ...ನನಗೆ ಅಷ್ಟು ಆಸಕ್ತಿಯಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಲಿ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮನೆಪಾಠದ ಮಕ್ಕಳಿಗಾಗಲಿ ಅದರಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಹುಟ್ಟಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿ ವಿಫಲಳಾಗಿದ್ದೇನೆ...ಯಕ್ಷಗಾನವೂ ಮೊದಲಿನ ಸೊಗಡನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದೆ..ಹೊಸ ಪ್ರಯೋಗ ಫ್ಯೂಜನ್..ಮೊದಲಾದ ವಿವಾದಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿಕೊಂಡಿದೆ..ಏನಿದ್ದರೂ ಮತ್ತೆ ಹಳೆದಿನಗಳ ಸೊಗಸನ್ನು ತೋರಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸೋತಿದೆ. ಇಂತಿರುವಾಗ ಆ ಜರ್ಮನ್ ಮಹಿಳೆ ನಮ್ಮ ಕಲೆಯಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ತೋರಿಸಿದು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೇ ನಮ್ಮ ಭಾಷೆ ಕಲಿತು, ಅದನ್ನೇ ಕಲಿಸುವ ಕಾಯಕ ಮಾಡಿದರೆ ಆಕೆ ಮೇಲೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ ತಾನೆ!


ಕೆಂಡ ಸಂಪಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕತ್ರಿನ್!
 -http://kendasampige.com/article.php?id=2281